Het zou wat eentonig kunnen worden als ik het weer ging hebben over lopen met de hond in het bos, maar het is niet anders. Ik ben eenmaal James Bond niet. Het regende op zaterdag en dat was goed nieuws want als het regent is Nederland dunbevolkt. Ik ging dus weer van het pad af en beklom een hoge wal, normaal niet toegankelijk maar ik ben daar een beetje klaar mee. Het is mijn eigen land! Mijn opa heeft het helpen opbouwen na de oorlog! De wal is een meter of tien hoog en ik heb wel eens gelezen hoe hij ontstaan is, maar dat ben ik vergeten. Ongetwijfeld door eeuwenlange weersinvloeden. Boven op de wal liep een smal pad, maar ik wist niet of dat door mensen was gemaakt of niet. Ik was ergens midden op de wal omhooggekomen, maar ik kon nog honderden meters over het pad. Hier zag je nergens menselijke invloeden, geen zwerfafval, geen wegwijzer, geen paaltje, geen spoor, gewoon niks. Het zou mij niet verbazen als ik de eerste mens ooit was die dit gebied betrad. (Nee, ik weet het ook wel, maar voor het verhaal.) Aan het eind van het pad, stopte de wal, dat wil zeggen, daar moest ik naar beneden. Ik moest over takken en boomstammen en kwam op het ondergelegen pad terecht dat de wal doorkruist, en waar je wel mag lopen. Dat was nog best listig gecamoufleerd, want beneden had je geen idee dat daarboven dat paadje liep. Aan de andere kant van het legale pad liep de wal weer verder, maar dat bewaar ik wel voor een andere regenachtige dag. Misschien dat daar ook nog een onontdekt gebied is en wie weet leven er nog Batavieren. Daar zal ik dan zeker over berichten.
Dat ik soms het besef van de tijd kwijt raak bleek vandaag. Ik had de hond achterin maar wilde eerst de auto wassen, dus ik reed naar de autowasplaats in plaats van naar het bos. Ik zat te denken waar ik van daaruit heen kon, en dacht aan een parkeerkaart die in de auto lag voor ‘t Kievitsveld, zo noemt de gemeente het Emstergat, en waar je buiten het seizoen met de hond mag lopen. De kaart was voor het seizoen 2024/2025 maar ik wist niet welk jaar het was. Ik wist het gewoon niet. Ik probeerde het me te herinneren maar het schoot me niet te binnen. Ik pakte mijn telefoon, en ik wist vrij zeker dat we inmiddels in een jaar waren aanbeland waarin een telefoon bedienen in de auto niet meer mocht, maar nood breekt wet. Geen agent die me zou geloven natuurlijk als ik zei dat ik moest opzoeken of de parkeerkaart geldig was omdat ik niet wist welk jaar het was. Ik wist dat het 1 maart was, dat wel. Mijn telefoon gaf aan dat het 1 maart 2026 was. Dus toch! De kaart was niet meer geldig. Ik reed door naar het bos. In het jaar des Heeren tweeduizendzesentwintig.
Mack 