Categorie: Uit het hart

Twee weken na het begin heb ik eindelijk een wat positievere dag achter de rug op mijn werk. Ik begin langzaam het Duitse computersysteem te begrijpen. Ik begin langzaam te wennen aan die negativiteit die er hangt. Eindelijk liep ik aan het eind van de dag eens naar buiten en kon eens genieten van de aanblik van mijn rode Alfa die trouw op de parkeerplaats stond te wachten. Ik ben ietsje positiever en hoop voorzichtig dat het nu wat beter zal gaan. Dat ik me eindelijk eens nuttig kan gaan maken. Maar wat heb ik vaak het bijltje er bij neer willen gooien. En zonder mevrouw Mack had ik dat vast ook gedaan.
Die was trouwens van het weekend jarig en heeft een afvalemmer van me gehad. Ze wilde eigenlijk een hometrainer maar omdat die uitverkocht waren dacht ik aan een afvalemmer. En geloof het of niet, het werkt echt! Ze is al drie kilo kwijt. Maar dat mag ook wel, zo'n Brabantia is in de aanbieding bijna drie keer zo duur als die hele hometrainer.

Sommige leraren zijn speciaal en vergeet je je leven niet. Meneer F. was zo iemand. Hij was mijn onderwijzer in de vijfde en zesde klas (1979/1981) van de lagere school en hij rookte een forse hoeveelheid Pall Mall.
Ik zat altijd met verbazing te kijken hoe er een onvoorstelbare hoeveelheid rook door zijn beide neusgaten naar buiten kwam. Zijn zwart-wit diaserie over de oorlog begon met een foto van donkere onweerswolken. Een dreigend onheil naderde, zei hij en vertelde hoe hij en z'n vriendjes het als klein jongetje prachtig vonden om te zien hoe twee vliegtuigen elkaar beschoten. Hij kon een uur voorlezen zonder de aandacht van ook maar één leerling kwijt te raken. Met kerst vertelde hij een kerstverhaal wat slechts door Charles Dickens overtroffen kon worden. Toen we met z'n allen op het schoolplein tijdens een strenge winter om ijsvrij stonden te roepen, kwam hij na een poosje geheel onverwacht naar buiten en met een enkele wuif en een lach stuurde hij de hele school naar huis. En hij stuurde het meest gevreesde stuk tuig van het dorp het schoolplein af, en dat maakte toch wel diepe indruk. Deze man kende geen vrees.
Toen ik bij hem in de klas kwam schoten mijn rapportcijfers omhoog. En zo werkt het tot op de dag van vandaag nog steeds bij mij. Bazen en leraren die mij vertrouwen geven krijgen betere resultaten dan degenen die dat niet doen. Een goede onderwijzer is onbetaalbaar.

Zijn dochter, met wie ik twee jaar geleden via dit web-log in contact kwam vertelde me dat het goed met hem ging en dat hij me nog kende. Vorig jaar, tijdens een reünie heb ik hem voor het eerst in 25 jaar weer ontmoet. Hij genoot zichtbaar van de ontmoeting met z'n oud-leerlingen.
Een paar maanden geleden werd er maagkanker bij hem geconstateerd en al snel bleek er niks meer aan te doen. Twee weken geleden stuurde ik hem een kaart, maar toen die aankwam bleek meneer F. al in coma te zijn geraakt. Vandaag bereikte mij het bericht dat hij is overleden.
Rust zacht, meneer F.

Leden van de Staten-Generaal,

Het afgelopen jaar was geen gemakkelijk jaar. Zegt u maar gerust een kutjaar. Ik denk hierbij aan de val van het kabinet, met de daaruit voortgekomen verkiezingsuitslag waar niemand iets mee kan, de devaluatie van de top-2000 doordat het nummer "rood" van dhr. M. Borsato vanuit het niets op nummer 17 binnenkwam, de vervuiling met Nederlandse nummers van de bovenste regionen van genoemde top in het algemeen en met Guus Meewis in het bijzonder, ik denk aan een verregende maand augustus, Michael Schumacher zette een punt achter zijn Formule-1 carrière, een bijna dodelijk verongelukte Richard (Hamster) Hammond, en tot overmaat van ramp wordt Saddam Hoessein opgehangen net nádat het NOS-nieuwsjaaroverzicht was geweest.
Maar er waren ook lichtpuntjes. Het gaat weer wat beter met de economie, tenminste dat gelooft u en daar gaat het om. Wintersportvakanties gaan vanwege de warmte massaal niet door dus dat geld kunt u in de zak houden. PSV staat onbedreigd aan kop en er gaan geruchten dat Vlaanderen bij het Koninkrijk der Nederlanden gaat behoren en dat betekent voor het eerst sinds WO II weer eens gebiedsuitbreiding. Voor het eerst is er een Nederlandse Formule-1 renstal wat ongetwijfeld gaat leiden tot de terugkeer van de heer J. Verstappen in de F1, en het mooiste van alles: een terugkeer van het programma top-gear op 28 januari a.s. bij de BBC.

Ik wens u allemaal het beste toe voor 2007 en dat u, mocht u onverhoopt niet het beste ontvangen, zich toch maar vaak goed en waardevol zult voelen.

Ik heb gisteren het toppunt van luiheid slimheid gezien. Ik liep langs de Arkervaart waar een visser zat te vissen. Een paar meter naast hem zat een reiger. Niet op een paal, niet in het riet, gewoon op het beton van de kade. Net toen ik langs kwam had de visser beet. Hij haalde de vis van de haak en gooide hem de reiger toe. De reiger ving de vis en vloog ermee naar de overkant. Een snelle slik en de vis was weg. Dit alles in een seconde of vijftien. Ik vond het een mooi staaltje samenwerking tussen mens en dier.

Kent u het gevoel dat je iets leest wat door een geleerde is geschreven, maar dat je voelt dat er iets niet klopt? Of eigenlijk, dat je ook nog weet waar de denkfout zit? Ik zit met zo'n probleem dat er nu voor heeft gezorgd dat ik voor de achtste keer hetzelfde boek aan het lezen ben. Het boek heet "het heelal" van Stephen Hawking.
Natuurlijk denk je eerst dat je het nooit beter kunt weten dan een van de meest briljante natuurkundigen ooit. Vervolgens ga je denken dat als het echt niet goed zou zijn, er wel anderen op dat idee gekomen waren. Maar na verloop van tijd ga je toch twijfelen of je zelf in al je eenvoud niet nog veel briljanter bent. Of Hawking het probleem niet nodeloos ingewikkeld benadert. Maar omdat je nooit natuurkunde hebt gehad, ben je bang een flater te slaan en daarom schrijf je Hawking geen brief met de vraag of hij rekening gehouden heeft met het feit dat. Nee, dat doe je niet want natuurlijk heeft hij daar rekening mee gehouden. Hij lacht je om je onnozelheid. Maar toch blijft het knagen. We zullen het nooit weten.

Na mijn rugpijn van vorige maand was het afgelopen donderdag nog veel te vroeg om te gaan badmintonnen. Het ging een uurtje goed toen het weer in mijn rug schoot. Een paar dagen plat was mijn deel. Vrijdag fysiotherapie en na afloop zei de therapeut tegen me dat hij een weekje weg was, hij plande me in bij Joyce.

Vandaag zat ik in de wachtkamer toen Joyce me kwam halen. Joyce bleek een goeduitziende jonge blonde vrouw van een jaar of dertig met een zachte stem. Daar had ik niet helemaal op gerekend. Ik moest met Joyce mee de behandelkamer in en ik werd verzocht mij uit te kleden op mijn onderbroek en sokken na. En dan de oefeningen die ik met Joyce moest doen, ongelofelijk Mike, voor slechts 27 euro per behandeling!

Joyce trok aan mijn armen, nam me in een houdgreep, rolde mij om, drukte op mijn rug en vroeg steeds (met veel te zachte stem) of het niet vervelend voelde. Dan moest ik weer met mijn rug naar haar toe komen staan zodat ze me kon bekijken. "Och, wat een slecht weer is het toch", merkte ze op terwijl ze mijn rug naar achter boog. "Je bent wel een beetje gespannen." (Ja, vind je het gek, dacht ik bij mezelf, ik sta mijn uiterste best te doen om in elk geval één onderdeel ontspannen te houden.) Ik heb alleen maar aan nare dingen en ijskoud water gedacht en toen ze vroeg of ik deze week nog een keer wilde, heb ik gezegd dat ik wel kon wachten tot de peut zelf weer terug was.

Pfff…

Er zijn zo van die dingen waar ik absoluut zeker van ben. Zoals het feit dat de Mont Blanc met zijn 4800 meter de hoogste berg van Europa is. Ik heb ooit eens uitgezocht dat alle andere werelddelen (zelfs Antartica) een hogere top hebben, de Mont Blanc is dus de laagste hoogste continentale top van de wereld.
Hoe het kan weet ik niet, maar vandaag de dag is de hoogste berg van Europa plotseling de Elbrus, gelegen in het Europese deel van Rusland, op de grens met Georgië. Met 5642 meter ruim 800 meter hoger dan de Mont Blanc.
Vanaf vandaag klopt dus niet meer wat ik 30 jaar lang gedacht heb. Nu zijn er vier mogelijkheden: 1. Ik heb het ooit verkeerd geleerd. 2. Europa is groter geworden. 3. Die berg is in de afgelopen 30 jaar enorm gegroeid. 4. Ze hebben die berg vanuit een ander werelddeel versleept.
Nu vraag ik mij af, zouden er nog meer dingen zijn die ik zeker denk te weten maar die toch niet zo zijn, en zo ja, wilt u mij dan vast corrigeren op die punten?

"Nou jongen," zei mijn vader dan, "als jij later een meisje treft dat op dansles wil ga je echt wel mee hoor."
"Dus echt niet, ik ga echt niet voor gek staan."
"Maar als je op een bruiloft bent, en je wordt gevraagd mag je nooit weigeren."
"Van wie niet? Dat maak ik zelf wel uit. Dansen is stom."
"Nou, we zullen wel zien tegen die tijd."

Ha! Een soortgelijk gesprek heeft 30 jaar geleden plaatsgevonden. Toen was ik al van het type "een jochie een jochie, een woord een woord."
Slechts één keer in mijn rampzalige adolescententijd ben ik ten (stijl)dans gevraagd, en in de drukte stond ik niet eens echt voor gek, bovendien is kennis van de polonaise op de meeste bruiloften genoeg. Om bovenstaande reden zijn wij op de gratis ochtend getrouwd. (Ook omdat ik een bruidegom met gefohnd kapsel er altijd belachelijk uit vind zien.) Mevrouw Mack heeft bij mijn weten ook niks met dansen, die kan alleen Pat Benatar's schouderdans en headbangen. En een beetje striptease, maar dat mag geen naam hebben.

De air aan het einde van een wooaird is niet meeair wat hij is geweest. De kakkeairs-air-is inmiddels dooairgedrongen tot in boeairendoairpen als Nijkeairk en Apeldooairn. Ik eairgeair me hieairaan. Deze air had gewoon in Naaairden en Blaairicum moeten blijven. Nee, zelfs op het AIRTL-nieuws kunnen ze een fatsoenlijke R niet meeair uitspreken, wat zeg ik, zonder AIR ben je een boeair.

Ik vind dat er hard opgetreden moet worden tegen dit onbeschofte en ongewenste dialect. Het boerengepeupel uit de Randstad dat onze taal vervuilt moet hiervoor gestraft worden.
Alle straten in deze Airea's moeten opengebroken worden en varkens en stront zullen weer een vertrouwd straatbeeld zijn in 't Goy. Strontlucht zal de inwoners geselen, net zolang tot ze weer in staat zijn een fatsoenlijke R uit te spreken. Want als we niet optreden tegen deze vorm van veairloedering zijn straks Drente en Vlaanderen nog de enige plekken ter wereld waar fatsoenlijk Nederlands wordt gesproken.

Mijn opa en oma van mijn vaders kant zijn binnenkort 65 jaar getrouwd. Wilhelmus Maria Lodeficus en Maria Helena, ofwel Wim en Rietje. Rietje was in de oorlog op de fiets vanuit Utrecht naar het Oosten vertrokken om eten te halen. Tijdens die tocht werd ze ziek, difterie. Langs de Amersfoortse weg lag ze toen een duitse arts haar vond. Hij gaf haar een briefje waarin stond dat het eerstvolgende passerende duitse voertuig haar mee moest nemen en naar het ziekenhuis moest brengen. Aldus geschiedde en Rietje werd naar het Julianaziekenhuis in Apeldoorn gebracht. Na een week was ze hersteld en mocht ze het ziekenhuis verlaten. Ze had in die week niks van zich kunnen laten horen aan het thuisfront. Opa was in zijn ongerustheid ook op de fiets (met houten banden voegt hij daar altijd steevast aan toe) gaan zoeken in alle ziekenhuizen in Gelderland en Overijssel. En net op het moment dat hij de trap van het Julianaziekenhuis opliep kwam oma eraf. Het was 1945 en mijn vader was een baby die door opa bij een zus was achtergelaten. "Ik heb mijn leven te danken aan een Duitser" zegt mijn oma altijd.
In 2005 werd in datzelfde ziekenhuis een jongetje geboren dat net zo heet als de baby van mijn opa en oma. Ik heb vorig jaar vaak aan dat verhaal moeten denken.