gek

Gek vind ik het als je halverwege de 30 bent dat de jaren 70 veel verder weg lijken dan begin jaren 80. Sterker nog, begin jaren 80 leken de jaren 70 veel verder weg dan nu begin jaren 80.

snapt u waar ik heen wil?

Pitbull

Het was al laat, iedereen was al naar huis, ik was de laatste die vrijdagavond die weg ging van kantoor. Beneden gekomen reageerde de automatische deur op mij en schoof open. Voor de ingang stond een donkerbruine pitbull. Het beest keek mij vriendelijk aan en liep naar binnen. Nu ben ik wel een hondenliefhebber maar een pitbull ging mij toch net even te ver. Ik dacht aan verhalen in de krant over pitbulls die als ze eenmaal vast hebben, pas los laten als het vlees waar ze zich in vast gebeten hebben ook los laat. Ook de vriendelijke blik van het beest zag ik in gedachten al omslaan in een valse en woeste aanval. Door mijn hoofd spookte al het beeld van een half weggescheurde kuit vol littekens.

Ik dacht snel na en rende met koffer en al terug de trap op. De hond kwam mij achterna. Boven gekomen schoot ik door een deur, gooide die achter mij dicht en blokkeerde die snel met een stoel. Het beest bleef beetje gefrustreerd achter de glazen deur staan . Ik liep door, een andere trap af om zo via het magazijn weer naar buiten te gaan. Beneden aangekomen opende ik voorzichtig de deur naar de hal en daar stond ie weer…mij nog even braaf aankijkend als ie de hele tijd al deed.
Ik trok de deur weer dicht en belde in lichte paniek de directeur en deed mijn verhaal. De directeur stond net ergens een speech te houden en op de achtergrond hoorde ik een schaterend gelach door de zaal gaan. Ik moest mij dus maar zien te redden die avond.
Ik deed nogmaals de deur open en Pittie stond daar kwispelend op me te wachten. Ik hield mijn koffer ter bescherming tussen mij en Pit en haastte mij naar de automatische schuifdeur. De deur ging open en ik snelde naar buiten. Pit rende achter mij aan naar de auto. Ik zocht snel mijn sleutels, kon ze niet zo snel vinden en omdat ik niet stil wilde blijven staan, rende ik weer terug het pand in. Pit rende achter mij aan.
Toen ik mijn sleutels had, probeerde ik het opnieuw en rende weer naar buiten. Ditmaal bleef pit binnen staan en de deur sloot zich voor hem. Ik wilde naar mijn auto, keek nog een keer om en zag Pit verbaasd achter de gesloten deur staan. Ik kon het ergens ook weer niet over mijn hart verkrijgen het beest daar het hele weekend opgesloten te laten zitten dus ben ik toch maar weer teruggegaan om hem te bevrijden. Ik spurte weer naar mijn auto, pit rende mee, ik trok de deur open, sprong erin en kon opgelucht de deur achter mij dicht trekken.
Ik legde mijn hoofd tegen de hoofdsteun en bleef zo een paar seconden zitten. Toen ik opzij keek zat Pit naast de auto mij nog steeds te volgen. Vanuit de auto leek het beest toch een stuk vriendelijker. Ik keek nog even naar hem en startte de auto. Toen ik langzaam weg reed zag ik mijn spiegel dat Pit mij nog even volgde , maar toen de afstand tussen ons langzaam groter werd gaf hij het op.

De maandagochtend daarop op m'n werk zat er een foto van een Pitbull op de deur van mijn kantoor geplakt. Ik moest er om lachen want achteraf was het wel een mooi verhaal. Het werd het gesprek van de dag. De pitbull zien we nog regelmatig lopen in de buurt.
Later hoorde ik van een hondenkenner dat het een Stafford Terrier was. En dat deed toch weer een beetje afbreuk aan het verhaal vond ik.