Twee jaar geleden was het prachtig weer op 4 mei en mack en ik dachten: Laten wij eens naar mn schoonzus fietsen…
We hebben dit gedaan en het was heel gezellig. Zo gezellig dat we bleven eten en het iets later werd dan we hadden verwacht.
We zaten lekker in de tuin, zo rond 19.45. Nu ben ik nogal fel op die 2 minuten stilte. Ik begrijp niet dat er mensen zijn die dat niet doen. Ook al vind je de reden niet (meer) relevant, dan nog vind ik dat je genoeg fatsoen in je reet moet hebben om even stil te zijn. Het is zo'n kleine moeite.
Zo rond 19.58 krijgen mijn man en zijn zus de slappe lach. En niet zo'n klein beetje, echt heel erg. En natuurlijk door die 2 minuten heen. Ik heb me helemaal dood zitten ergeren. Nu moet ik erbij zeggen dat het ook niks voor hun was want hun hebben zeker wel fatsoen, ze konden er weinig aan doen. Achteraf kan ik er ook wel om lachen, maar op dat moment, gggrrrrr…..
Nu weet mack hoe serieus ik 4 mei 20.00 neem en is altijd muisstil. Zal hij anders ook wel zijn geweest denk ik maar ik weet nu dat dit niet snel weer zal gebeuren.
Duidelijkheid voor alles!!
Schande!
Ik merk wel dat ik dodenherdenking en bevrijding pas begrijp nu ik ouder word. Voor die tijd was vrijheid maar heel normaal.
LikeLike
Wij kregen vroeger altijd de slappe lach rond 19:58 uur, juist vanwege de beladenheid van het moment.
Mijn ouders hebben zich ook regelmatig dood zitten ergeren en daar werd het steevast nog veel erger van.
😉
LikeLike
Probeer eens twee minuten stil te zijn terwijl je kind uitgerekent in die twee minuten de wcspray probeert leeg te spuiten.
Maar verder houd ik me er netjes aan uit respect.
LikeLike