Categorie: Enigszins grappig

Het kan zijn dat vanochtend toen u wakker werd alles net iets anders leek dan normaal. Dat komt zo; Vorig jaar hebben wij een schutting geplaatst en ik merkte dat een van mijn twee grasveldjes daardoor wat weinig zon kreeg. Omdat mijn plan om de schutting weg te halen wat weinig bijval kreeg, heb ik vannacht de baan van de aarde licht moeten wijzigen. Vandaar.
Excuses voor het ongemak.

Broeders,

We hebben een tussenpaus nodig.
De bedoeling van een tussenpaus is dat ie snel dood gaat.

Laten we die Duitser kiezen.

Bij ons werkt een jongen die bekend staat om zijn extreem-rechtse sympathieën. Onlangs heeft hij zijn kop kaal laten scheren, alleen bovenop zit nog een plukje mos. Zijn Lonsdale overhemden laten ook weinig te raden over. Toen er een keer een portomonnee gestolen was, wist hij te melden dat dit soort dingen pas gebeuren sinds al die buitenlanders bij ons werken. Vrijdagmiddag hoorde ik hem buiten tegen een Marokkaan roepen: "Houdt je bek, smerige kutmarokkaan!"
Het groepje Marokkanen wat bij ons werkt kan er wel om lachen. Zij lijken te denken: "Ach, er is iets niet helemaal goed gegaan bij zijn geboorte." En eerlijk gezegd kan ik ze daar geen ongelijk in geven. Ze halen hem trouw iedere ochtend op en dan rijdt hij met ze mee.
Als zijn opmerkingen te ver gaan tillen ze hem op, en flikkeren hem in een container met oud papier. En dan scheldt hij, en zij lachen. En 's avonds rijdt ie weer met ze mee naar huis.

Vreemd, vindt u ook niet?

Gisteren reed ik door de stad, twee meisjes voor me raken elkaar met hun fietsen en eentje valt er op straat, 10 meter voor mijn auto. Ik kon haar dankzij een enorme reactiesnelheid en perfecte stuurmanskunst nog net ontwijken.
Maar dan rijd Blik op de weg nooit achter je hè? Of de burgemeester om je te huldigen. Nee, zeiken over de verloedering, dat kunnen ze! In plaats van eens oog te hebben voor heldhaftige burgers als ik!

Gisteren reed ik door de stad, twee meisjes voor me raken elkaar met hun fietsen en eentje valt er op straat, 10 meter voor mijn auto. Ik kon haar dankzij een enorme reactiesnelheid en perfecte stuurmanskunst nog net ontwijken.
Maar dan rijd Blik op de weg nooit achter je hè? Of de burgemeester om je te huldigen. Nee, zeiken over de verloedering, dat kunnen ze! In plaats van eens oog te hebben voor heldhaftige burgers als ik!

Vandaag is Timo geboren, zoon van vrienden van ons, en de laatste die wij kennen die voor de kleine mack geboren moest worden. Nu kan ik me nergens meer achter verschuilen. Over precies een maand is mevrouw Mack uitgerekend.
Vanmiddag heeft ze vier "voorbeeldgeboortekaartjesboeken" gehaald, en er daar vier uitgezocht die ze het mooist vond. Toen ik thuis kwam heb ik er ook een paar uitgezocht en laten dat nou precies dezelfde vier zijn! Kan natuurlijk helemaal niet, dus ze moet stiekem hints gegeven hebben. Maar mevrouw Mack bezweert dat ze dat niet gedaan heeft. Zelfs niet dat het er vier waren.
Hoe dan ook, het kaartje is uitgezocht, ik heb net een versje geschreven, dus we zijn er klaar voor. Hopelijk.
Ik hoop op een jongen. Of nee, een meisje.

Het versje? Komt ie:

Vandaag ben je dan geboren,
we hopen dat je ons leven zult verrijken,
en dat je niet teveel op mama,
maar stukken meer op papa zal gaan lijken.

Leuk hè? Mevrouw Mack weet nog van niets maar ik weet zeker dat ze trots op me zal zijn.

Sinds het laatste spiegelongelukje dat ik had, rij ik op die bewuste weg een stuk rustiger. Mijn geldboom staat nog maar één keer in de twee jaar in bloei, namelijk. Als een auto mij uit tegenovergestelde richting nadert rem ik af en ga langzaam met twee wielen in de berm rijden. Gisterochtend kwam ik er aan met een gangetje van een km of 60.
100 meter voor me staken twee wilde zwijnen over. Achter hen een stuk of 10 gestreepte biggetjes.
Ik remde rustig af en kwam compleet tot stilstand op een meter of vijf van de overstekende biggetjes.
Ik kon ze vanuit de auto rustig aanschouwen. Toen de laatste big veilig de overkant had bereikt trok ik weer rustig op. Ik was trots op mezelf.
Geen noodstop, geen drama's, geen schade, en de jagers ook weer blij.

Ik ben een voorstander van zoveel mogelijk natuur in de wereld. Lynxen, wolven en beren terug in Nederland. En jagers mogen dan alleen nog maar hun blote handen gebruiken. Want de jagerstand moet op peil gehouden worden.

Vanavond heb ik voor het eerst babypoep aanschouwd. Het ziet eruit als mosterd en ik wendde mijn gezicht af voordat de lucht mij bereikte. In kokte net niet en ineens drong de gedachte zich aan mij op dat ik straks misschien wel iedere keer zou moeten kokhalzen.
Voorzichtig polste ik mevrouw Mack of ik daar misschien onderuit zou kunnen komen.
Haar antwoord: "Natuurlijk poepie, ik doe de borstvoeding al alleen en dit wil ik ook nog wel doen maar dan moet jij beloven dat je veel achter de computer gaat zitten."

Zou ze dat nou menen?

De engelse Bulldog is een uitermate vriendelijke hond. Helaas is dit ras erg gebruikersonvriendelijk.
De engelse Bulldog geeft ' s avonds aan dat-ie uitgelaten moet worden door middel van uitermate geurige blaaswinden. Dit gewoon onder het snurken door. Als de baas hem roept, wordt deze totaal genegeerd. Als de baas naar de mand toeloopt en zachte duwtjes tegen de hond geeft, ten teken dat-ie mee moet, resulteert dit alleen maar in een nog harder gesnurk. De engelse Bulldog probeert hiermee de suggestie te wekken dat-ie ligt te slapen, alleen denkt-ie er niet aan dat de baas hem door heeft, omdat hij tijdens dit nog hardere gesnurk zijn ogen open heeft.
Als het gesjor van de baas het beest teveel wordt, geeft-ie zich gewonnen en loopt mokkend naar de deur.
Als de baas reeds de poort van de tuin heeft bereikt, staat de engelse Bulldog nog bij de achterdeur. In het midden van de tuin blijft hij nog vragend bij zijn bal staan, maar dit wordt beleefd geweigerd door de baas.
Eenmaal buiten bedenkt de engelse Bulldog dat-ie toch wel nodig moet en zet een sprintje in. Deze gallop is met een stevige pas gewoon bij te houden door de baas. Als de plasbestemming is bereikt tilt de engelse Bulldog om beurten zijn linker-en rechterachterpoot op omdat evenwicht een eigenschap is dat dit ras ontbeert. Tenslotte plast ie gewoon staand op vier poten.
Na het plassen dringt de baas erop aan dat er ook gepoept moet worden en sommeert de hond door te lopen. De engelse Bulldog sjokt naar het daarvoor bedoelde grasveld en blijft tijdens deze afstandsoverbrugging minimaal 2 keer het heelal in staan staren.
De baas wekt hem uit deze trance door een keer met de voet een schijnbeweging te maken, waardoor de indruk wordt gewekt dat er tegen iets wordt aangetrapt.
Nu komt de engelse Bulldog in beweging en hapt naar de voet van de baas. Het maakt hem weinig uit of er echt tegen iets wordt aangetrapt of dat het een trap in het luchtledige is.

Als het grasveld is bereikt, is het de beurt aan de engelse Bulldog om schijnbewegingen te gaan maken. Hierbij doet hij minimaal 4 keer net of-ie gaat poepen voordat-ie zijn vijf drollen aan de zwaartekracht onderhevig maakt. En als hij dan eindelijk lijkt te gaan poepen, komt hij eerst weer blaffend overeind omdat er in de verte een andere hond uitgelaten wordt.
De baas heeft inmiddels haast gekregen omdat ook hij naar bed wil en lokt de hond mee terug met de woorden: "krijgt-ie koekje?" De engelse Bulldog kijkt even op, maar laat zich hierdoor niet in de luren leggen. Eerst gaat het beest stilstaan en maakt met krabbende achterpootbewegingen in het luchtledige duidelijk dat hij jeuk heeft. Als de baas de hond op dat moment roept, wordt er haast gemaakt en de hond komt in de krabhouding bij de baas staan. Als de baas de krabfunctie van de hond overneemt kronkelt hij knorrend zijn lichaam in allerlei bochten, onderwijl met zijn achterpoot op de grond tikkend. De tong van de hond gaat tijdens dit ritueel veelvuldig uit en in de bek.

Als dit achter de rug is kijkt de hond de baas dankbaar aan en schudt zich even uit. Dat de hond hierbij zijn evenwicht verliest en op zijn bek gaat is een normaal verschijnsel.
Weer thuis gekomen loopt de hond achter de baas naar de keuken, waar hem het lang geleden beloofde koekje ten deel valt.
Na het nuttigen van het koekje klimt de hond in zijn mand, (de mand is tien centimeter van de grond) alwaar hij gaat zitten, wachtend op een knuffel van de baas. Gevraagd en ongevraagd geeft de hond hierbij pootjes.
Met een doffe klap laat de hond zich ten slotte vallen om in een tevreden slaap te vallen.

Toen ik achttien was, was ik een hele Piet en vond Freek de Jonge erg goed. Ik deed dan ook erg mijn best om na iedere grap toch vooral op tijd te lachen om zo aan het mede-publiek duidelijk te maken dat ik de grap begrepen had.
Toen het een poosje daarna wat beter met me ging ben ik daar mee opgehouden.
Ik lach nu uitsluitend nog als ik moet lachen.

En dat was dus gisteren bij Bert Visscher het geval. Onderbroekenlol van de bovenste plank, categorie: 'daar moet je zeker bij geweest zijn?' , maar als je er dan bij bent geweest heb je daarna ook overbelaste lachspieren. Ik tenminste wel.
Bij een live show heb ik nog nooit zo gelachen. En dan gewoon omdat ie probeert de lucht van onder zijn oksels toe te wapperen naar iemand die hij niet mag.
Toen konden ze mij wegdragen.
En het mooie is, als de DVD komt dan kopen wij hem zeker, want branden is voor ketters, en kan ik ook eens gaan kijken wat ik gisteren heb gezien.