Categorie: Uit het hart

Het vreemdste aan het meemaken van een persoonlijk drama vond ik dat de wereld niet stopt met draaien. Mijn vader was net overleden maar op het nieuws werd er helemaal geen melding van gemaakt. Mensen in de buurt waren hun huis aan het opknappen, de winkels gingen gewoon open en de Elfstedentocht werd die dag gewoon verreden. Hallo! Ziet niemand wat er hier aan de hand is?

Maandagmorgen had ik dat gevoel weer, na het verongelukken van een hele familie op de A28, en het zoontje wat het in eerste instantie overleefd had. Hoe verschrikkelijk erg zoiets is, en waarom iedereen maar doorgaat met waar hij mee bezig is. Waarom de AEX nog bijgehouden wordt.

Omdat je niet anders kunt. Je moet wel. Je kunt niet het leed van de wereld op je nemen als je nog wilt blijven functioneren. Het is keihard maar het leven is één grote strijd tegen het gek worden. Als je het leed van de wereld op je neemt, bezwijk je onder de last. Daarom is het egoïsme uitgevonden. Om de soort in stand te houden. Betekent dat automatisch dat de mensheid steeds egoïstischer zal worden?

U merkt wel aan me, het is november. Bijna klaar. Nog een paar dagen en ik ga weer juichend door het leven. Nog een geluk dat november slechts 30 dagen telt. Dat scheelt weer een dag. Op 1 december krijg ik altijd een schop onder m'n reet en kan ik weer een jaartje tegen.

Plotseling hoor ik in mijn hoofd het geluid van buitenaardse wezens die mij 's nachts in mijn slaap iets duidelijk proberen te maken. Mijn onderbewustzijn laat het me duidelijk horen. Ik kan het geluid niet eens omschrijven want het bestaat uit letters die niet bestaan. Het lijkt nog het meest op de geluiden die buitenaardse wezens in science-fiction films maken.

Als mijn onderbewustzijn wat beter z'n best doet, begrijp ik de boodschap misschien ook nog. Tenminste, ze staan daar toch 's nachts niet voor niets. Ze zullen toch ook wel snappen dat ik geen Zwyckuhi W-15 spreek? Nou ja, in elk geval, ik werd vanochtend wakker en begreep ineens hoe dromen werken. Heeft helemaal niks te maken met het verwerken van emoties. Iedereen die droomt zendt straling uit. Deze straling is tot nu toe niet meetbaar voor de mensheid (want anders gaat iemand het nameten en blijkt het niet te kloppen) en zorgt ervoor dat wij mensen de kleur 'rood' kunnen zien. Zo simpel!

Ja, soms zijn de zaken zóveel minder complex dan we denken. Wie me niet gelooft: stop maar eens allemaal met dromen dan! Dan zul je het ervaren. Misschien hoor ik vannacht wel waar 'blauw' vandaan komt.

We zijn vandaag naar mijn oma en opa geweest. 91 jaar allebei en in redelijke conditie. Geestelijk ook nog prima al weet mijn oma meer dan mijn opa, maar dat is nooit anders geweest. Mijn oma is een (over)gevoelige vrouw, mijn opa is meer geinteresseerd in alledaagse dingen. We waren er voor het eerst met Tammar wier verjaardag ze ook al uit haar hoofd wist. "Tammar is makkelijk," zei ze, "twee dagen voor opa." Inmiddels kent ze dus de verjaardagen uit haar hoofd van ongeveer 40 kinderen, kleinkinderen en achterkleinkinderen. (inclusief aanhang) En ze weet van allemaal wat ze overdag zoal doen. Ik ben haar eerste kleinkind dus ik heb een stiekem streepje voor.

En ze herinnert zich nog als de dag van gisteren dat ik geboren werd en nu ziet ze mij, 39 jaar later, zelf met kleine kinderen zeulen. "Ik kan haast niet geloven dat jij zelf al zover bent, jochie!" zei ze met een glimlach. "Nu moet je ineens zelf overal voor zorgen. Maar het gaat je goed af, jochie!"
"Weet je, als je goede ouders wilt zijn, moet je je proberen te herinneren hoe je zelf was op die leeftijd. Dan kun je je beter inleven in ze." En dat is nu precies wat ik altijd probeer. Mijn goede geheugen (voor gebeurtenissen in mijn kindertijd) heb ik ongetwijfeld van haar. Mevrouw Mack is ook gek op haar.

Onnodig te zeggen dat de OVN met een ezelsoor bij mijn stukje, opengeslagen op tafel lag.

Gisterenavond wist ik ineens wat er mis is met Nederland. Ik zag het tijdens een uitzending van Spoorloos. De mensen van Spoorloos waren in de Spaanse stad Valladolid. (schitterende naam, spreek maar eens een paar keer uit. Vajadoliet, Vajadoliét) Valladolid is zo groot als Den Haag, maar zonniger. Stad van de Oude Mannen werd de stad genoemd, door alle oude mannen die elke avond op straat in groepjes bij elkaar komen. De oude mannen praten, roken, boulen, en zitten. Veel meer doen ze niet. Geweldig lijkt me dat. Dat je na je pensioen mag toetreden tot het Gilde der oude mannen. Dat wil ik! Beter dan vissen of een volkstuintje en je laatste dagen slijten in een tehuis. En ze doen tegelijkertijd dienst als bewakingscamera en dragen zo bij aan de veiligheid op straat.

Waar de vrouwen waren werd niet duidelijk maar ik vermoed op dezelfde plek als waar Ierse vrouwen zijn op doordeweekse avonden als hun man in de pub hangt; thuis. En dat zal gelijk de reden zijn dat wij in Nederland zulke schitterende projecten niet van de grond krijgen. Nu weelt de misdaad hier 's avonds tierig, of andersom, dat weet ik even niet meer en dat heeft twee hoofdoorzaken. Het is hier 's avonds minder zonnig en de Nederlandse man is stukken geëmancipeerder dan zijn Spaanse of Ierse of waar ook ter wereld, collega.

Ik begeef mij even in een dal. Het is geen diep ravijn waar je niet meer uit kunt zonder touw, maar een licht glooiend dalletje. November. Heel normaal. Hoe kom ik in dat dal? Na het lezen van een boek waarin elk wonder aan gruzelementen wordt geslagen en waarin van God's schepping geen spaan heel blijft. Elk aspect van de schepping wordt daarin zorgvuldig wetenschappelijk verklaard tot en met het feit waarom de mensheid geloof nodig heeft.

Volgens het boek begeven wij mensen ons ergens in een onmetelijk koud en groot heelal, dat ook nog eens niks om ons geeft. Waarschijnlijk is er wel nog leven op andere plekken in het heelal, maar als dat intelligent is zal het ons nooit bereiken omdat simpelweg de afstanden te groot zijn. (Sneller dan het licht is immers onmogelijk in dit heelal) En als we dood zijn, zijn we dood, alleen de atomen waaruit we bestaan zullen nooit verloren gaan, tenminste niet totdat alle sterren in het heelal zijn uitgedoofd en het hele heelal weer in elkaar krimpt totdat alles is verdwenen in het grote niets. Lang voor die tijd is de mensheid al uitgestorven en is heel ons leven en al wat we hebben opgebouwd voor niets geweest.

Nou, dat moest ik even verwerken.

Ik ben al een paar jaar jaloers op onze buren aan beide kanten. Bij hen komt 's winters altijd zo'n mooie kolom rook uit de schoorsteen en bij ons niet. Wij hadden nog een oude inefficiënte ketel uit 1986. Bij ons was het binnen weliswaar net zo warm als bij de buren, alleen door die rook uit de schoorsteen leek het bij hen aangenamer. Een illusie. Als ze aan cola een kleurstof toevoegen zodat het geel wordt, en u krijgt dit voorgeschoteld, proeft u niet dat het cola is, behalve als u alleen proeft en niet kijkt.

Nou, en zo is eigenlijk alles wat je maar kunt verzinnen een illusie van je hersenen. En iedereen die iets te verkopen heeft maakt gebruik van die illusies. Autofabrikanten hebben speciale sound-engineers in dienst om de motor een klank te geven die bij het merk past. De auto gaat er geen meter beter van rijden, maar gevoelsmatig doet hij dat wel. 's Nachts rijdt een auto ook soepeler en stiller. Heeft ongetwijfeld met prikkels in je hersenen te maken. Eigenlijk is de wereld één grote placebo.

In elk geval, de nieuwe verwarmingsketel is geplaatst en wij hebben nu ook rook uit de schoorsteen. En dat voelt toch echt een stuk aangenamer.

Trouble (zag ik op Animal Planet) was een hond die in Amerika werd gevonden door Animal Cops. Trouble zat met een roestige ketting vast die zo strak zat dat het vlees in z'n nek al was afgestorven en dat z'n hele kop was opgezwollen omdat het vocht niet weg kon. Het beest was vel over been en de ketting was zo kort dat hij in z'n eigen uitwerpselen zat.

Toen de agenten hem kwamen bevrijden had het beest zoveel pijn dat ze hem amper konden benaderen. Onder verdoving werd de ketting doorgeknipt en moest een dierenarts stukken van de ketting uit z'n nek snijden. Ze kon het niet zonder stukken vlees uit z'n nek mee te trekken.

Na de behandeling knapte Trouble wonderbaarlijk op. Na vijf dagen was z'n kop niet meer gezwollen en stond hij brokken te schrokken. Hij kwispelde zelfs weer en de wonden in z'n nek werden behandeld met antibiotica. Het grootste probleem was echter nog dat Trouble hartwormen had. Ik heb er nooit van gehoord, maar het schijnt ernstig te zijn, bij honden behandelbaar, bij katten om een of andere reden niet. De behandeling is echter zwaar en de dierenarts wilde eerst een aantal andere tests met de hond doen voordat de behandeling werd gestart.

Voor die tests zakte Trouble. Agressie tegen andere honden en tegen mensen als hij aan het eten was, en daardoor moeilijk te herplaatsen. Daarop werd besloten de behandeling niet te starten en Trouble te laten inslapen. Zo zonde!

Aan de eigenaar van de hond wil ik eigenlijk geen woorden vuil maken, maar ik denk dat 48 uur onder dezelfde omstandigheden aan een ketting vastzitten nog heel redelijk is, gezien de gruwelijk lange tijd die Trouble zo heeft vastgezeten. Kan hij vast aan de hel wennen.

Een vreemd soort heimwee is mij overvallen. Het is heimwee naar een tijd dat ik er nog niet was en naar een plek die ik niet ken. Utrecht, begin vijftiger jaren. Ik ken het alleen van oude zwart-wit foto's uit het fotoalbum van mijn oma. Mijn vader is er als klein jongetje op te zien, spelend met een step of met een slee. Gekleed in korte broek, lange kousen en met winterjas en sjaal. Met z'n donkere haar en z'n blije kindergezicht past hij precies in een mooi plaatjesboek. Daar werd de basis gelegd voor een gelukkig leven dat niet al te lang mocht duren.

Ik mis hem momenteel erg. Ik mis hem zo dat ik de tijd terug zou willen draaien tot 1950. Naar dat gezin uit de Kievitdwarsstraat/IJsselsteinlaan waarvan mijn opa en oma de vader en moeder waren. Waar vier broers en één zus een gelukkige en onbezorgde tijd kenden. Dat gezin met vijf kinderen waarvan mijn vader de oudste was en waarin hij zo'n onbezorgde jeugd had. Ik zou willen dat het kon. Terug naar 1950. Ik zou dan nog 19 jaar moeten wachten tot ik geboren zou worden, maar dat is slechts een kleine prijs.

Als ik zijn naam 'Hans' op google intyp, krijg ik geen resultaten. Ik vind het oneerlijk dat hij niet te voorschijn komt. Alleen maar omdat hij vóór het internettijdperk overleed. Zelfs op schoolbank.nl staat hij niet. Daarom hou ik hem maar in ere. Hij heeft inmiddels vijf kleinkinderen en ik ga er maar vanuit dat hij dat op een of andere manier weet, want als er niks meer is na de dood, is vroeg doodgaan zo oneerlijk.

De kraamhulp is morgen voor het laatst en ik werd er door mevrouw Mack opuit gestuurd om een cadeaubon te halen bij de drogist.
"Is het voor een dame?" vroeg de drogiste. Ik zei: "Nee, voor de kraamhulp."
"Van welke leeftijd is ze?"
"Van middelbare leeftijd. Begin 40 schat ik haar."
De drogiste begon te lachen. "Begin veertig is nog een jongedame hoor."

Vreemd. Meisjes gaan bij mij van 0 tot 16. Jongedames gaan van 17 tot 39. Van 40 tot 69 zijn ze van middelbare leeftijd en daarboven zijn het oude dames. Maar kennelijk zit dit verkeerd in mijn systeem.

Ik ben een machtig interessant boek aan het lezen, geschreven door een student geneeskunde, dat gaat over menselijk gedrag verklaard vanuit de evolutie. Voorbeeldje uit het boek: sommige mensen houden van moderne kunst om zich zo met hun intelligentie te onderscheiden, met als enige doel: een zo goed mogelijke partner te vinden om zijn/haar eigen genen door te kunnen geven. Uiteraard niet zo kort door de bocht uitgelegd als ik hier even snel doe, maar het was wel de strekking. En ook ikzelf kwam er bekaaid vanaf want het boek barstte van de voorbeelden waar ik me schuldig aan maak en waaruit blijkt dat ik de hele dag bezig ben met mezelf zo aantrekkelijk mogelijk te maken voor de andere sexe om mijn (toch wel geweldige) genen te kunnen mixen met een ander stel geweldige genen.

Prachtige theorie, ik geloof ook dat het waar is, maar toch zit me zoiets nooit lekker. Ik reed vandaag naar het ziekenhuis, snelde met mijn zescylinder (echt hopeloos zielig weet ik nu) de snelweg op en spoedde mij achter een eveneens vlot doorrijdende Audi Cabriolet aan. Na een kilometer of twee had ik de blonde wapperende haren voor mij pas in de gaten en ik keek eens wat beter in de binnenspiegel van de voor mij rijdende cabrio. (kan een cabrio wel een binnenspiegel hebben?) Dat zag er gezond uit en ik zag de mevrouw voor mij een paar keer in haar binnenspiegel kijken naar het rode gevaarte achter haar. Ze gaf wat gas bij en ik bleef haar dicht volgen, en door mijn zonnebril zag ik haar af en toe in de binnenspiegel kijken. Ietsje later ging ze naar de rechterrijbaan, ik gaf nog meer gas, scheurde haar voorbij en…..
bleef strak voor me uit kijken en keurde haar geen blik waardig! Alsof ik haar niet interessant vond.

Ja, ammehoela, ik laat mijn genen geen gedrag aanpraten door een student geneeskunde!