Aan Rob Hamilton de eer voor nummer 13 in deze reeks. Rob is op de hoogte van alles wat er in de wereld gebeurt, tenminste zolang het in de krant stond. Op één of andere manier verwacht ik iets speciaals van Rob, die over elk onderwerp een mening lijkt te hebben. En inderdaad, hij is de eerste die aan deze rubriek een logje gewijd heeft.
Wie hij eruit gooit. Ischa Meijer. Ischa Meijer dient onmiddelijk plaats te maken voor de zo dadelijk genomineerde, omdat deze nog niet eens diens schoenen mag poetsen, klein als hij is en niets meer heeft gepresteerd dan mensen het hemd van het lijf te vragen, maar van wie een andere bijdrage aan een beter Nederland toch deerlijk wordt gemist, zo zegt Rob. Zoals verwacht mag worden ben ik het daar niet mee eens. Ischa Meijer liet zich als hij mensen interviewde, geen detail ontgaan en wist informatie aan hen te ontfutselen die ze anders niet gegeven zouden hebben. Dat was knap. Maar wat mij in Ischa het meeste aansprak was het feit dat hij op een gegeven moment besloot dat hij nooit meer chantabel zou zijn. Prachtig vond ik dat. Hij creërde zijn eigen onafhankelijkheid. Voor mij hoort hij erin. Dag Ischa.
Wie hij toevoegt: Multatuli. De preciese argumentatie kunt u op zijn weblog nalezen. Maar ik vertaal het als volgt. Rob wilde iemand wiens rol en betekenis al door de geschiedenis en het nageslacht waren geoordeeld. Om die reden konden het niet Joop den Uyl of W.F. Hermans worden. Simpelweg omdat ze te laat zijn geboren. Of omdat ik te vroeg ben geboren, dat kan natuurlijk ook. Daarom werd het de 19e-eeuwse rebel Multatuli die het suffe en tuttige Nederland echt wakker heeft geschud met zijn literatuur en tegendraadse opvattingen. Tot zover Rob Hamilton.
Bij mij roept de naam Multatuli direct een adres aan de Lauriergracht in Amsterdam op. Ik heb geen idee waarom. Ik heb zijn boeken nooit gelezen. Ik weet kennelijk niet wat ik mis aan Eduard Douwes Dekker. Want dat werd er wel ingestampt op school, dat hij zo heette. Welkom Eduard.
Zo zeg, dan slaan we S!mone maar even over, tenzij zij zich nog meldt, en ga ik Smitsky vragen om haar keuze en zo leest u hier dagelijks een nieuwe verrassing. Het is net het echte leven.
Wilt u ook een beurt en staat u niet in mijn linklijst, maak het dan kenbaar in de reacties of stuur mij een mailtje.
De lijst is te zien rechtsonder buiten beeld. Even scrollen.
Mack 
Ischa Meijer kon interessante interviews houden met mensen waar ik van tevoren bij dacht ‘pffff…’. Een Ivo Niehe daarentegen weet met de grootste beroemdheden ter wereld uitsluitend gênant slechte gesprekken te voeren. Maar goed, wie heeft het nu ook over Ivo Niehe als het om de Dames en Heeren Zeventien gaat.
LikeLike
Het gekke is, zeg Multatuli en ik moet onmiddelijk denken aan het boek van Nelleke Noordervliet: Tine of De dalen waar het leven woont.
En daar komt Tine sympathieker naar voren dan onze Eduard.
Maar een groot schrijver hoeft natuurlijk niet ook sympathiek te wezen.
LikeLike
Voor al die mensen, die niet zoveel tijd hebben als ik om al die saaie boeken te lezen, Tine was de vrouw van Multatuli.
En hij had zoveel mededogen voor de Indonesische bevolking, dat er voor zijn vrouw niets meer overschoot.
LikeLike