De 18-jarige in mij.

In een soort van trance reed ik vandaag naar huis.
Het was al donker, niemand kan mij zien zitten, ik hou het stuur met beide handen vast, en bedien in harmonie, koppeling, rem en gas. De weg is donker en nat, mijn ogen turen op het wegdek voor me. Mijn blik verraadt geen vermoeidheid, geen spanning, niets. Ik hou de versnelling laag en het tempo hoog. Bij het uitkomen van elke bocht voel ik een licht onderstuur, wat ik corrigeer met een beetje lift van het gaspedaal. Daarna laat ik de motor 90% van zijn vermogen leveren, wat resulteert in een flitsende maar soepele acceleratie.
Ik was het vandaag niet die reed, het was alsof Ayrton Senna himself het stuur van me had overgenomen. Soepel en snel opschakelen, nauwelijks remmen, hooguit licht gas terugnemen voor een bocht, de ideale lijn volgend. Medeweggebruikers herkennen mij vandaag als vrij baan te verschaffen voorrangsvoertuig. In een oogwenk verander ik hun beeld van mij van voorkant in achterkant.
Een lange geconcentreerde rit komt ten einde achter het huis.
Ik doe mijn helm af, stop mijn racehandschoenen in het daarvoor bestemde vak en zet de motor af. Onder mijn raceoverall zit mijn boekhouderspak.
Tegen de tijd dat ik de achterdeur openmaak en mijn levensgezellin gedag zeg, is alles weer normaal.

Onbekend's avatar

Auteur: Mack

Ik ben Mack, uit 1969, dat klinkt vertrouwder dan het noemen van mijn leeftijd. Begonnen in 2004 met web streepje log dat te succesvol werd en dus overgenomen door snelle jongens die alles kapot maakten. Ik heb in tegenstelling tot velen mijn archieven kunnen redden, maar bijbehorende foto's zijn veelal verdwenen in de diepste krochten van internet en dus weg. Ik woon in Vaassen, aan de oostelijke rand van de Veluwe en schrijf daarover alsof het onontdekte wildernis is. In werkelijkheid is het één grote ergernis van verbodentoegangbordjes en zwervende toeristen. Verder schrijf ik over alles, soms serieus maar meestal niet. Sorry.

21 gedachten over “De 18-jarige in mij.”

  1. Het was Senna niet. Die zette altijd eerst de motor af voor hij zijn racehandschoenen uitdeed. Maar ik heb een aflevering gezien van Mister Bean……

    Like

    Beantwoorden

  4. Hé! Herkenning. Dat doe ik ook. Met 160 op die haakse bocht af. 75 meter ervoor flink in de ankers, dan de handrem er op. Twee flinke klappen tegen de pook van de sequentiële versnellingsbak, van vier naar twee. Het stuur om gooien. De achterkant breekt uit. Snel corrigeren door het gaspedaal diep in te trappen. Stuur weer recht en voor je het weet zit ik weer op 120 kilometer per uur. Op een weg van 2 meter breed. Ik voel me, nee ik bén Colin McRae. Leve de vierwielaandrijving! En dat is maar goed ook, want asfalt hebben we hier niet zo veel.

    Like

    Beantwoorden

  5. Ik heb een tijdje in Frankfurt gewerkt. Vrijdagmiddag een auto huren in Frankfurt, vrijdag naar Amsterdam rijden. Zondagavond terug naar Frankfurt. Zondagavond 20:00 uur vetrekken uit Amsterdam met een collega die in dienst chauffeur was geweest en het verhaal ook wel snapte. Op het horloge kijken en om 20:00 sharp de auto starten. Dat waren meestal BMW 3-series maar 1x hadden wij een BMW 5-serie. helaas of godzijdank begrensd op 250 km/u. Kloklslag acht uur wegrijden en snelheidsbegrensd op 120 door Nederland rijden naar de grens bij Arnhem. Maar dan… vol het gas open en naar keulen blazen. Slechts kilometers na de Nederlands Duitse grens zaten we op 250 per uur en kon het niet harder. Op een tweebaans snelweg. Het hoofd iets naar voren, de ogen zo groot als schoteltjes. Witte knokkels aan het stuur geklemd. De bijrijder verplicht meekijken, verder doodse stilte. Slechts af en toe een klein woord, “Vrachtwagen..” en dan een gesmoord “ja, ik zie hem”. WHOOSH!! met 220 er langs en een snelheidsverschil van 140. Flauwe bochten, strakke bochten, bochten zonder zicht, lange stukken rechtuit, maar nooit onder de 180. Tegen de tijd dat we bij Keulen waren, zat de hartslag op 180 en pompte de adrenaline. Na Keulen tanken want het slorpt het nodige. En rijderswissel want feitelijk speel je met je leven en dat wilden we niet te ver doorvoeren. Hoe dichter we bij Frankfurt kwamer hoe waanzinniger het werd. Na een jaar elke weekeind laagvliegen wisten we waar we wat konden doen en vooral ook waar we iets niet konden doen. Zo was er die ene bocht 100 kilometer voor Frankfurt. Zondagavond in de zomer met licht tot na tienen en weinig verkeer was dat de mooiste. Ruime driebaans snelweg, glad degelijk Duits asfalt met dikke witte strepen, een beetje heuvel af, een lange, hele lange bocht naar links. Op het rechte stuk aankomen met 220 km/u in de 3-serie (of 250 km/u in de 5 serie), helemaal rechts op de rechterbaan, twee wielen op de vluchtstrook. Zachtjes remmen en laten zakken tot net onder de 200 km/u. In de spiegels kijken heeft geen zin want niemand reed harder, insturen naar links: over de rechterbaan, over de middenbaan, over de linkerbaan. Terwijl de weg naar beneden gaat en jij zachtjes het gas weer indrukt. De vangrail aan de linkerkant van de wagen is nu slechts 1 meter verwijderd van de buitenspiegel. We hebben de hele baan in de bocht gebruikt en nu loopt de weg weer recht. We blijven op de linkerbaan en hebben de lichten aan, linker knipperlicht ook. Voor de zekerheid. De meter loopt op tot 230 km/u bij de 3 serie (of 250 km/u bij de 5-serie). Onder een hellingsgraad van 3% suizen we naar beneden met 250 per uur, de motor gaat naar 5000 toeren. De begrenzer klikt en ik zie de toerenteller dalen. Niet voor lang want de rechtervoet blijft op de bodem gedrukt. Uiteindelijk, na een aantal kilometers rechtuit met 230 a 250 doe je het wat rustiger aan. Dit hou je niet vol en de omstandigheden laten het niet toe. Verkeer, bochten, het is te gevaarlijker. Maar onder de 180 kom je niet. Amsterdam -Frankfurt record, deur tot deur, 1x tanken en gereden in de zomer van 1994 hebben we gezet op 3 uur en 15 minuten. Afstand op de kop af 450 kilometer met 1 uur in Nederland Amsterdam – grens Duitsland maximaal 120 a 130. Daarna een uur bijkomen. Tien jaar later voel en zie ik het nog voor me. Er had niets moeten gebeuren. Een takje op de weg, een slappe band. Opwindender dan dit zal ik nooit meer autorijden.

    Like

    Beantwoorden

  7. Mooi hoor, Kiers. Levensgevaarlijk, dat wel! Ik doe het iets rustiger en gecontroleerder met uw welnemen. Ik ben best bang voor bomen langs de weg.

    Like

    Beantwoorden

  8. Zo, ik heb net even een grote friet oorlog (Duivense oorlog, hier in Apeldoorn is oorlog pinda, curry en mayo, maar ik had dus pinda+mayo= Duivense oorlog) naar binnen zitten werken. Puur voor mn kind hoor, ik had er geen zin in. Normaal gesproken zou ik dit ook niet melden, maar aangezien ze het hier (en vooral bij Lennard) vaak over friet hebben dacht ik: Kom, laat ik eens meedoen! 8)

    Like

    Beantwoorden

  13. Mack, oorlog dus. Ik laat de friettour voor wat die is en ga gezellig vaak naar familie met pc en naar bibliotheken.
    Met je stomme boekhouders-erecode. Die heb jij zojuist gebroken!

    Like

    Beantwoorden

  18. Ga je ook nog een logje maken over de volwassene in jou, of krijgen we die gewoon helemaal nooit te zien? 😛
    Ik ben blij dat het vrouwtje van Mack over friet begon, want waar de rest over gaat …..?

    Like

    Beantwoorden

  19. Was het jou ook opgevallen Pauline? Daar ging ik namelijk voor. En hoe hij mij ook noemt!!! Thuis is het poedelidoepsie maar in een verhaaltje word ik weer levensgezellin genoemt. JEUK!!!

    Like

    Beantwoorden

  21. Hee poedelidoepsie 😛
    tsss, ik weet niet wat erger jeukt hoor, maar levensgezellin is wel vergezocht voor een 18-jarige inderdaad 😉

    Like

    Beantwoorden

Zegt u het maar

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *