Onderscheidingsdrift

Ik bespeur weer zo'n modernisme, zo'n tijdsverschijnsel, een weg-bij-de-basis gevoel, een irritante onderscheidingsdrift. En het is bijna net zo irritant als de veramerikanisering van onze taal. Eigen taal eerst! De dikke van Dale is vol!
Ik heb het hier en daar al wel eens voorzichtig aangekaart maar mensen kijken je na en lopen met een grote boog om je heen, alsof er elk moment ledematen van je romp kunnen vallen. En deze keer heeft ook mijn echtgenote, de lieftallige mevrouw Mack er last van dus het ligt nogal gevoelig.

Waar heb ik het over? Ik ga het proberen uit te leggen aan de hand van een voorbeeld van mevrouw Mack. (maar dat is puur willekeurig gekozen)
Men neme dat zwarte album van Metallica. Dan zeg ik bij Nothing Else Matters dat dat het mooiste nummer van de cd is, want dat is ook zo, want ik zeg het, de artiest zegt het, hoogste notering, meest verkocht, bekendst en dat is niet voor niks. Dat is omdat het het mooiste nummer is.
Maar nee, wat zegt zij dan? "Nou nee, ……….. (een totaal onbekend a-muzikaal baggernummer) is veel mooier."

Dit was een puur fictief voorbeeld, wij hebben niet eens Metallica dus je zou het ook mogen vervangen door "November rain" van Guns n' Roses, en dat iemand anders je dan uitlacht en zegt: Moewaahaa, veel te commercieel dat nummer, Welcome to the Jungle is veel beter."
Nou, dat verschijnsel zie je dus altijd bij mensen die pretenderen ergens verstand van te hebben. Het is natuurlijk meer een drang tot onderscheiding dan dat ze weten waar ze het over hebben want je moet je altijd willen onderscheiden van de massa.
Ja naar boven ja, niet richting straatgoot!

Dus speciaal voor dat soort mensen volgt onderstaand een klein lijstje met artiesten en hun mooiste nummer:

Prince – Purple rain
Pink Floyd – Another brick in the wall
Nirvana – Smells like teen spirit
U2 – Sunday bloody Sunday
The Rolling Stones – Angie
Elvis- In the ghetto
Beatles- Yesterday
Guns n' Roses – November rain
RHCP – alles want klinkt allemaal eender.
The Carpenters – Top of the World
BZN – Mon Amour
Corrie Konings – huilen is voor jou te laat.

En het mooie is, aan deze lijst kan niet getornd worden want dat is precies de essentie van dit logje.
Dus probeer op mij vooral geen indruk te maken met gezwam over dat 'een heel apart gevoel van binnen' beter is 'dan huilen is voor jou te laat', want dat is niet zo. Punt.

Weet je wat? Ik zet de reacties gewoon uit.