Categorie: Overige zaken

Ik liep zaterdag voor het eerst sinds lange tijd buiten zonder jas. ik twijfelde nog wel een beetje en het was eerst een heel klein beetje frisjes, maar al snel bleek het de juiste beslissing. Ik kwam mensen tegen die met hun jas over hun arm liepen omdat de zon het toch wel warm maakte. Nu zijn er tegenwoordig steeds meer verdwaasden die in hartje winter zonder jas of met korte broek lopen en ik weet niet zo goed wat deze groep mankeert, maar sporen doen ze niet. Twee weken terug kwam me een hardloper op blote voeten voorbij, hij moet een tbs-er op de vlucht zijn geweest.

Ik behoor niet tot die groep. Ik heb een hekel aan kou. Of beter, aan kou lijden, want kou juich ik toe. Ik was het er dan ook niet mee eens dat ik begin februari zonder jas liep. Februari moet van mij bitter koud zijn, want de dagen gaan lengen. Er moet nog sneeuw vallen, het liefst ontwrichtend veel sneeuw. Een sneeuwbom des doods het liefst, want zo noemen ze tegenwoordig een laagje van vijf centimeter al. In 1985 was er in de derde week van februari nog een Elfstedentocht. Zo hoort het eigenlijk, althans in mijn wereldbeeld.

Nee, nu liep ik daar in een aangenaam zonnetje, de vogels kwetterden maar het was gewoonweg te vroeg. Dit wil ik niet. Januari was prima, nog een tikkeltje te warm, maar in elk geval sneeuw. Totdat ik mijn energie verbruik van januari zag vandaag, meer dan 500 euro! Tering! Dat is 1100 ouderwetse guldens! Voor een beetje warmte in je huis, en dan zetten we de verwarming sinds de vorige energiecrisis niet meer hoger dan 19 graden.

Ik weet zeker dat als we de gulden hadden gehouden, we nooit rekeningen van f 1100,- zouden krijgen en er zouden ook geen dorpsgekken op blote voeten lopen in de winter.

Hoe meer tijd eroverheen gaat, hoe meer waardering ik krijg voor Mark Rutte. Een week geleden ging ik nog over de zeik omdat hij de kant van Trump koos en de waarheid verdraaide. Ik vond hem laf en zijn geslijm verachtelijk, en ik zat meer aan de kant van het verzet. We moesten Trump maar eens laten voelen dat de grens bereikt was.

Ik reageer primair, net als de meeste mensen, maar Mark niet. Mark blijft rustig en optimistisch en sluit een pact met de duivel, zo lijkt het. Maar uiteindelijk bracht hij de duivel op andere gedachten en wordt hij de hemel in geprezen. En het was heus niet zo dat dat de verdienste van Mark was, want het was juist het verzet dat Trump op andere gedachten bracht, alleen Mark bood hem een uitweg zonder gezichtsverlies. En dat vind ik achteraf razend knap en zou ik iets meer vertrouwen in de man moeten hebben. Hij heeft kwaliteiten die veel mensen niet hebben, en ik al helemaal niet.

Ik merkte het vorige week in de gevangenis. Ik besefte dat ik daar niet zou kunnen werken. Terwijl Hans, in wie ik vaak weinig vertrouwen heb, daar lijkt uit te blinken. Hij zit er niet mee als gevangenen hem uitschelden of als collega’s hem uitlachen. Ik wil gelijk de brandslang op zo’n gevangene zetten, of een knuppel in z’n nek leggen net als in een Amerikaanse film.

Als je dan nog krijgt dat de Amerikaanse president de zaal in kijkt en vraagt of zijn vriend Rutte aanwezig is, dan vraag ik me af hoe het in godsnaam mogelijk is dat Rutte dat voor elkaar krijgt.

Feit blijft wel, ik heb liever dat alles eerlijk verloopt en dat machtige blaaskaken op hun plek worden gezet, maar dat is eenmaal niet de realiteit. En dat accepteert Mark Rutte een stuk beter dan ik. Vandaar hij daar en ik hier.

Eerst had ik een nieuw prullenbaksysteem geïnstalleerd in het keukenkastje. Na jarenlang ergernis over het oude, kocht ik kwaliteit en monteerde het. Het moest nog twee keer opnieuw voordat het perfect zat. Ik vertelde het trots in de sportkantine maar een vrouw zei: je hebt vier gaatjes geboord? Zij had door dat het niet zo ingewikkeld was, maar thuis weten ze dat niet. Vervolgens had ik de carrousel in de keukenkastjes opnieuw afgesteld waardoor hij weer bijna perfect draaide, na lange tijd halverwege vast te lopen. Dat was donderdag, Linda was blij.

Op zaterdagochtend ging ik een dorp verder, want hier zit geen fatsoenlijke kledingwinkel meer. Ik loop al jaren aan mijn broeken te hijsen, want ze verkopen me altijd de verkeerde maat. En dat schrijf ik omdat ik nog enigszins normaal wil overkomen want eigenlijk denk ik dat het een complot is en dat iemand mijn broeken gauw omruilt voor een grotere maat. ‘s Nachts als ik slaap. Ik vond een winkel, ik hoopte op een vlotte verkoopster die mij iets vlots zou verkopen maar in plaats daarvan een wat nerveuze man van mijn leeftijd of nog iets ouder. Ik legde hem uit wat mijn probleem was -de verkeerde maat, niet het complot- en hij liep naar een rek met broeken. Na veel passen en wikken en wegen kocht ik twee broeken en een trui. De trui koos hij uit, ik paste en stemde toe.

Tevreden liep ik terug naar de auto en reed de parkeerplaats af. Ik dacht aan de aanblik van de trui in de spiegel en ik zag in gedachten al een afkeurende blik van Linda. Te kort en je zag twee puntjes waar mijn tepels zitten. Ik gebruik dit woord één keer om het duidelijk te maken, verder gebruik ik het nooit meer. Ik reed snel weer de parkeerplaats op, ging terug naar de winkel en ruilde de trui voor een andere. Deze keer had ik er alles aan gedaan en eenmaal thuis showde ik de nieuwe outfit, en Linda was enthousiast over mijn keuze. Gelukkig maar, want anders trek ik het niet meer aan. Bovendien zei ze dat ik een goed figuur had. Voor mijn leeftijd, dat zei ze erbij.

‘s Avonds werd de logeerhond opgehaald die wel al een week hadden en die voor het nodige ongemak zorgde. Alle kleden in de was, stofzuigen, dweilen, rust. Daarna won PSV en staat inmiddels 16 punten voor op de nummer twee. Hans en ik blij.

Vanmiddag maakte ik Linda’s auto grondig schoon van binnen. Door de twee honden was het een gore bende geworden, ik stofzuigde wel een half uur alleen in de kofferbak, daarna het interieur. Ik maakte de ramen schoon en haalde een natte doek over het kunststof. Als nieuw zag hij er weer uit, en Linda was blij. Daarna ging ik met hond naar het bos, dat kon eindelijk weer nu de andere hond weg was, en hond en ik waren blij. Dat ze haar bal na tweehonderd meter kwijt raakte achter een hek mocht de pret niet drukken.

Daarnet keken we Silence of the Lambs, voor mij de primeur, 35 jaar nadat de film uitkwam. Zo heb ik ook nog nooit The Godfather gezien, dus het kan nog gekker. In elk geval, ik was aardig productief dit weekend. En tevreden over mezelf. Als ik er toch niet was…

Het duurde wat langer dan ik dacht, maar de Russen zitten dan toch achter me aan. Ik schreef in februari hier dat ik via e-mail een verzoek had van een moeder om voor haar zoontje Nikita ansichtkaarten uit het westen te versturen. Mijn spinne-alarm ging af maar dacht aan de andere kant, wat kan het voor kwaad? Dus ik stuurde wat kaarten van de Veluwe naar een adres in Rusland.

Onlangs kreeg ik een mailtje met de kerstgroeten van Olga en dat ze bad voor vrede omdat de situatie erg moeilijk was. Ik reageerde er niet op en kreeg een week later een mailtje of ik haar mail ontvangen had omdat ze bang was dat mail uit Rusland geblokkeerd zou worden. Ik stuurde haar de kerstgroeten terug en vandaag kreeg ik een wat langere mail, over dat ze hulp nodig had voor haar en haar achtjarige zoontje omdat de koude Russische winter eraan kwam en ze de verwarming niet meer kon betalen. Dus ik stuurde terug: “Hé Nikita is it cold, in your little corner of the world?“

Stomme Russen. Ze hadden dat ijzeren gordijn nooit moeten weghalen!

Geheel tegen mijn gewoonte, maar niet tegen mijn principe keek ik Pauw & de Wit. Aan tafel zaten Rob Jetten, Fleur Agema, Joop van den Ende en Sylvana Simons. Het onderwerp was het behoud van het publieke bestel. Zoals u wel weet heeft de PVV niks met de publieke omroep, terwijl Joop strijdt voor het behoud ervan. Er werden wat fragmenten vertoond van Wilders c.s over de linkse leugens en de publieke omroep als lobby voor de asielinstroom.

Wat ik vroeger al wist, maar wat ik een beetje vergeten was, is dat discussies niet dienen om je op andere gedachten te brengen. Het is er misschien wel de bedoeling van, maar het gebeurt zelden tot nooit. Zelf heb ik daar wel last van dat ik me kan laten overtuigen door goede argumenten. Joop vond iets waar ik het behoorlijk mee eens was, Fleur zei iets waar ze zelf niet achter leek te staan, Jetten had een houding van: krijg het heen-en-weer, en Sylvana zei iets waar ik het hartgrondig mee eens was. Maar Fleur en Joop hadden een heel klein beetje chemie, dus Fleur gedroeg zich gematigd en was vriendelijk. Ik had zelfs het idee dat Fleur na de uitzending haar standpunt nog even zou heroverwegen.

Maar toen Sylvana zich ermee ging bemoeien, en iets zei waar ik het in elk geval mee eens was, gingen de hakken in het zand en Fleur ging toch niet heroverwegen. Jammer. Het was een duidelijk geval van c’ est le ton qui fait la musique. En Sylvana zingt zo vals dat je voortijdig stopt met luisteren. En Joop zingt in een musical.

Wat ik dan altijd wel weer knap vind is hoe dapper bepaalde mensen zijn. Ik heb dat zelf niet, als mijn beste vriend wordt doodgeschoten zou ik dagen van slag zijn. De Amerikaanse president is echter alweer opgekrabbeld en op de vraag hoe het met hem ging na de moord, leek zijn focus alweer op een verbouwing te liggen. De vrouw van arme Charlie, ook al zo dapper. Amper een dag na de moord op haar man was ze alweer in staat een toespraak op tv te houden. Ongelofelijk hoe die mensen hun emoties in bedwang weten te houden. Ik zou weken niet in het openbaar verschijnen.

En dan Charlie zelf. Als ik toch middenin iets zat wat acht keer erger was dan de holocaust, nou, ik weet het niet hoor, maar ik zou in het bos gaan liggen huilen en liggen wachten op mijn dood. Ik zou geen hap meer door mijn keel kunnen krijgen en misschien ter plekke mijn verstand verliezen. Ik zou niet meer willen leven. Gelukkig was Charlie sterker en kon hij wel gewoon nog lachen.

Wellicht zijn het Amerikanen die anders met dit soort dingen omgaan. Wat dat betreft ligt of lag een man als Gerard Cox mij meer. Eergisteren zocht ik nog zijn liedje over die mooie zomer op en luisterde het via YouTube. Dat liedje roept emoties op die ik beter kan begrijpen. Al gaat het ook over dingen die waarschijnlijk nooit meer terugkomen. Over een zomer die wekenlang duurde, die zowat in mei begon, waar je maandenlang naar uitkeek, waarbij je met een vlot op de rivier voer en waar je de geur van haring en die van zonnebrand tegelijk op snoof.

Nu is het alweer september, en het enige wat nog aan de zomer herinnert is dat het nog groen is buiten, maar dat gaat niet lang meer duren. Gerard maakte dit lied mooier dan het origineel. Nee, met Gerard Cox gaat een echte man heen. Een aardige, niet zeikerige man, die niet zo ingewikkeld deed. Een echte Rotterdammer moet ik misschien wel zeggen, en daar zijn er steeds minder van.

De schade van de overstroming is hersteld. Door mij persoonlijk en de kosten zijn vier dagen stroom van een elektrisch kacheltje. Ik heb het laminaat teruggelegd en het valt me nog niet tegen. Het klikte niet meer echt goed en hier en daar zie je een naad maar het is de bijzolder maar. Ik had wel ruim een uur vertraging doordat ik het niet snapte. Ineens paste het niet meer en ik dreigde gek te worden. Een stuk was ineens te lang maar dat kon natuurlijk helemaal niet. Maar toch was het zo. Dan moest ik verderop tekort komen, maar ik kon niet verder.

Na ruim een uur zoeken naar een ontbrekend plankje en nadenken hoe dit nu kon zag ik het ineens. Ik had ergens op een stuk dat maar één plank nodig had, een beginstuk gebruikt in plaats van een eindstuk. Ik haalde er weer een paar banen uit en verwisselde het stuk. Nu paste het weer zoals het bedoeld was. Ik lijmde de plintjes er weer op met montagekit en voor een zolder was het weer netjes. Ik ruimde alles op en de teringzooi die het afgelopen anderhalve week was, veranderde in een nette ruimte waar je weer kon lopen en waar de was weer gedaan kon worden.

Daarna maaide ik het gras en harkte en veegde zodat ook de tuin weer netjes was. Ik had nog een uur voor mezelf voordat ik mijn dochter op ging halen van haar werk. Het regende, dus fietsendrager erop en heen en weer. Ik was tevreden over wat ik allemaal gedaan had op deze zaterdag. Overdag ben ik een brave huisvader, maar ‘s avonds als de lichten gedoofd zijn…

Laatst kreeg ik woorden met een man. Mijn hond viel die van hem aan. Normaal is het andersom, maar nu viel zijn hond uit tegen een andere en Lori greep haar kans om die van hem mores te leren. Ik was er niet op bedacht en de man riep boos dat ik haar aan de lijn moest houden. Normaal als ik hem tegenkom, hij heeft zijn hond altijd aan de lijn, snuffelen ze aan elkaar, die van hem valt dan ineens uit en de mijne verdedigt zich. Tot nu toe maakte niemand een probleem.

Ik zei dat tegen hem, waarom dat nu ineens een probleem was, waarop hij zei dat dat normaal ook zo was maar dat hij er nooit iets van zei. Ik zei hem dat hij z’n vorige hond ook altijd los had en dat er nu wederom niks aan de hand was, geen gewonden alleen wat geknauw.

De volgende dag kwam ik hem weer tegen en ik zei hem dat ik er niet op bedacht was anders had ik haar wel bij me gehouden. Hij zei dat hij zijn arm in het gips had en dat hij daardoor chagrijnig was. Ik zei hem dat ik Lori in de bebouwde kom voortaan wel aan de lijn hield, en toen was het weer goed.

Gisteren liep ik langs een huis, ik had Lori los, en een Labrador vond dat geen goed idee en kwam blaffend op Lori af stuiven. Lori was niet onder de indruk en bleef staan. De Labrador bedacht zich, veranderde van strategie en snuffelde voorzichtig. Twee staarten kwispelden en het probleem was weer opgelost.

Eergisteren, ik liep in het bos, Lori weer los, en een enorm zwijn stond vlak langs de kant. Lori keek het zwijn aan, het zwijn keek Lori aan, Lori keek mij aan en ik zei: Nee! Daarop kwam ze naast me lopen en zo passeerden we het zwijn. Dit is een voorbeeldige hond. Doet bijna alles goed. En de dingen die ze niet goed doet wijt ik aan mezelf.

Ik las de krant, waarin stond dat avondmensen sneller aftakelen dan ochtendmensen. In eerste instantie schrok ik, want ik was altijd een avondmens. Maar na je vijfenveertigste hou je dat niet meer vol, het is tegenwoordig geen uitzondering als we om tien uur in bed liggen. Vooral in het weekend. Ik werk ook gewoon nog veertig uur. Dan ben je aan het eind van de week wel op. Dankzij de hond ben ik een ochtendmens geworden, en takel ik minder snel af. Maar het kwaad is natuurlijk al geschied, je kunt het duidelijk zien dat ik geen achttien meer ben, de leeftijd die mijn bewustzijn heeft gekozen om mij door dit leven te leiden. Klaar ben je ermee, om alles te ervaren via het bewustzijn van een achttienjarige.

Ik kan me nog goed herinneren, ik was zeven ongeveer, dat een vriendje twee oudere broers had. Eén was zestien en de ander achttien. Onvoorstelbaar oud was dat. Onvoorstelbaar ver weg. Het was ouder dan mijn vader, die was weliswaar 31, maar die was vader, geen broer. En toen ik nog iets jonger was, voetbalde er op het veld bij ons voor een jongen die was ook achttien, die was onvoorstelbaar groot. Twee keer zo groot als ik, makkelijk.

Toen ik achttien werd, begon ik met mijn rijbewijs, ik was nog lang niet zo oud als de genoemde achttienjarigen uit mijn kindertijd. Niet lang daarna begon ik met werken, veertig uur en ik heb nooit anders gedaan. Ik lijk wel niet goed wijs. Zijn er nog meer mensen die veertig uur in loondienst werken? Ik ken ze niet. Atv, adv, ouwelullendagen, vierdaagse werkweek, 36-urige werkweek, en ik maar dag in dag uit 8 uur werken. En dan ga ik ook nog maar twee weken per jaar op vakantie, het is zelfkastijding, pure zelfkastijding. Ik gedraag mij alsof ik uit de stille generatie kom.

Zo takel je wel versneld af natuurlijk. Overigens, als u een avondmens bent, geen zorgen want het zit niet in je biologische klok, het zit er puur in dat avondmensen meer roken en drinken dan ochtendmensen. Drukte om niks dus.

Ik moet wel een manier vinden om mijn geestelijke leeftijd in overeenstemming te brengen met mijn lichamelijke leeftijd, want dat schuurt nog steeds. Overigens verschillen Linda en ik erg van mening over die geestelijke leeftijd. Ik denk dus rond de achttien, zij denkt eerder aan tachtig. Ik ben 37 jaar verwijderd van achttien en 25 van tachtig. Ik bedoel maar.

Ik heb wel eens meegemaakt dat PSV tien punten voorsprong verspeelde, het was nog in de tijd dat je nog maar twee punten per gewonnen wedstrijd kreeg. Een supporter op TV zei toen: mijn hart is eruit.

Ik heb 2006/2007 meegemaakt, waar zowel AZ, Ajax als PSV nog kampioen konden worden op de laatste dag. PSV stond er het minst goed voor maar het lukte toch door dat vijfde doelpunt te scoren.

In 2015/2016 werd ik het hele seizoen bestookt met spot en hoon door Ajacieden. Tot het op de allerlaatste dag misging voor hen en PSV er met de titel vandoor ging. Ik zat roerloos in de tuin bij Randi, die vanavond kandidaat was bij “met het mes op tafel”, maar dat terzijde, in een poging het verloop van de wedstrijd De Graafschap-Ajax te bezweren. Toen ik op mijn telefoon het bericht kreeg dat PSV kampioen was (maar dat kon toch helemaal niet) werd ik overmand door blijdschap en omhelsde ik Randi stevig. Of ik gebruikte dat als excuus, dat kan ook.

En wat er nu gebeurt is wederom bizar. Er is nog niks gewonnen maar om met 1 punt voorsprong de laatste wedstrijd in te gaan is meer dan waar ik op durfde te hopen. Ook dit werd onmogelijk geacht, vijf wedstrijden geleden. Op Hans z’n verjaardag kan PSV kampioen worden. Mocht dat lukken gaat deze wederom de geschiedenisboeken in als een van de bizarste ontknopingen ooit. Come on, PSV!