Om kwart voor vier hadden we een afspraak bij de dierenarts. Ik had 's middags toch maar vrij genomen omdat ik de cursus die ik had toch niet kon volgen.
Ik had 's ochtends al afscheid van Mack genomen, dus daar had ik me een hoop tranen kunnen besparen.
Om half vier zijn we erheen gereden, Mack nam zijn bal mee en heeft nog gevoetbald in de wachtkamer met een andere dierenarts. (Dit zullen weinig honden hem nadoen, maar hij was eigenwijs tot het laatst.)
In het vervloekte kamertje ging Mack zitten en gaf de dierenarts nog een poot. Dit deed hij altijd, respectvol voor doktoren als wij hem hebben opgevoed.
Een slaapprikje in z'n bil en drie minuten later snurkte hij. Daarna kreeg hij een spuit in z'n hart (aderen in een voorpoot zijn niet te vinden bij een Bulldog) maar daarmee kregen ze hem niet klein. "Sommige honden hebben twee spuiten nodig." zei de dierenarts. Mack bleef na de tweede spuit in z'n hart ook nog gewoon doorsnurken. (eigenwijs tot het laatst) Na de derde spuit hield het snurken op, en even later z'n hart.
Verstandelijk is het goed wat we hebben gedaan, maar gevoelsmatig voelde ik me een verrader. De hond gaat met je mee omdat hij je vertrouwt, en wij misbruikten dat vertrouwen.
En natuurlijk is het zo niet, maar wie kan altijd zijn verstand boven zijn gevoel laten gaan?
Er hangt hier nu een vreemde stilte in huis.
Mack 
och wat verdrietig. Sterkte.
LikeLike
Ja.. je verstand weet ’t het beste, en toch… (maar het blijft het beste..) Volgens mij voelt je hond zo verliezen even erg als een goeie vriend..
LikeLike
Wat een zware dag. Zal een raar weekend worden.
Ga lekker met Hans zwemmen of zo.
LikeLike
Ohw, vreselijk, ik ga iedere keer zitten huilen als ik hier lees, leef heel erg met jullie mee 😕
LikeLike
Ohw, vreselijk, ik ga iedere keer zitten huilen als ik hier lees, leef heel erg met jullie mee 😕
LikeLike
Mack was dus tot het laatst een dappere Dodo.
Kenmerkt hem wel.
Wens jullie sterkte bij het verlies van deze kanjer van een hond.
LikeLike
Mack was dus tot het laatst een dappere Dodo.
Kenmerkt hem wel.
Wens jullie sterkte bij het verlies van deze kanjer van een hond.
LikeLike
Ik werd zaterdagochtend vroeg wakker, dacht aan Mack met een gevoel van: het valt eigenlijk wel mee, totdat je denkt aan het moment dat hij ophield met snurken, en dan voel je je weer verslagen en zou je willen dat hij nog in z’n mand lag.
LikeLike
Iedereen die zijn zieke huisdier laat inslapen voelt zich een verrader. Zoveel vertrouwen is confronterend, ontroerend. Sterkte.
LikeLike
Wij dierenliefhebbers zouden allemaal graag willen dat we ons dier na een erg lang en vrolijk goed leven ’s morgens dood in zijn mandje zouden vinden. Maar dat rustig in slaap overlijden gebeurt niet zo vaak. De meeste dieren moet geholpen worden door een begripvolle dierenarts en liefdevolle baasjes. Maar die strijd tussen je hoofd en je hart……..vreselijk ! Trouwens, goed van je dat je toch mee bent gegaan, Mack.
Dit zijn dingen die je samen moet doen.
LikeLike
Ik weet ff niet wat ik moet zeggen of schrijven….Sterkte jullie! Ik ben ook (huis)dier-gek dus weet goed wat je voelt…. 😦
LikeLike
Ik weet ff niet wat ik moet zeggen of schrijven….Sterkte jullie! Ik ben ook (huis)dier-gek dus weet goed wat je voelt…. 😦
LikeLike
Ik hoop dat ik onze hond deze gang kan besparen. Vreselijk lijkt me dat.
LikeLike
Ik hoop dat ik onze hond deze gang kan besparen. Vreselijk lijkt me dat.
LikeLike
Valt niet veel aan toe te voegen, jullie hebben het zelf al verwoord. Het was in ieder geval de goede keuze.
LikeLike
Yep, ik schiet er meteen weer van vol. Vond de foto op je vorige logje ook zo geweldig. Ik ben zelf geen hondenliefhebber, maar ik kan donders goed begrijpen hoe een mens zich aan zijn beste maatje hecht. En hoe zeer het doet als je daarvan afscheid moet nemen.
Mag ik trouwens een kleine kanttekening plaatsen? Als ik ervoor zou mogen kiezen, zou ik gaan op de manier die jullie nu voor Mack gekozen hebben. Dus kwel jezelf niet met nare gedachten daarover. Jullie hebben hem uiteindelijk een heleboel pijn en lijden bespaard.
Nogmaals sterkte gewenst.
LikeLike
Yep, ik schiet er meteen weer van vol. Vond de foto op je vorige logje ook zo geweldig. Ik ben zelf geen hondenliefhebber, maar ik kan donders goed begrijpen hoe een mens zich aan zijn beste maatje hecht. En hoe zeer het doet als je daarvan afscheid moet nemen.
Mag ik trouwens een kleine kanttekening plaatsen? Als ik ervoor zou mogen kiezen, zou ik gaan op de manier die jullie nu voor Mack gekozen hebben. Dus kwel jezelf niet met nare gedachten daarover. Jullie hebben hem uiteindelijk een heleboel pijn en lijden bespaard.
Nogmaals sterkte gewenst.
LikeLike
Zwaar gecondoleert!
Ik weet nog wel dat mijn moeder onze kat heeft weggebracht ter inslaping. Dat beest was 16 en kon zichzelf niet meer verzorgen. Het meest praktische was dat de nagels te lang werden. De pogingen om die dingen te knippen was een ware ramp. Probleempje was dus dat de kat bij het afstappen van de stoel met 1 poot (dus nagel) aan het kussen bleef hangen en niet meer los kon komen. We hebben onszelf toen ook getroost met de gedachte dat het alleen maar ellendiger voor de kat zou worden.
Jaten later is mijn moeder overleden. Haar lichaam werd afgebroken door te zware chemokuren. Het begon een ware martelgang te worden. Gelukkig is ze snel overleden, maar anders denk ik dat zij ook graag een spuitje had gekregen.
LikeLike
Zwaar gecondoleert!
Ik weet nog wel dat mijn moeder onze kat heeft weggebracht ter inslaping. Dat beest was 16 en kon zichzelf niet meer verzorgen. Het meest praktische was dat de nagels te lang werden. De pogingen om die dingen te knippen was een ware ramp. Probleempje was dus dat de kat bij het afstappen van de stoel met 1 poot (dus nagel) aan het kussen bleef hangen en niet meer los kon komen. We hebben onszelf toen ook getroost met de gedachte dat het alleen maar ellendiger voor de kat zou worden.
Jaten later is mijn moeder overleden. Haar lichaam werd afgebroken door te zware chemokuren. Het begon een ware martelgang te worden. Gelukkig is ze snel overleden, maar anders denk ik dat zij ook graag een spuitje had gekregen.
LikeLike
‘Wil je het kadaver meenemen?’ vroeg de dierenarts ons destijds. ‘Neen’ , zeiden wij, ‘en die riem mag je ook houden!’
LikeLike
Wat een geweldig fijne dierenarts was dat, meneer de P. Echt zo’n betrokken begripvolle man, maar niet heus. Ben blij dat wij erg aardige meelevende dierenartsen hebben. Ik kwam lang geleden een keer totaal verslagen op kantoor, want we hadden ’s ochtends onze lieve oude kater die erg ziek was moeten laten inslapen. Een mannelijke collega vond het nodig om tegen me te zeggen met een grote grijns op zijn gezicht: Nou en? Dan neem je toch een nieuwe kat. Waarmee ik maar zeggen wil, dat je nu eenmaal overal hufters tegen kunt komen. Als je zelf niks om dieren geeft mag dat natuurlijk, maar houdt dan tenminste je kop dicht als iemand zo verdrietig om het verlies van zijn beest is.
LikeLike
Je weet het ongetwijfeld zelf wel, maar dat vertrouwen was juist terecht. Mack heeft nu tot het einde lol kunnen hebben met zijn bal en is daarna fijn gaan slapen. Voor dat beestje vele malen beter en liever dan een rottig heengaan na veel pijn en ellende.
Wij hebben Dobber in april in moeten laten slapen en ik mis haar nog regelmatig. Maar het was de goede beslissing weet ik en inmiddels voelt het ook zo. Liefs ..
LikeLike
Heel veel sterkte, meneer en mevrouw Mack!
LikeLike
Mijn hart ligt bij de uwen.
Maar ik wil hem wel terug, dus kopieren en terugbrengen graag.
LikeLike
Sterkte ermee.
LikeLike
Men! Hoe herkenbaar. Dat gevoel he, dat je jezelf een verrader voelt.. Wat is dat k*t! Bud was ook zo keurig bij de DA, liet alles toe. Ik kan het niet uit mijn hoofd krijgen. En dan dat gemis, als ik ’s morgens opsta of zoals nu laat het huis binnenkom. Hij kreeg altijd nog even een koekje.. Zwaar K!
LikeLike