Als kind had ik een vriendin waarmee ik alles deed… (leuk zinnetje voor een goed stukje muziek) Haar naam was Jacqueline van Wolven en het was een hele lieve meid en mijn beste vriendin. Ik leerde haar kennen aan het begin van de lagere school. We woonde een paar straten uit mekaar in Duiven en trokken altijd met mekaar op.
Ik heb nog foto's van de carnaval, alletwee hetzelfde kostuum aan. Ik heb hier op zolder nog brieven en veel foto's van haar.
Samen gingen we naar de Mavo in Zevenaar. Het was een kilometer of 3 fietsen dus altijd gezellig. In de 2e klas (als ik het me goed herinner) verhuisde ze naar Didam, een plaatsje aan de andere kant van Zevenaar. Toen begon het ineens te verwateren, ons contact. Terwijl we nog steeds bij elkaar in de klas zaten. Ik heb dat nooit echt goed begrepen. Ik ben nog 2 x in Didam geweest en dat was het eigenlijk. Ik ben haar nog 1x tegengekomen aan het water in Didam (de Nevelhorst), dat was toen ik een jaar of 20 was, maar toen deed ze heel afstandelijk en kreeg ik niet het idee dat ze zin had in een gesprek met mij.
Afgelopen oktober krijg ik een smsje van een vriendin van mij: Jij kende Jacqueline van Wolven toch goed? Ze staat bij de rouwadvertenties…. Het was alsof mn hart er even mee ophield. Ik meteen zoeken op internet en ja hoor, Jacqueline was 25 oktober overleden….
Wat kan een mens raar reageren op de dood van iemand die je al 15 niet meer gesproken hebt. Ik ben naar de wake gegaan. Daar kwam ik er nog achter dat ze een zoontje van twee had. Ik zag haar moeder en zus maar wilde ze niet lastig vallen. Toch gaat er maar 1 ding door je heen: Hoe kan dit? Wat is er gebeurd? Ik stond bij haar kist en ik heb mijn ogen uit m'n kop gejankt.
Ik heb een brief geschreven naar haar lieve moeder en die hing een dag later huilend aan de telefoon. (Ik kwam daar jarenlang dagelijks over de vloer) Ik ben bij haar langs gegaan en de zus van Jacqueline is toen ook gekomen.
Jacqueline was schizofreen. Dit uitte zich rond haar 19e levensjaar, net nadat ik haar helemaal uit het oog verloren ben. Dit was haar 3e zelfmoordpoging, en dus een succesvolle. Ik werd er stil van. Je denkt iemand goed te kennen en dan hoor je dit.
Dit was iemand die even oud was als ik, de 2e al van onze klas die zelfmoord gepleegd heeft. Ze had een zoontje van 2, dan moet er toch heel veel door haar hoofd gegaan zijn voordat ze dit zou doen….
Afgelopen zondag zou ze jarig zijn geweest en ik kan haar maar niet uit mijn hoofd zetten. Ik wilde haar moeder nog bellen maar heb dit niet gedaan. Ik moet het verder laten rusten, is denk ik het beste.
Mack 
Dat is nu: à la recherche du temps perdu…
LikeLike
First of all denk ik dat de Jacqueline die jij hebt gekent ook wel de “ware” Jacqueline is geweest. Ik bedoel zoals ze toen was. Schizofrenie openbaart zich vaak pas na het 18de levensjaar. Vaak ook na een traumatische gebeurtenis.
Aangezien ze 19 was toen het contact minder werd…vermoedelijk door haar schizofrenie (wat je toen niet kon weten) klopt het beeld dus wel.
Ik denk dus dat je haar wel degelijk goed kende.
En waarom zou je haar moeder niet bellen of schrijven. Mocht zij dat niet willen dan zal ze je het zeker vertellen.
Zoiets gaat je natuurlijk niet in de koude kleren zitten ook al heb je elkaar 15 jaar nie gezien. Dat snapt haar moeder best.
In ieder geval wens ik je heel veel sterkte
LikeLike
Bel haar moeder alsnog, is het niet voor jezelf doe het dan voor haar, ze heeft het er vast nog moeilijker mee.
LikeLike
Klinkt alsof er een hoop te overpeinzen is. Sterkte, mevrouw Mack.
LikeLike
Hou van je……………………………Bel haar gewoon.vorige keer had je daar ook een goed gevoel over
LikeLike
doen wat je hart je ingeeft, anders blijf je ermee lopen, sterkte!
LikeLike
Het beste wat je kon doen en hebt gedaan, is dit prachtige, welgemeende logje te schrijven.
LikeLike
Laatst ben ik naar Les temps qui changent met Deneuve en Depardieu geweest. Kan ik je in dit licht aanraden.
LikeLike
Ik ben misschien wat tegendraads (gezien de comments) maar het laten rusten hoeft niet zo’n slecht idee te zijn. Tenzij je afzonderlijk een vriendschappelijke band had met haar moeder of zus, is nu alleen dit verdriet jullie band. En hoe erg, pijnlijk en tragisch deze gebeurtenis ook is, het heeft geen zin om je te foscussen op iemand die er niet meer is en die je eigenlijk inmiddels niet meer goed kende. Kan me in die zin voorstellen dat je er voor kiest verder te gaan en dit een plekje te geven. Tenzij je hart je ingeeft wel te bellen, iedereen verwerkt op zijn of haar eigen manier.
Veel sterkte met je verlies.
LikeLike
Hhm.. oktober.. zou die maand…?
Bellen is ook vast wat ‘opgelegd’ – maar het idee van Rob klonk me wel. Of een kaartje, als je er zelf heel sterk over blijft nadenken.
Voor die ouders is het nauwelijks te verwerken, zie ik aan mijn eigen ouders: je eigen kind zo verliezen, ondraaglijk voor ouders.
Iets horen kan best een beetje troost zijn, maar dan is een kaartje iets wat ze kunnen lezen als het ze uitkomt, telefoon kan best ‘overvallen.’
LikeLike
Vrouwtje, naast alle herkenning in geografische zin zo gezegd, herken ik nog veel meer. Een collega van me vertelde het verhaal.
Zijn vriendin was ook een oude vriendin van Jacqueline. En ook zij lieten het contact verwateren. Iets wat Jacqueline de laatste jaren bij veel meer mensen deed.
Een detail wat me bij is gebleven: Het opruimen van de pillenstrips en het schoonmaken van het aanrecht. Bizar.
Er zijn nu eenmaal dingen die je nooit kunt begrijpen.
Bel of schrijf gerust haar moeder. Die vind dat niet erg en praat juist graag met oud vriendinnen en zo. Ine (vriendin van collega) is ook daar geweest. Het is voor de moeder als een soort van therapie, lijkt het wel, om steeds weer te vertellen over haar dochter en hoe ze zo ‘ver’ is gekomen.
LikeLike
Pfff heftig zeg….
Sterkte joh.
LikeLike
Voor de moeder van Jacqueline kun je zeker wel wat betekenen, Vrouwtje. Al vertel je haar maar over de goede tijd die je met haar dochter hebt beleefd en wat dat voor jou heeft betekend. Een kind dat overlijdt en dan ook nog door eigen toedoen, is bijna niet te verdragen voor een ouder. Dus ze zal alle steun nodig hebben die ze maar kan krijgen. En als dat niet zo is, dan merk je dat vanzelf wel. Maar ik heb goed geluisterd naar mensen die een (jonge) dierbare hebben verloren en ze zeiden allemaal zonder uitzondering: ‘Wat doet belangstelling toch enorm goed. Je hebt dan het gevoel dat je er niet alleen voor staat”.
Sterkte !
LikeLike
@De P.: Frans kent mij niet…. Maar het klinkt mooi…
@Kwebbel: Jij hebt er verstand van ja, het klopt helemaal. Het uit zich pas laat. Ik heb zeker de echte Jacqueline gekent. Haar moeder en zus waren ook helemaal blij dat ik contact opnam. Dat deed mij dan ook weer goed.
@Erik: Ik denk dat dat goed advies is.
@Rob: Zo dacht ik erook over. Voor mij misschien een manier om het te laten rusten.
@Cinner: Zit ook veel logica in hoor. Het probleem is dat je er toch dagelijks mee bezig bent. Ik snap ook niet waarom.
@Lennard: Je woont er natuurlijk vlakbij. Haar man ging die avond poelen, het enige uitje wat hij nog had, aangezien ze Jacqueline al moeilijk alleen konden laten. Toen hij om 1 uur thuis kwam, zijn auto voor de deur parkeerde, wist hij al wat er aan de hand was. Dit omdat de lampen nog aanwaren. Jacqueline (en veel mensen met deze ziekte) leefde helemaal volgens een bepaald patroon. Om 23 uur ging zij slapen en deed ze de lampen uit. Dus hij wist het al. Wat lijkt me het erg om je huis binnen te lopen en te weten wat je gaat vinden. Ze had slaappillen en bier genomen.
Later vertelde hij de zus van jacqueline dat hij naar haar toegelopen was, en ze was al een beetje koud, en er viel een last van zijn schouders. Dit was iemand die veel van haar hield maar daar valt ook niet mee te leven. Voor hem is het ook een hel geweest. Mijn hart gaat dan ook uit naar haar zoontje, die zal het denk ik nooit begrijpen. En ik hoop dat hij hier nooit last van krijgt, het is namelijk erfelijk.
Fijne reacties allemaal.
LikeLike
Heftig…
LikeLike
Meisje van Mack (ik zeg altijd meisje tegen lieve meisjes) jouw laatste reactie brengt het hele verhaal weer boven. Eigenlijk wil ik heel veel zeggen maar ik zeg maar niks. Voor mij is het gewoon een bijzonder verhaal wat me geraakt heeft. Voor jou nog iets meer.
Mack, doe weer eens lollig ofzo.
LikeLike
Vrouwtje mack, ik zou toch even bellen met haar moeder. Achtergeblevenen hebben zo’n behoefte aan contact, willen zo graag hun verhaal kwijt. Voor haar is het leven stil blijven staan en ze heeft mensen nodig die haar weer een beetje op gang willen helpen.
Sterkte!
LikeLike
Wat verwarrend voor je. Doe maar waar je je zelf het prettigst bij voelt. Is ook het beste voor kleine Hans. Klinkt hard misschien, maar je leven staat al genoeg op z’n kop, dacht ik.
LikeLike
@Vrouwtje van Mack: Ik heb er verstand van omdat de moeder van mijn ex schizofreen was.
Het “afstoten” van vrienden en bekenden is ook typisch een verschijnsel dat bij deze ziekte hoort.
Dat er van haar man een last van zijn schouders viel kan ik me dan ook heel goed voorstellen. Het is continue op je tenen lopen in zo’n relatie.
Anyway zou ik die telefoon pakken en haar moeder bellen.
En als je het echt niet durft af en toe eens een logje plaatsen om alle emoties d’r uit te mikken
LikeLike
Er gaat zoveel door mijn hoofd als ik dit lees, en toch heb ik niks te zeggen. Wat heb jij aan mijn herinneringen immers. Doe wat voor jou het beste voelt, en vergeet als dit, als dat-gedachten…Sterkte.
LikeLike
Wat een verschrikkelijk verhaal ja. En wat een stomme opmerking van mij nu eigenlijk. Altijd moeilijk iets zinnigs te zeggen.
Ik moet wel bekennen dat ik soms een wat andere insteek heb dan somige reagluurders. Deze mensen ken ik niet en zo te zien stellen die contact heel erg op prijs. maar het is niet altijd zo dat nabestaanden wachten op allerlei contacten om erover te praten. Toen mijn moeder was overleden stoorde ik me juist verschrikkelijk aan het feit dat iedereen zomaar erover wilde praten. Omdat ik mijn tijdstip niet meer kon kiezen en bedolven werd onder iets waar ik niet mee om kon gaan. Enfin, daar komt mijn insteek vandaan dus.
Nogmaals sterkte en luister maar niet al teveel naar mij gewoon.
LikeLike
Zeer emotioneel .. ik ben er stil van en durf amper een reactie te geven.
Veel sterkte en hou contact met elkaar. Zonder elkaar is het lezen van (bijvoorbeeld) een weblog ook overbodig. En juist hierdoor vind je steun (hopelijk) en kan iemand die dat nodig heeft ook vinden.
Hou je taai en kijk naar je mannetje..
afz. een andere MACK.
LikeLike