Een paar jaar geleden zag ik bij McDonalds een heel klein jongetje dat geen voetjes en geen handjes had. Zijn vader of moeder droeg hem en ik weet nog dat ik dat heel zielig vond. Een gehandicapt kind, dat de rest van zijn leven zal moeten knokken in plaats van onbezorgd te kunnen spelen, dat deed me toch wel zeer van binnen en ik bedacht me hoe on-vanzelfsprekend het is om een gezond kind te hebben. Niet dat je je dat normaal niet realiseert, maar je staat er ook weer niet elke minuut van de dag bij stil. En ik bedacht me of je als ouder moet ingrijpen als zo'n zware handicap tijdens de zwangerschap al zichtbaar is. Ik neigde ernaar om te zeggen van wel maar ik voelde gemengde gevoelens; zou een abortus in het belang van het kind zijn of is het eigen belang? Zou ik mijn eigen ongeboren kind wel of niet willen omdat het niet gezond is? Het is wel je eigen kind en je kunt er wel populair wetenschappelijk vanuit gaan dat een embryo nog niks merkt, dat er geen God is, en dat je het kind een rotleven geeft, maar weet ik veel of dat klopt!
Feit was in elk geval dat dit kind er gewoon was en dat het op een normale manier de wereld in keek. Als een kind. Alleen zijn ouders droegen hem en gaven hem te eten. Zo'n jochie van een jaar of twee weet nog van niks en voelt zich waarschijnlijk fijn bij zijn ouders. Dus moest hem dit leven inderdaad niet gegeven worden? Ik ben niet voor of tegen abortus omdat ik er nooit mee geconfronteerd ben, en om er dan een mening over te hebben vind ik ook zo wat. Misschien is die beslissing van abortus nog wel moeilijker dan die van euthanasie.
Ik zou het hele jochie waarschijnlijk vergeten zijn als wij hem vanavond bij diezelfde Mac niet weer tegenkwamen. Hij was van Hans zijn leeftijd en hij liep! Met protheses weliswaar maar toch. En hij speelde met een speeltje dat hij tussen z'n twee stompjes vasthield en hij stond bij de glijbaan te kijken. Ik denk niet dat hij erin kon. Ik had de neiging om iets tegen het jochie te zeggen. Dat hij zo goed aan het spelen was of zoiets. Ik heb het niet gedaan omdat ik ook weer bang was dat je hem dan ook niet normaal behandelt. Je spreekt hem immers aan juist omdat hij die handicap heeft, dat zou je bij een gezond kind ook niet gedaan hebben. Ik vond het een dom dilemma van mezelf. Dat je met zoiets niet normaal kunt omgaan. En natuurlijk keek ik af en toe naar hem, ook hoe hij later zijn vader een armpje gaf en zo als het ware hand in hand liep met zijn vader. En zijn moeder zag me ook kijken, maar keek me gelukkig niet vernietigend aan.
Mack 
Dat vind ik dus echt shockerend om over euthanasie na te denken bij een jongetje zonder handen en voeten. Hellend vlak en dergelijke, terwijl ik echt niet tegen abortus ben.
Hopelijk is het je nu duidelijk dat een perfect lichaam geen voorwaarde is voor een gelukkig leven?
LikeLike
@Brecht: ik denk dat Mack dat juist duidelijk probeert te maken, dat het moeilijk kan zijn die afweging te maken, door te tonen hoe hij zich hier al bijna vergist.
Er zijn extreme gevallen denkbaar waarin zonder meer duidelijk is dat een kind een vreselijk leven zal hebben, en andere handicaps waarbij je vrij zeker kunt zijn dat het eigenlijk toch best kan.
Maar ook gevallen, en die afweging kan per persoon verschillen, waarbij je het niet zo goed weet.
LikeLike
Mooi, Mack.
LikeLike
@Brecht: Misschien staat het er wat verwarrend maar ik dacht niet na over euthanasie hoor. Niet bij dat kind. Ik bedoelde dat de beslissing om abortus te plegen misschien wel moeilijker is dan euthanasie bij jezelf.
LikeLike
De keerzijde van (medische) wetenschap, volgens mij moet je niet alles willen wat kan.
Zeer lastige discussie, want wat is nou een zware handicap? En waar komt het (absurde)idee vandaan dat gezond de norm is? Laat ik uitsluitend voor mezelf spreken als ik zeg dat ik het (zacht gezegd)niet etisch vind om een ongeboren kind dood te maken omdat het niet voldoet aan onze hooggestelde verwachtingen.
Tot mijn 42e heb ik hard gewerkt aan het -voor zover mogelijk- accepteren van ongewenste kinderloosheid, dat zal er ook wel aan bijdragen dat ik me niet voor kan stellen dat mensen een kind dat in hun ogen “niet goed genoeg is” afwijzen.
De maakbare wereld, brrr.
LikeLike
Goh, ik heb altijd hele andere vragen bij de McD. Zal ik een Quarterpounder nemen of toch een Big Mac? En een kleine of een grote cola? En niet te vergeten, hoeveel Nuggets?
LikeLike
@Hermanus: Macdrive of naar binnen…dat zijn de echte vragen inderdaad 😉
LikeLike
Ik heb zelf ook weleens gedacht: had ik hem liever niet gehad? Er waren tijden dat ik het antwoord daarop niet wist…
Nu gelukkig wel. En hoe.
LikeLike
Dus Hans, Tammar en Linda konden de dag na hun ziek zijn weer op krachten komen in de Mac met een lekkere vette hap?
LikeLike
@Mellody: Hans had nergens meer last van, Tammar had al thuis gegeten en Linda en ik hadden een McSalad.
LikeLike
Linda en Linda hadden een McSalad. En Mack?
LikeLike
Ik had een BigMack
LikeLike
HAHAHAHAHAHAHAHAHAHAHAHAHAHAHA, LINDA EEN SALADE?
Alleen als jij keek zeker?
LikeLike
Pas stuurde ik iemand een kaartje met een supermooi schilderij daarop afgebeeld. Het was van een mondschilder. Die kunstenaar kan gewoon erg goed schilderen en heeft zijn of haar mogelijkheden verder verkend dan een niet-uitgedaagde zou doen. Zulke mogelijkheden heeft dit kind ook. Misschien vertelt hij later zijn verhaal nog eens.
LikeLike
@Emma: Wat heftig en wat heerlijk dat je nu zo volmondig ja zeggen kunt!
LikeLike