Het is alsof mijn leven zich afspeelde in zes jaar, van 1984 tot 1989 ongeveer. Ik was 14 in 1984. Zo’n beetje alles spiegel ik aan die periode, als het indexcijfers betrof zouden dat de basisjaren zijn waarlangs latere jaren gemeten worden. Alle indrukken kwamen toen harder binnen en alle herinneringen waren blijvend. Als ik hier door de wijk loop en ik zie een bepaald huis, dan weet ik wie daar vroeger, in de basisjaren, woonden. Die bewoners waren de standaard in mijn leven, betere bewoners kwamen er nooit meer. Ik weet nog hoe het er binnen uitzag, en waarschijnlijk zou ik de geur nog herkennen.
Loop ik door mijn oude straat dan denk ik aan de hoofdbewoners. Wij waren niet eens de eerste bewoners, de eerste kende ik niet. Wellicht loopt er ook wel eens een van de eerste bewoners door de straat, en heeft die hele andere namen in z’n hoofd. Toen wij er kwamen waren de huizen tien jaar oud. Nu vijftig.
In elk geval, in 1988 vond ik de rally Parijs-Dakar geweldig. Ari Vatanen in zijn Peugeot en Jan de Rooij in z’n DAF die met 200 per uur zij aan zij door de woestijn denderden. 200 was destijds op het asfalt al een vrijwel onbereikbare snelheid. Carlos Sainz, de vader van huidig F1 coureur Carlos Sainz junior, was rallyrijder voor Toyota en Toyota had een uitvoering van de prachtige Celica, als eerbetoon, zijn naam gegeven. Bij ons in de wijk had iemand er één, een rode. Als ik er langs liep met de hond dan kwijlde ik van de gestroomlijnde vorm.
Vanavond stond er op die plek een Mazda MX-5. Ook niet gek, maar vergeleken met de basisjaren zijn de indices allemaal wat lager. Maar wat wel is gebeurd is dat de oude Sainz, op 61-jarige leeftijd de rally Parijs-Dakar, editie 2024 heeft gewonnen. Een held uit mijn basisjaren acteert nog steeds op het hoogste niveau en evenaart de indexen van toen. Hij bewijst dat de basisjaren nog niet voorbij zijn.
Mack 
Jan de Rooy is vandaag overleden, lees ik net. 80.
LikeLike