Vroeger, toen we het over trouwen hadden, had ik toch nooit verwacht dat ik het zo lang vol zou houden bij mack. Ik vind het knap van mezelf.
Daarom feliciteer ik dan ook vooral mezelf met de prestatie van het 1-jarig huwelijk.
En een nieuwtje tussendoor: hans krijgt eindelijk tandjes, zijn eerste tandje is door. Bovenin nog wel…
Ik ben er vroeg achter gekomen (zo rond mijn 14e levensjaar) dat ik aanleg heb voor iets wat totaal nutteloos is, kent u dat?
Het zijn twee dingen.
Ik kan vloeiend Engels, maar dan ook echt heel irritant Engels, ook met zo'n accent. Dat iedereen me aankijkt met zo'n blik van: Lul ff normaal. Terwijl ik het echt niet anders kan. Het enige voordeel wat ik eraan gehad heb, is dat ik de enige in mijn examenjaar was die een 9 voor mondeling kreeg. Het is allemaal heel leuk maar in de praktijk heb je er echt niks aan.
Dan is er nog iets, nog nuttelozer dan de eerste. Ik onthoud teksten van nummers. En niet 100, gewoon alle teksten van alle nummers die ik ooit een keer goed heb gevonden, tot ieder woord ken ik ze. Introspelletjes, u weet wel, de eerste 3 seconden van een nummer horen, ik weet het meteen. Bij Veronica hebben ze een spelletje, daar lezen ze de eerste zin van een nummer op, ik weet ze allemaal. Ik heb er alleen niks aan. Oke, het voordeel hiervan is dat ik recentelijk een DVDspeler met 12 DVD's, ed heb gewonnen, zoals u al weet.
Kent u dit? Dat u denkt: Jeetje, hier ben ik goed in, maar ik heb er alleen geen hol aan?
Ik zie alles meestal positief, ik til niet zo zwaar aan dingen. Laat het gewoon over me heen komen, en als dat niet helemaal lukt dan ga ik, zoals u allen al weet, bellen met Gabry of zus, en dan zeiken we het af. Komt het alsnog goed.
Nu wil ik het even over 2006 hebben, want ook dat wil ik nog steeds positief bekijken maar dat lukt even niet meer zo.
Op 2 januari rij ik zelf persoonlijk naar het ziekenhuis met pijn op de borst (op aanraden van de huisarts) , zet mijn auto op betaald parkeren (alles positief bekijken, ik kan zo weer gaan) en loop naar binnen= Hart infarct. Dat verwacht niemand.
Oke, kan, niet echt een drama, maarja, als ik in maart hoor dat het een operatie moet gaan worden, wordt het een ander verhaal. Dan staat je leven gewoon een half jaar stil, en ik was nog het een en ander van plan.
Dit is mijn grootste probleem aan dit verhaal. Hier heb ik dus de meeste moeite mee. En dat mag blijkbaar van veel mensen niet.
Ik ben niet bang van de operatie, ik baal wel van het feit dat ik mijn kind dan misschien wel maanden moet onder brengen bij mijn schoonmoeder.
Ik hoopte toch ergens nog voor een broertje of zusje voor Hans, en dat gaat nu misschien wel veel later of helemaal niet worden.
Dit verhaal moet je eens vertellen aan mensen om je heen… Mag ik even de reactie's voor u plaatsten?????
* Je moet nu aan jezelf denken…. (Ik kan u niet vertellen hoe agressief ik van deze opmerking kan worden. Ik denk ook alleen aan mezelf..)
* Ach joh, loopt allemaal wel los…. (Ja, en zo niet, dan niet, klopt, heb ik wat aan, bedankt)
* Dat is allemaal niet belangrijk, denk eerst eens aan je hart…. (………)
* Je moet nu eerst goed naar de dokter luisteren…. (Alsof je dat niet doet als je een hartinfarct hebt gehad)
* Dit is wel het minste waar ik me nu druk om zou maken… (Ja, kan jij weten, want jij zit in mijn positie..)
De enige die iets zinnigs kon zeggen was mijn zwager. Hij zei:" Het enige wat belangrijk is, is of de vakantie wel doorgaat". Ze hebben namelijk geboekt, en wij gaan met hun, vandaar. Heerlijk nuchtere humor.
Moeilijke start van 2006. Kom je thuis uit het ziekenhuis, is Hans ziek. Hans steekt mij aan, dus zondagmorgen liep ik te braken. Ik heb mack aangestoken, want hem kon ik vanavond van zijn werk ophalen. Ook kotsmisselijk. Gaat lekker zo.
Gabry en ik krijgen toch gelijk: Het leven is kut!!
Ik hoop dat jullie me nu een beetje kennen he!! Ik zit dit lachend te schrijven en zie het heus nog wel zitten.. Dus niet zwaar gaan reageren, anders plaats ik jullie bij het rijtje "Reactie's".
En ik hoop ook dat niemand zich aangesproken voelt want dit gaat niet over één iemand, dit gaat om reactie's in het algemeen.
Nu ga ik naar bed, want ik ben ook nog niet lekker.
Beste mensen,
Bedankt voor uw medeleven en reacties, leuk om terug te lezen.
Ja, ik ben weer thuis en nee, het ziet er niet meteen allemaal mooi uit. Ik ga even proberen het kort te houden.
Ik mocht nu naar huis omdat ik een fietstest doorstaan heb met hartslag 160. Daar ben ik erg blij mee. Hans weer lekker thuis, straks lekker in mn eigen bed, mack naast me. Heerlijk.
De uitslag van de katheterisering (volgens Nieuwegein dus) is minder rooskleurig. Het gaat nu namelijk niet meer over dotteren maar over open hart operatie. Ook dit vind ik weer ernstiger klinken dan dat het is. Ik heb misschien een omleiding nodig…
Nu moet ik dus 15 en 16 februari voor testen met radioactief spul, dat spuiten ze in je hart, en 2 maart krijg ik daar de uitslag van. Daar kan dus uitkomen dat ik gewoon door kan gaan met de medicijnen en daarmee klaar, maar er kan dus ook uitkomen dat ik een operatie nodig heb..
Ik ben er gelaten onder. Ik mag niet gaan werken tot die tijd dus ik zie het maar als een lange vakantie. Ik heb namelijk nergens last van, heb geen pijn en mag van de arts alles weer (behalve roken dan hè).
De apotheek stond net voor de deur…. Negen dozen medicijnen… Belachelijk!!!!
Zo, ik ga op de bank hangen met m'n vent. Zo blij da'k weer thuis ben!!
Het is jammer dat mack af en toe over auto's gaat loggen want aan de reactie's te zien, zijn er maar weinig mensen die zich daar wat van aan trekken. Ik sluit me bij die mensen aan.
Daarom dit logje, alhoewel ik nog niet weet waar ik over moet gaan schrijven, zolang het maar niet over auto's gaat.
Dan is het voor de han(s)d liggende onderwerp Hans, maar dan lijkt het weer dat we het nergens anders over kunnen hebben.
Ik weet het al. Er staat iets groots te gebeuren in huize mack…. Nee, ik ben niet weer zwanger en mijn cadeau's van Veronica zijn ook nog niet binnen. "Wat dan wat dan??"
Ik ga 1 januari stoppen met roken. Let op wat ik schrijf, ik herhaal het even: Ik ga 1 januari stoppen met roken. Bij mijn vorige pogingen zei ik namelijk altijd: Ik ga een poging wagen of ik ga proberen te stoppen met roken. Nu ben ik serieus..
Zo serieus dat ik bij de dokter ben geweest. Ik heb namelijk maar 1 foutje en dat is dat ik er moeite mee heb om te stoppen met roken. Ik weet het, je zou het niet denken van mij maar het is zo.
Waarom stoppen met roken? Dat hoef je tegenwoordig niet meer te onderbouwen geloof ik. Maar mijn belangrijkste redenen zijn toch wel Hans, zijn zusje of broertje die er ooit nog moet komen en mijn eigen gezondheid. En zonder te roepen dat het stikt, je huis geel wordt, je hoest als een man van 80, het duur is, heb je daar toch wel 3 goede redenen staan.
Ik heb pleisters gekregen en ik ga het gewoon doen. Het zal hier dan ook heel gezellig worden in 2006, ben ik bang.
Een leuke bijkomstigheid is, dat mack, mijn moeder en mijn zus ook gaan stoppen. Twee van deze 3 mensen zullen er net zoveel moeite mee hebben als ik, en mack bedoel ik niet.
Dus wens mij, en natuurlijk ook mack, succes. Ik heb het denk ik nodig.
Voor iedereen een gezond en gelukkig 2006 van het vrouwtje!
Misschien weet iemand hier een antwoord op.
Lang lang geleden (kan een jaar zijn, kan ook 2 jaar zijn…) zat ik de TVshow te kijken en daarin ging die kwal naar Aart Staartjes. Geweldig interview moet ik zeggen.
Hij had dit interview omdat Aart een boek uithad, en dit leek me helemaal geweldig..
Ik heb het boek nooit kunnen vinden, en zoiets blijft knagen.
Heeft iemand enig idee over welk boek ik het heb? En hoe ik eraan kan komen??
Alvast bedankt.
Nee, de titel maak ik niet af, hij klopt zo precies. Misschien is het jullie opgevallen (of niet…) dat ik hier niet zoveel meer kom. Daarbij hebben jullie natuurlijk (of niet) met grote vraagtekens gezeten waarom dit is, aangezien ik toch een positieve aanvulling (of niet..) ben op deze log.
Nou, laat mij het even uitleggen…. Ik heb (ja, samen met mack, WIJ dus… ik word er zo moe van, of moet ik zeggen: Wij worden er moe van..) een zoon. En een huishouden…. En een baan van 24 uur…. En een man…. (ja mensen, dat hoeft niet altijd een pluspunt te zijn..)
Ik ben moe. Ik heb het gevoel dat ik alleen nog maar voor Hans aan het zorgen ben, mn huis aan het schoonmaken ben, dan weer naar mijn werk, en het erge is: Dit is blijkbaar normaal, ik moet er maar aan wennen en hier vooral niet over door blijven zagen…
Daar ben ik het niet mee eens. Ik loop altijd door totdat de tranen hoog zitten. Dit is dan heel af en toe, dan jank ik even goed en kan de hele wereld weer aan. Geweldige uitvinding dus, janken. Maar ik wil er ook wel eens lekker over kunnen zeiken.
Dan zeik ik mack af, die dat absoluut niet verdient. Ga ik veel zuchten en steunen, bel ik Gabry (mijn vriendin in dezelfde situatie. Ons motto: Het leven is kut en dan ga je dood, heeeeerlijk) of mijn zus, en ja, dan gaat het weer.
En nu heb ik er nog een uitlaatklep bij: Mack z'n log. Ook lekker!! Want laten we eerlijk zijn, het leven is niet altijd leuk, en ook een kind hebben is niet ALTIJD leuk. Ik lach alle mensen ook uit die kinderen hebben en zeggen dat het A-L-T-I-J-D leuk is. Ik lach ze gewoon uit.
En denk nu niet dat ik tijd heb om dit logje te schrijven, ik doe dit in de baas z'n tijd. 24 Uur in de week heb ik namelijk vrij van mijn leven en zit ik "te werken", voor geld dan. En omdat ik het zo voel zou ik ook nooit willen stoppen met werken. Ik hou veel van Hans en hij is een leuk en makkelijk kind maar ik zou er niet aan moeten denken om zeven dagen in de week, 24 uur per dag alleen maar met baby's bezig te zijn. Petje af voor mensen die het wel kunnen en willen.
Heeft iemand nog iets zinnigs te melden? Zo niet, laat dan maar…..
Ik ben moe..
Maandag belde de dierenarts: "De as van Mack kunt u hier afhalen". Gisteren ben ik er dus even langs gereden en het opgehaald. Het is voor mij niet nieuw want 2 jaar geleden hebben we onze kat Theo moeten laten cremeren (nadat hij doodgebeten was door die k**honden van de buren). Theo zat alleen in een iets kleiner potje.
Maarja, Mack was 32 kilo, dus een groter potje is logisch. Gisteren was ik bezig aan het aanrecht en ik kon mijn ogen niet van het potje afhouden. Daar zit nou je hond in. Het blijft raar. Het doet me eerlijk gezegd ook weinig. Ik heb niet echt het gevoel dat Mack daarin zit….
We strooien hem vanavond uit over het grasveld voor de deur, daar speelde hij zo graag.
Nu maar hopen dat de mensen van de gemeente morgen geen "bladerenblowerdag" hebben…
Ik wilde graag nog één keer schrijven over Mack. Over de leuke dingen. Toen dacht ik: Ze krijgen wel een overdosis Mack op dit moment, maarja, dat komt doordat wij een "onderdosis" hebben en hier gillend gek worden. En het is een weblog dus ik dacht: Ze hoeven het niet te lezen, eigen keuze.
Ik heb Mack uit Goirle gehaald. Er stond een advertentie in de krant: Bulldogpuppen, 1250 gulden. Voor de mensen die er geen verstand van hebben, dat is heeeeeeeel goedkoop. Ik ben er dezelfde avond met een vriendin heengereden. Ze hadden er nog twee. Ik heb Mack gekozen omdat hij op een afstand alles bleef bekijken terwijl z'n broertje al meteen bij me op schoot zat. Ik hou nogal van een afwachtende houding.
Waarom een bulldog…. Ik vind het de clowns onder de honden. Ze lijken echt dom maar zijn in werkelijkheid zo enorm intelligent. Hij is vernoemd naar de vrachtwagen, de "Mack-trucks", deze hebben allemaal een embleem van een Engelse Bulldog op de auto.
Ik heb Mack zelf opgevoed, en denk niet dat ze dom zijn. Mack liep nooit aan de riem, zelfs niet bij de dierenarts. Als ik naar de supermarkt ging bleef hij netjes voor de deur zitten totdat ik er weer was. Daar tegenover stond dat ik niet langs een cafetaria kon lopen, want hij zat dan al binnen. "Mag ik een rauwe frikandel?"… Ik kreeg vaak een verbaasde blik, totdat ze me kenden. Dan wilde ze de frikandel graag zelf aan Mack geven.
De eerste drie zomers van zijn leven heb ik erover gedaan om hem te leren zwemmen (80% van de Bulldoggen kan niet zwemmen). Dit hield in dat ik langs het water stond met een badpak aan, een bal in het water gooide en maar moest hopen dat hij niet zonk. Drie keer heb ik er achteraan moeten springen omdat hij onder water was. De eerste keer stond ik er in mijn kleding, daarna wist ik beter. Maar hij was een echte waterrat, je moest alleen de bal niet te ver het water in gooien (anders kreeg je meteen zo'n blik van: Doe het effe lekker zelf) en je moest hem altijd in de gaten houden. Nooit wegkijken, want als hij dan onder water ging, wist je niet waar je zijn moest. Na het zwemmen gebeurde het met regelmaat dat hij met het uitschudden gewoon omviel. Dat was niet zielig, daar was hij gewoon een bulldog voor. Die hebben dat soort dingen. En het was erg lachwekkend om te zien.
Soms liep ik een stuk met hem, moest ik een weg oversteken, waren we bijna bij de stoeprand, dan miste hij de stoeprand gewoon en klapte op z'n bek. Nee, dat was niet zielig, dat was lachwekkend. Hij zat er niet mee want het grootste voordeel van een bulldog: Ze hebben een loeihoge pijngrens, daarom ideaal in een gezin met kinderen.
Kwaad worden op hem had geen zin want iedere vorm van aandacht betekende in zijn hoofd maar één ding: spelen!!!! Gaf je hem een ram, dan haalde hij een speeltje. Gaf je hem een trap, dan haalde hij z'n speeltje. Begon je lief tegen hem te praten en wilde je hem knuffelen dan dacht hij maar één ding: Bewijs maar dat je van me houdt, speel met mij!!! En ging dan de bal halen.
Bullen denken ook maar in één rechte lijn. Als je hem laat zitten en hij moet blijven, je legt een bal 500 meter verder met daartussen allerlei opstakels, dan zullen deze allemaal omliggen als hij bij de bal is. Ja, ook mij heeft hij meerdere malen omver gelopen omdat ik "in de weg liep". Moet je daar maar niet gaan lopen. Stoelen, tafels, hordeuren, je moeder, je kan het zo gek niet bedenken, hij liep het omver of kapot.
En toen kwam "Commando Mack" in zijn leven. Het leven werd een groot feest. Want als Mack 5 minuten intensief ging liggen staren naar Commando Mack, dan stond deze meteen op met de zin: Hij wil spelen… Ik ga even naar buiten met hem. Geweldig. Elk weekend lekker 2x naar het bos, iedere avond met hem spelen, Mack had Commando Mack in z'n zak.
Hij was vrolijk, trouw, lief, sterk en hij stonk en liep altijd te hijgen.
Nu is hij niet meer. Ik ben blij voor hem dat ik de beslissing genomen heb. Mijn grootste angst was altijd dat hij verschrikkelijke pijn zou krijgen. Dit kan nu niet meer gebeuren. Hij was mijn beste vriend, dik 9 jaar lang. Ik hield van hem als mijn eigen kind. Alles zal moeten slijten, en dat gaat wel een tijdje duren. Maar hij was in één woord geweldig.
Vanmorgen om 11 uur heeft hans zijn fles lekker leeg gedronken. Uitbuiken doet hij altijd op de grond, meestal met de tv aan.
Nu deed hij dat dus weer. Ineens hoorde ik hoge kreetjes en gilletjes van de grond afkomen, die had ik nog nooit gehoord….
Gordon op tv, "voor alle fans". Nou, Hans was even helemaal into Gordon. Ik heb helemaal blauw gelegen.
Als papa Mack thuis was geweest had hij zeker de tv op een andere zender gezet.
Mack 