Gilles Villeneuve

Het net heeft sinds een poosje de rubriek heftige formule 1 crashes. En daar stond deze bij.
Ik als formule 1 fan had het ongeluk van Gilles Villeneuve wel eens gezien op tv. Op zich een heftige crash. Maar nu ik beter keek zag ik Gilles door de lucht vliegend langs de camera schieten. Ziet u het ook?

De bever en de beer

Wij aten elke vrijdag bever,
met een lekker sausje van saté
en als je op tijd thuis was
had je daar dus mazzel mee.

Maar onze buurman was een bruine beer
die te lui was om te jagen.
En elke vrijdag ging de bel,
en kwam ie iets te eten vragen.

Dan gaf mijn moeder hem een poot
uit meelij met de oude beer.
De bever was al dood
maar toch deed het mij zeer.

Liefde voor een beer
dat deed mijn moeder goed.
De beer die kreeg steeds meer,
wij raakten ondervoed.

Jos the Boss

Altijd goed om te horen dat ie nog steeds gewaardeerd wordt. Nooit té vroeg juichen maar het zou de Formule 1 spannender maken.
Dan gaat de hartslag weer omhoog tijdens de race, het puntje van de stoel slijt harder dan de zitting. Als SBS dan zo vriendelijk wil zijn om in het vervolg alleen nog gasten uit te nodigen die wat van Formule 1 weten hoef ik me daar ook niet aan te ergeren. Jos blijft die eeuwige belofte, hij heeft een grindbakreputatie opgebouwd waar hij ook niet meer vanaf komt, tenminste niet bij de stuurlui aan wal, maar het zou zo mooi zijn als ie gewoon iets indrukwekkends kon laten zien. Al reed ie maar even op de eerste plaats. Voor mij is Jos een held. En alle coureurs die het tot de formule 1 schoppen.

Managers

Hoewel dit soort plaatjes voor mij meestal aanleiding zijn om snel door te bladeren, wilde ik deze u toch even niet onthouden.
Aan de enkeling die de strip wel leest wilde ik toch even kwijt dat u het goed hebt getroffen met uw baas als u de situatie niet herkent.

Tegen degenen die de situatie wel herkennen kan ik alleen maar zeggen:
Je bent niet de enige met zo'n baas, en de stap om zelf manager te worden is een stuk makkelijker. Je hoeft er tenslotte weinig voor te kunnen. Anderzijds moet je je doodschamen als je graag manager wilt worden. Ik zeg altijd maar zo: Er gaat niets boven een écht beroep.

Wraak

Ik ben op weg naar Duitsland. Weet u waarom? Om wraak te nemen.
Mijn vriendin en ik hadden een programma opgenomen over de holocaust.
Nou werd daarin niets verteld wat we nog niet wisten, maar wél werden nu beelden uitgezonden die ik niet eerder had gezien.
Het ergst was nog wel de soldaat die een moeder en een kind van elkaar scheidde.
En je kunt niet iedereen over één kam scheren, ieder volk kan nog steeds opgehitst worden, en de huidige generatie Duitsers kon er ook niets aan doen, ik weet het allemaal wel, maar toch zullen ze bloeden voor wat er gebeurd is.

Als ik de grens over ben, draai ik een énorme bolus midden op hun snelweg!

Klodder.

Ik rij in mijn auto op weg naar een afspraakje. Ik voel een nies aankomen. Haatsjoeee!! Een dikke klodder zie ik onder mijn stuur verdwijnen. Snotverdorie, waar is ie gebleven?
Ik kijk onder mijn stuur, op m'n broek, niks te zien.
Nou ja, zeker dwars door het schutbord in de motorruimte terechtgekomen.
Mooi, zijn we daar vanaf. Kan ik tenminste door naar mijn afspraakje.
Daar aangekomen gedraag ik me cool als altijd.
Lekker relaxed doen, met een nonchalant gebaar zwaai ik m'n benen over elkaar.
"Hé", zegt ze. "Wat heb jij daar op je schoen?"