Categorie: Uit het hart

Hoorde ik net in een televisieprogramma bevestigd worden wat ik al dacht: Dromen over de loterij winnen maakt veel gelukkiger dan de loterij winnen. Sterker nog, mensen die de loterij winnen zijn na een weekje minder gelukkig dan toen ze nog modaal waren. Dat heeft niet te maken met rijk zijn op zich, maar met plotseling rijk worden zonder iets gedaan te hebben waar je trots op kunt zijn. Tevens schijnt het zo te zijn, en ook dat wist ik in mijn achterhoofd al, dat geluk een kwestie is van het iets beter hebben dan mensen in je naaste omgeving. Niet veel beter, dat is weer niet goed voor je geluk, maar ietsjes. Er is ook een directe relatie tussen geluk en geld. Ik zeg altijd: geld maakt niet gelukkig, maar gelukkig maken ze wel geld maar geen geld maakt wel ongelukkig. (Of iedereen in je omgeving moet geen geld hebben, dan maakt het weer niet uit.) Kennis hebben van geluk wil nog niet zeggen dat je het ook bent. Ikzelf ken mijn momenten van geluk, en naarmate de tijd vordert, lijken ze toe te nemen. Mijn beste geluksmomenten vinden vaak tijdens late autoreizen plaats. Als mevrouw Mack en Hans in slaap zijn gevallen omdat ze het niet meer volhielden, en ik, het sterke geslacht, ben nog scherp achter het stuur en zorg ervoor dat ze veilig thuis komen. Als ze te moe zijn om uit hun ogen te kijken en ik breng ze naar bed en zorg dat de deuren op slot gaan en de laatste rommel wordt opgeruimd. (mevrouw Mack denkt nu: "goh, da's alweer een poos geleden dat-ie gelukkig was) Ik weet haast zeker dat daar een hele nare, egoïstische, sexistische, psychologische eigenschap aan ten grondslag ligt, maar het zij zo. Ik ben ook maar een man in een wereld waarin Nivea en Sanex de verschillen tussen mannen en vrouwen wegnivelleren.
Oh ja, ik word ook gelukkig van levenskunstenaars. Leve Toon Hermans. Leve Herman Finkers.

Mevrouw mack denkt altijd dat ik films niet begrijp. Soms ben ik het verhaal inderdaad ook na twee minuten kwijt. Maar niet omdat ik het niet begrijp. Ik zie gewoon dingen die helemaal niet kunnen. Anderen zien dat niet en denken dat ze de film gewoon begrijpen. (Ik was niet voor niks de winnaar van Futre's filmquiz.) Zoals gisteren, Shawshank Redemption, hoe kon die poster nou weer strak vast zitten aan de muur, toen Andy Dufresne door zijn tunnel ontsnapte? Volgens Marina hoefde hij alleen maar de onderkant van de poster los te halen en hem daarna te laten vallen, maar als dat zo zou zijn had de directeur er nooit later een steen doorheen kunnen gooien. Probeer bovendien eens een poster aan de achterkant met je voeten vast te maken, want draaien kon niet in dat gat.
Zwartboek, ook zoiets. Het verhaal slaat helemaal nergens op. Nadat ik de film niet begrepen had, belde ik mijn goede vriend en filmkenner Futre om opheldering, maar volgens hem dacht ik er te diep over na. Ja, dat zou natuurlijk wel kunnen.

Hoe het geheugen van een mens werkt weet ik niet, maar ik weet wel dat het iets wonderlijks is. Je hersenen slaan gegevens op en gaan die zitten onthouden totdat je ze weer nodig hebt.
Ik zag laatst zo'n kartonnen pomp om ballonnen mee op te blazen. Ik dacht dat die in de jaren 70 uitgestorven waren, en sinds die tijd is zo'n ding niet meer in mijn gedachten geweest. Toch herkende ik het gelijk en wist waar het voor diende. Knap eigenlijk, als je daarover nadenkt.
Dit biedt mogelijkheden. Hoever zou een geheugen terug kunnen? Stel (niet doen hoor) dat je met je hoofd in een baarmoeder zit, zou je dan de omgeving ook weer herkennen en weten hoe laat het etenstijd was?

Ze zeggen wel eens dat als de wereld bestuurd zou worden door vrouwen, dat het er dan stukken vredelievender aan toe zou gaan op deze aardbol. Vrouwen starten tenslotte geen oorlog. (Zelfs mrs. Thatcher niet, want de Argentijnen zijn begonnen.) Dat mag dan misschien zo zijn, maar vrouwen hebben wel degelijk conflicten met elkaar. En die sudderen maar voort en het wordt nooit uitgevochten.

In formulevorm:

TO=V/ad² waarbij TO= totale oorlogsduur, ad=aanvalsdrang in kilotonnen per uur en V=vijandigheid in Newtonmeters.
Een gegeven is dat vrouwen en mannen tot dezelfde haatcapaciteit in staat zijn (500NM p.p.) maar dat mannen die haatcapaciteit sneller omzetten in oorlogsenergie. De aanvalsdrang van mannen bedraagt gemiddeld 10 TNT terwijl die bij vrouwen slechts 3 TNT bedraagt.
Hieruit kun je dus verklaren dat WOII waaraan 20 mln mannelijke soldaten deelnamen in totaal
5 jaar duurde. (20 mln*10²TNT=2.000.000.000 TNT. V=20 mln * 500NM= 10.000.000.000 NM., V/ad²=5)

Als de soldaten allen vrouwen waren geweest werd het rekensommetje als volgt: V =10 miljard
ad²= 20.000.000*3²=180mln. V/ad²=55,5

M.a.w. de Tweede wereldoorlog zou pas 12 jaar achter ons liggen. De hongerwinter zou 10 jaar aan hebben gehouden. Dat is toch ook geen prettig achteruitzicht.

Vandaag wilde ik het even met u hebben over de natuur. Of eigenlijk over een onderdeel van de natuur, de merel. Over de merel is veel bekend maar verbaas u over de rijke geschiedenis van deze mooie vogel.
De voorvader van de merel werd voor het eerst waargenomen in Japan, ergens in de jaren twintig van de vorige eeuw. Deze vogel, in Japan 'Ninja' genaamd, viel op bij de gelijknamige vechtkunstenaars uit het land van de rijzende zon, de Ninja's. De Ninja's (letterlijk: zwarte vogels) waren gefascineerd door zijn koolzwarte verendek en zijn behendigheid. De eerste Ninja's waren dan ook standaard uitgerust met dodelijke wapens als de werpmerel, de vechtmerel, de harakirimerel en de witte-rook-met-knalmerel. Na een aantal onoverwinnelijke jaren werd de merel bij de Ninja's minder populair, voornamelijk doordat de vijand inmiddels op de hoogte was van die standaardwapenuitrusting en zich ertegen wapende met de huiskat.
Tijdens de tweede wereldoorlog was Japan aan de verliezende hand, en men ging naarstig op zoek naar een nieuw wapen. Er werd een beter model van de merel ontwikkeld, de merel die wij tegenwoordig in Europa kennen. Deze verbeterde merel was met zijn spectaculaire duikvlucht een inspiratie voor Japanse kamikazepiloten. Er doen verhalen de ronde dat een kamikazepiloot voor elk schip dat hij tot zinken bracht, een merel op zijn kist liet schilderen. De Amerikanen waren als de dood voor de Japanse Mitsubishi Zero's met geschilderde merels op hun neus en de verliezen aan Amerikaanse zijde waren dan ook groot. Kamikazepiloten werden in hun thuisland vereerd als helden, en hadden giga-salarissen in die tijd, met een jaarbonus in december afhankelijk van het aantal vijandelijke schepen dat ze tot zinken hadden gebracht. Het verhaal eindigt zoals bekend met de atoombommen op Hiroshima en Nagasaki, en Japan werd op de knieën gedwongen. Veel kamikazepiloten pleegden alsnog harakiri omdat ze met deze schande niet konden leven. En de merel? Uit eerbetoon voor zijn ooit zo belangrijke rol vliegt hij zich nog regelmatig te pletter tegen uw nummerbord. Dan weet u ook weer waarom ze dat doen.

Hans was vandaag zielig. Eerst viel hij een snee in z'n neus door een val op een rand van het bed, twee minuten later viel hij weer met z'n neus op een auto, en gadverdamme wat voel je je als vader die erbij stond toch ellendig dat het je gebeurde. Weer twee minuten later was het leed alweer geleden en was hij weer aan het raggen op bed. (ik denk nog steeds dat z'n neusje gebroken is zo hard ging het.)
Maar dat was nog niks vergeleken bij het gezicht dat hij trok toen hij diezelfde auto later niet mocht hebben omdat z'n neefje er even mee aan het spelen was. Ik snelde naar hem toe en drukte hem stevig tegen me aan. (ook een boekhoudcommando heeft soms gevoelens) "Kijk Hans, papa heeft een bal." "Totoo", zegt hij dan heel zielig en wijst naar de speelgoedauto.

Mevrouw Mack was dit hele weekend zielig. Een enorme bult onder haar oksel moest (zaterdagavond 23:00 uur) opgesneden worden omdat de pijn niet meer vol te houden was. En ze liep er al vanaf woensdag mee, zaterdagavond had ze de angst voor de dokter eindelijk overwonnen. Door de verkeerde houding waarin ze liep ging ze ook nog door haar rug en werd het haar teveel. Ze huilde en maakte haar excuses dat ik met zo'n wrak getrouwd ben. In voor- en tegenspoed begrijpt ze kennelijk nog steeds niet.

Ach, dat wrak valt wel mee. Ze is ondanks die dubbele handicap nog steeds sneller bij de telefoon dan ik.

Sinds ik weet dat mevrouw Mack zwanger is, merk ik dat ik wat zwangerschapsklachten heb. Ik heb deze week al twee keer overgegeven en ik ben wat emotioneler dan normaal. Ik lees een overlijdensadvertentie in de krant of bij 'de reünie' vertelt iemand een herkenbaar levensverhaal en ik krijg wat branderige ogen en het slikken gaat wat moeilijker. Ik hoop altijd dat mevrouw Mack het niet ziet want die gaat me rustig uit zitten lachen.
Afgelopen zaterdag om een uur of vier reden we over de A-50 richting Arnhem en zagen aan de overkant dat er een ernstig ongeluk was gebeurd. Er stonden zeker vijf ziekenauto's, een brandweerwagen en een traumahelikopter. Brandweerlieden hielden een scherm omhoog tegen pottekijkers, maar ik zag wel dat er een hulpverlener bezig was met iemand. We krijgen het allebei niet meer uit ons hoofd en de rest van de reis praten we wat minder. Op de aangekomen verjaardag roer ik het onderwerp weer aan maar al na vijf seconden heeft iemand het voor elkaar om het op zichzelf te betrekken. Ik laat het maar voor wat het is.
Net las ik dat er een peuter bij om het leven is gekomen. Weer die branderige ogen.

Je kunt alles wat je ziet voor waar aannemen, je schouders ophalen en je nooit iets afvragen. Waarschijnlijk hebben je hersenen dan veel minder moeite om je door het leven te loodsen dan dat je je om de haverklap dingen afvraagt. En waarschijnlijk hou je ook nog eens veel meer opslagcapaciteit over.
Ik vraag me sinds een paar weken af hoe een zeepbel kan. Want hoe snapt water dat ze een bel moet gaan vormen als het door een plastic ringetje geblazen wordt, en waarom wordt er een perfecte bol gevormd, ook al gebruik je een vierkant tuitje? En als de bel zo groot is dat-ie in het begin niet helemaal rond is, wordt-ie dat na een paar seconden toch. Waarom rond? En hoe kan een strak waterig vliesje (excusez les mots) nou veranderen in een bol?
Wie maakt hem op het laatste moment dicht, en waar zitten de lasnaden?
En hoe weet zo'n zeepbel nou dat-ie uit elkaar moet spatten bij alles wat-ie raakt, behalve bij het ringetje waar hij door geschapen is?
Ik geloof dat het antwoord op het vraagstuk: 'Bestaat er één universele theorie van het heelal' in de zeepbel gezocht moet worden. En meer hints geef ik de natuurkundigen niet. Want het is natuurlijk te gek voor woorden dat een boekhoudkundige het ze allemaal moet gaan zitten voorkauwen.

Op vrijdag 19 september 1969 kondigde ik mijn geboorte aan. Drie dagen later besloot de dokter mij een handje te helpen met de gootsteenontstopper. Je zou dus kunnen zeggen dat ik ook een beetje een zondagskind ben. Mijn leven lijkt af en toe wel eens een duwtje in de goede richting te krijgen als ik zelf het spoor bijster ben.
Er zijn allesbepalende momenten geweest waarop ik rechts ben geduwd terwijl ik links wilde en waarvan ik achteraf denk dat het toch maar goed was dat ik rechts ben gegaan.
En natuurlijk weet je niet wat linksaf voor me in petto zou hebben gehad, maar achteraf lijkt rechts de beste keuze. Eigenlijk was er geen keuze, het was alsof de t-splitsing ter plekke veranderde in een bocht naar rechts. En als je de bocht door was kwam er een recht, lang en open stuk met veel regen en tegenwind. Maar even doortrappen en de zon breekt door, de wind draait in je rug en je trappers gaan als vanzelf rond.

Zo ongeveer.

Het is toch zover gekomen, 'ich smeisse allen raus' heeft zijn zin. Alleen niet helemaal zoals hij het bedoeld had want ik stop ermee. Na twee dagen had ik al in de gaten dat het niet het juiste bedrijf voor mij was, en na een week ben ik al wat hengeltjes uit gaan gooien. Dat heeft er toe geleid dat ik vandaag een andere baan heb aanvaard, en omdat ik nog in mijn proeftijd zit begin ik donderdag (en misschien al woensdag.)
Het mooie van alles is, de nieuwe baan is in plaats van op drie kilometer afstand, op 8 kilometer afstand. Bij mijn huidige baan werd mijn Alfa niet warm, en dat was dermate onbevredigend, dat kon zo natuurlijk niet doorgaan.

Maar alle gekheid op een stokje, de afgelopen maand was niet de beste uit mijn leven. Slaapgebrek, chagerijnig, soms de wanhoop nabij, zelfs de weekenden waren niet leuk meer. En het ergste van alles was dat ik de schijn moest ophouden op mijn werk. Nein, es geht fabelhaft! Wass ein tolles betrieb hier, Heinz!
Morgen nog ontslag nemen, en dan hoop ik (maar ik heb wat beter doorgevraagd tijdens de sollicitatiegesprekken) dat de nieuwe baan wel de voldoening gaat geven die ik zocht.