Categorie: Mack (de echte)

Wegens slecht weer zijn we een paar dagen eerder huiswaarts gekeerd en hebben we onze nieuwe huisgenoot, Lori, gisteren opgehaald. Tegen alle raad in, ben ik vannacht op de bank bij haar gaan slapen, ik snap niet waar het vandaan komt dat je zo’n pup gewoon in de bench moet laten janken. Wat een traumatische ervaring om bij je moeder, broertjes en zusjes weggehaald te worden en in een vreemde omgeving te worden geplaatst! En dan ook nog ‘s nachts alleen opgesloten te worden.

Onze eerste hond Radja, wij hadden geen idee, sliep de eerste nacht in de garage en heeft de hele buurt wakker gehuild. De volgende nacht ben ik bij haar in de huiskamer gaan slapen en daarna was het al snel goed. Maar die was zes maanden toen we haar kregen. Mack, de echte, was de hond van Linda en was al een jaar of vier toen ik hem voor het eerst zag, en van Randi herinner ik het me niet meer, die eerste nacht.

Nu ook, als je op de bank ligt, de hond op de vloer voor je, is er niks aan de hand. Je slaapt zelf wat ongelukkig en zodra je opstaat volgt ze je en als je niet snel bent plast ze in de huiskamer, maar ze krijgt eerst even de tijd om te wennen aan haar nieuwe omgeving voordat ze alleen in de bench gaat slapen.

Leuk hoor puppy’s, maar van mij mag ze snel groot worden. Haar moeder heb ik gisteren gezien, een lieve hond die graag staat te touwtrekken met je. Een andere puppy had mijn broekspijp te pakken en deed haar moeder na, en nog een andere deed hetzelfde met mijn hand. Die heeft nu mijn bloed geproefd. Ze zeggen daar wel eens iets over, maar ik ga ervan uit dat dat niet geldt voor speelse puppy’s.

Dit ras wordt ook gebruikt om boeven te vangen, en schijnt graag te willen werken. Ik zag filmpjes voorbij komen waarin zo’n hond onverschrokken op een pakwerker af vliegt. Maar die van ons blijft gewoon hond. In huis, op straat en in het bos. Ik moet er niet aan denken, altijd trainen met je hond.

Gisteravond in bed, ik lag te lezen in mijn spannende heelalboek, was mevrouw Mack op de digitale camera oude filmpjes aan het bekijken van de tijd dat Mack (de echte) nog leefde.
Ik speelde naar goede gewoonte elke avond een kwartiertje met de bal met Mack, en dat vond hij geweldig. Hij keek de hele dag uit naar het moment dat ik thuis kwam en na het eten dat kwartiertje met hem speelde.

Op het filmpje zie je Mack met een bal in z'n back achter mij aan rennen omdat (een hele fitte) ik met een andere bal aan het voetballen was, en hij kon nou eenmaal maar een bal tegelijk in z'n bek houden. Tijdens dat kwartiertje leefde de oude Mack helemaal op en sprintte achter mij aan alsof hij twee jaar was. En ik zelf bewoog ook nog uitermate soepel toen ik dat nog elke avond deed. Mack was een geweldige hond en na vijf minuten te hebben meegekeken moest ik een traantje wegpinken. Die tijd dat ik er zo goed uitzag komt waarschijnlijk nooit meer terug.

P.S. Morgen zit ik voor een week met mijn uitgezakte lijf in België bier te drinken, en niet gewoon bier te drinken, nee, als een bloody Englishman on a fucking holiday. En ik zal eens aan mevrouw Mack vragen of zij dat filmpje tegen die tijd dat we terugkomen niet eens op internet kan zetten, want een film met een gespierde, fitte, goeduitziende Mack, wie wil dat nou niet zien?

Ik vond Mack (de echte) tijdens zijn leven al een geweldige hond, (hooguit een beetje krakkemikkig) maar na zijn tragische dood eind vorig jaar is dat eigenlijk te weinig eer.
Ik vond honden altijd al wel leuker dan katten, maar ook katten vind ik wel aardig. Wat mij echter wel stoort aan katten is hun aangeboren superieuriteitsgevoel. Ik snap ook niet dat niemand zijn kat "Adolf" noemt want dat is een prima naam voor een kat. Mack (de echte) maakte zijn engelse afkomst meer dan waar door nooit onder te doen voor de nazivijand, de kat.
Een vreemde kat in zijn territorium -dat hij overal mee naartoe nam- duldde hij niet en hij ging over tot de aanval. Het maakte daarbij niet uit of de kat wegliep of niet, hij rushte op het beest af en gebruikte zijn imponerende kop als stormram. Of hij daarbij wat schrammen opliep deed niet terzake. Ik zei altijd: "Mack, foei." hem onderwijl een schouderklopje gevend. Dat is gedrag waar ik van hou: de vijand niet ernstig verwonden maar hem wel verdrijven. Veel honden gaan in blinde razernij achter een kat aan, maar als dat beest blijft zitten lopen ze er een beetje schaapachtig omheen te blaffen. Mack niet, Mack deelde een beuk uit met z'n kop, als een stier tegen de Torero.
Sophie, onze eigen huisnazi, wist dit feilloos en was onderdanig naar Mack. En dat was prima, niks aan de hand, ze mocht zelfs in z'n mand zitten. Zolang ze maar niet speelde met een bal of miauwde want dan veranderde Mack in een hittezoekende torpedo. Diverse keren gleed ze met vier poten onder een eikenhouten kast waar ze maar ternauwernood onder paste. Maar dan waren de verhoudingen weer duidelijk. Ich Chef, du nichts. Sophie was een voorbeeldige poes in die tijd.
Sinds Mack's dood is dat veranderd en speelt ze de baas in huis. De hele dag miauwen, voor je voeten lopen, bedelen om eten, kikkers met drie poten binnen afleveren (deze week 3), gek word je ervan. Het is dat Hans haar zo leuk vind want anders verhuisden wij zonder Sophie in te lichten. Ik zal Hans ook leren dat vroeger de hond achter de kat aanjoeg en dat dat de enige juiste volgorde is. Dat sommige boze tongen beweren dat de kat de hond de baas is, is lasterpraat. Waarschijnlijk in de wereld gebracht door politici, marketingmanagers, communicatiespecialisten en andere onbetrouwbare lieden. En dat dat des te meer reden is om honden als Mack te eren. God save the Queen.

Ondanks dat ik vroeger een paar keer tot bloedens toe gebeten ben door een hond, ken ik weinig tot zeer weinig angst voor honden. Soms loop ik expres naar een blaffende hond achter een hek om hem even flink over zijn kop te aaien, en tevens indruk te maken op mijn doodsbange gezelschap.
Het ergste wat je kan gebeuren is dat zo'n hond je bijt, denk ik altijd maar.
Grommende honden til ik soms op, zodat ze nog harder beginnen te grommen en de geachte aanwezigen doodsangsten uitstaan. Overmoedig, zeg maar.

Vanochtend liepen we even door het dorp en mijn oog viel op zo'n blafferd achter een hek, die wel verdacht hard stond te kwispelen. Het was een soort kruising tussen een Herder en een Rottweiler en het beest liet zich gewillig aaien. Jammer dat ik geen koekje bij me had, want ik probeer altijd gelijk vriendjes met een hond te worden.
De hond beet mij speels in mijn hand en trok zachtjes aan mijn jas. Een oude mevrouw waarschuwde mij voor het naderend omheil. Oh, niks aan de hand mevrouwtje, zei ik nonchalant. (Ik zei natuurlijk niet echt mevrouwtje maar even voor het verhaal.)

Goed, de hond deed dus helemaal niets, en dit verhaal gaat ook nergens naar toe.
Het enige wat ik eigenlijk wilde zeggen is dat ik deze hond stiekem wel mee had willen nemen. Het was een soort kruising tussen en Herder en een Rottweiler, met hangoren en lange staart, en hij toonde ook nog 'ns interesse in Hans, die het vanuit de kinderwagen allemaal aanschouwde. Ook Hans moet lachen om blaffende honden. Hoe harder ze blaffen, hoe harder Hans lacht.
Sinds Mack (de echte) er niet meer is mis ik mijn rondjes in het bos wel.
Zou zo'n eigenaar het erg raar vinden als je vraagt of je z'n hond een weekendje kunt lenen?

(Ik ben trouwens wel een keer bang geweest voor een hond.)

Om kwart voor vier hadden we een afspraak bij de dierenarts. Ik had 's middags toch maar vrij genomen omdat ik de cursus die ik had toch niet kon volgen.
Ik had 's ochtends al afscheid van Mack genomen, dus daar had ik me een hoop tranen kunnen besparen.
Om half vier zijn we erheen gereden, Mack nam zijn bal mee en heeft nog gevoetbald in de wachtkamer met een andere dierenarts. (Dit zullen weinig honden hem nadoen, maar hij was eigenwijs tot het laatst.)
In het vervloekte kamertje ging Mack zitten en gaf de dierenarts nog een poot. Dit deed hij altijd, respectvol voor doktoren als wij hem hebben opgevoed.
Een slaapprikje in z'n bil en drie minuten later snurkte hij. Daarna kreeg hij een spuit in z'n hart (aderen in een voorpoot zijn niet te vinden bij een Bulldog) maar daarmee kregen ze hem niet klein. "Sommige honden hebben twee spuiten nodig." zei de dierenarts. Mack bleef na de tweede spuit in z'n hart ook nog gewoon doorsnurken. (eigenwijs tot het laatst) Na de derde spuit hield het snurken op, en even later z'n hart.
Verstandelijk is het goed wat we hebben gedaan, maar gevoelsmatig voelde ik me een verrader. De hond gaat met je mee omdat hij je vertrouwt, en wij misbruikten dat vertrouwen.
En natuurlijk is het zo niet, maar wie kan altijd zijn verstand boven zijn gevoel laten gaan?
Er hangt hier nu een vreemde stilte in huis.

Als twee lieve bruine ogen vragen,
Help me, Ik voel me niet fijn.
Mag je dan omdat je voelt,
Dit is het einde,
Egoïstisch zijn?
Als je van de dierenarts hoort,
Dit komt niet meer goed.
Hij krijgt steeds meer pijn.
Mag je dan omdat je hem niet wilt missen,
Egoïstisch zijn?
Als twee trouwe bruine ogen zich gaan sluiten, Voorgoed.
En je zonder hem naar huis toe moet.
Met zijn halsband in je hand,
En je hart vol Pijn.
Probeer je dan te overtuigen,
Ik mocht niet Egoïstisch zijn.
Al die tijd samen,
Elke dag was een feest,
En in al die tijd,
Is hij zelf……
……..Geen een keer Egoïstisch geweest

Vijf jaar geleden, toen ik mevrouw Mack leerde kennen, had zij Mack (de echte) al. Omdat ik gek ben met honden nam zij hem vaak mee als ze bij mij op m'n flatje op bezoek kwam.
Mack en ik konden het gelijk goed vinden. Toen wij drie jaar geleden introkken in ons huidige huis, heeft Mack ingevoerd dat er iedere avond na het eten een kwartiertje buiten met hem gespeeld werd. Hij is helemaal gek van ballen en piepende speeltjes, zo gek dat hij tijdens het spelen ineens niet meer mank loopt, zelfs als hij dat de hele dag wel deed.
Naarmate hij ouder (hij is nu 9,5) werd kreeg hij langzaam wat kwaaltjes, kapotte voetzolen, trekken met z'n achterpoot, last van z'n oog, regelmatig diarree, het deerde hem niks wanneer er maar met hem gespeeld werd of meegenomen werd naar het bos.
Al bijna twee jaar blaft hij ons met de regelmaat van de klok 's nachts wakker omdat hij eruit moet.
De laatste maanden steeds vaker, meestal als je hem net 's nachts uitgelaten hebt en je ligt net weer in je bed, begint hij weer. Ook 's avonds wordt hij steeds onrustiger. Snel ademhalen, opstaan, vier passen, neerploffen, snel ademhalen enz. Dinsdagochtend had hij in de huiskamer gepiest, en vanochtend in z'n mand terwijl hij er gewoon in lag.
Toen ik thuis kwam had mevrouw Mack de dierenarts gebeld en die zag niet dat hier nog verbetering in zou komen, en dat er eigenlijk maar één oplossing is, hem in laten slapen. Wij waren er al een beetje bang voor. Vanavond heb ik hem voor de laatste keer geroepen voor het spelen, en vrolijk (hij dan, ik huilend) liep hij achter me aan om voor de laatste keer te gaan spelen.
Morgen als ik thuis kom is hij er niet meer. Mevrouw Mack doet het vuile werk, zij is een stuk dapperder dan ik, zij heeft Mack al vanaf pup en vindt het zo mogelijk nog erger dan ik.
Sinds anderhalf jaar staat hij op de veteranenlijst van oudste bulldoggen van Nederland, maar de eerste plaats zal hij niet meer halen.

God, wat is Mack (de echte) toch een lui varken. Ik speel iedere avond een kwartiertje met hem met de bal.
Toen we daar een paar jaar terug mee begonnen gooide ik de bal nog weg en ging hij hem halen. Nu houdt hij de bal in z'n bek en beukt tegen mij aan. En omdat dat voor mij minder leuk is dan voor hem pak ik altijd nog een bal zodat ik een beetje kan voetballen.
Vanavond deed de buurhond ook mee en probeerde de bal te pakken die Mack niet vast had. Mack is te lui om z'n tweede bal te verdedigen dus al liggend gromt hij van tien meter afstand naar de buurhond, ten teken dat die van de bal af moet blijven. En het lukt hem ook nog, de luie flikker.

Mack (de echte) heeft elke avond om een uur of half acht een opleving. Hij heeft toen we hier pas woonden ingevoerd dat we om een uur of half acht even een kwartiertje met hem spelen.
Hoe een hond dat invoert? Makkelijk, je geeft één keer aan hem toe en vervolgens houdt ie je er elke dag aan.

In elk geval, ik trek m'n oude kleren aan en verheug me op z'n rondslingerend kwijl en z'n door de kou keihard geworden speeltjes tegen m'n scheenbeen.
Sinds kort hebben we een nieuw spelletje. Hij heeft een lekke leren bal, en ik heb een ander speeltje. Omdat hij erg jaloers is aangelegd, pikt ie het niet dat ik ook een speeltje heb, gaat voor me staan, neemt een aanloopje van een halve meter en beukt mij, terwijl ik op m'n hurken zit, met alle kracht die hij in zich heeft omver. En als het hem niet in één keer lukt, dan in twee. Het lukt hem in elk geval. En dan sta ik weer op en dan opnieuw. En ik geloof dat het hem wel bevalt. En mij eigenlijk ook wel. Lekker stoeien in de modder met ouwe kleren aan als je 35 bent.