Ik ging naar iemands huis om hun pup op te halen. Het zette me aan het denken. Ik kom hun huis binnen, open de deur van de bench, en de pup, die mij nog helemaal niet kent, lijkt blij. Ik doe hem aan de riem, zet hem buiten voor een plasje en zet hem in mijn auto op de bijrijdersstoel. Binnen drie tellen zit hij op mijn schoot, of beter, hij staat en kijkt door het zijraam naar buiten. Ik rij voorzichtig en de pup vertrouwt mij, maar eigenlijk heeft hij geen andere keus dan mij te vertrouwen. Hij lijkt zich niet af te vragen of het allemaal wel klopt dat deze vreemdeling een sleutel had en hem meenam. Over een poosje zal ik geen vreemdeling meer zijn, maar een bekende met wie hij graag meegaat, net als ik dat was voor hun vorige hond, Milo.
Het is een kort ritje en ik breng de pup naar zijn baasjes die aan het werk zijn. Niet toevallig is mijn eigen hond daar ook, want die had ik er even daarvoor achtergelaten. De pup is nu nog blijer, hij herkent zijn baasjes dus al en bij het zien van Lori is het helemaal feest. Op het kantoor spelen de twee al liggend met elkaar. Over een tijdje zullen ze achter elkaar aan sprinten.
De pup die gedwongen met mij mee ging en mij vertrouwde, want wat moest hij anders, is de reden dat zo’n vertrouwen nooit beschaamd mag worden. Ik moest zijn gegeven vertrouwen wel in dankbaarheid aanvaarden, want wat moest ik anders? Het is niet eens een keuze. Dieren en kinderen, hun vertrouwen mag nooit worden beschaamd.
Ik lees net dat een moeder tot levenslang is veroordeeld voor het uithongeren en mishandelen van haar dochter. Het kind werd soms dagenlang opgesloten in een kast en het kreeg geen eten. Op school hadden ze het pas in de gaten toen het meisje al dood was. Zo’n bericht maakt me misselijk. Had ik het maar geweten, net als bij de vele andere kinderen die haar voorgingen. Ook na haar dood moet het kind erop kunnen vertrouwen dat wij uiteindelijk haar vertrouwen niet beschamen. Dat we ingegrepen zouden hebben als we het hadden geweten. Het enige lichtpuntje is dat de moeder spijt heeft betuigd en niet in beroep gaat. Om zo een beetje van haar schuld af te lossen.
Mack 
Wat geweldig toch altijd, zo’n lief pupje, dat nog van alles moet ervaren. Leuk dat je het groeiproces van dichtbij kunt meemaken. Het gaat jammer genoeg razendsnel.
Je verstand staat helemaal stil bij dit soort berichten. Natuurlijk is er van alles enorm mis in het hoofd van die ‘moeder’. Maar het feit dat niemand het door had en/of ingegrepen heeft is verbijsterend.
LikeGeliked door 1 persoon
Dat gebeurt zo vaak dat van die kinderen en hun ouders en altijd heeft iedereen het wel gezien. Achteraf hè. Maar de tendens in Nederland is dat je er niets van mag zeggen. Ook Jeugdzorg durft de bek niet open te trekken. Kwestie van onbekwame mensen. De “zorg” komt telkens te laat. Ook de dierenbescherming laat het vaak afweten. Gelukkig dan dat er mensen zijn zoals jij.
LikeLike