De eikelprocessierups

Erger dan de eikenprocessierups is de levensgevaarlijke eikelprocessierups. Vergeleken bij het beetje jeuk dat de eikenprocessierups veroorzaakt en waarvan het hele land in rep en roer raakt, veroorzaakt de eikelprocessierups pas echte schade. In polonaise langs de schacht lopen ze de processie naar boven richting eikel. Daar aangekomen slaan zij hun weerhaken uit en zijn ze alleen nog operatief te verwijderen. Als je niet binnen 24 uur in het ziekenhuis bent, is er geen redden meer aan en moet je voortaan zonder eikel door het leven. Of met een donoreikel, ook niet echt waar je op zit te wachten.

Sorry, maar ik krijg het niet meer uit mijn hoofd. Gisteren liep ik in het bos en zag bomen gemarkeerd met een roodwit lint met daarop het onheilspellende woord “eikenprocessierups”. Dat in combinatie met de dodelijke berichtgeving in de media maken dit in mij los. Ik heb die nesten een paar keer staan bekijken, big deal zeg. Een nest rupsen in een web. Het maakt de rebel in mij los. We hebben weer eens iets in Nederland.

Pedofiel

In Amerika is een 28-jarige docente opgepakt omdat ze een seksuele relatie onderhield met een 13-jarige jongen. Er was sprake van wederzijdse instemming. Ze zag er nog aantrekkelijk uit ook. Ik heb te doen met het slachtoffer en ik vind daarom ook niet dat ze de gevangenis in moet. Ik heb misschien makkelijk praten, als het mijn zoon was zou ik ook stikjaloers niet blij zijn. Goed, 13 is misschien wat erg jong, maar 14 is oké hoor. Tenminste, toen was ik er wel aan toe met de wiskundelerares. Niet dat ze op mijn avances inging, als die al merkbaar waren. Maar tijden veranderen. Vroeger hadden we er schande van gesproken en hadden we de docente een sloerie gevonden. Nu is ze officieel pedofiel denk ik? Dat krijg je nu met die gelijke behandeling van mannen en vrouwen. Sloerie is toch veel mooier dan pedofiel. En als Jan Wolkers iets soortgelijks zou hebben beschreven dan zou het zelfs de kwalificatie “literatuur” hebben gekregen. Drie kwalificaties voor hetzelfde. Het had gewoon geheim moeten blijven, dan hadden we het niet geweten.

Tophypotheek

Ik geloof wel dat de kogel door de kerk is. Volgens mij gaan we verhuizen. Niet direct gelukkig, maar we hebben een oriënterend gesprek met de bank gehad. De man van de bank informeerde naar onze gezinssituatie. Linda deed het woord, ik vulde aan waar nodig. “Dus ik zie, man.., vrouw…getrouwd? Kinderen?” “Ja, twee,” antwoordde Linda. Ik vulde aan, “labrador, Opel Vectra.” Hebben we helemaal niet, die laatste twee, maar het begon al zo triest, dan kun je het beter maar gelijk helemaal verpesten. Nou ja, de man van de bank vond het wel grappig en legde ons het een en ander uit. Hij zei nog iets waarvan ik dacht, “dat moet ik onthouden.” Dus dat ben ik vergeten. Uiteindelijk, laten we eerlijk zijn, onthou je toch maar één ding en dat is hoeveel je ongeveer kunt lenen.

Dat viel nog niks tegen. Dat wil zeggen, een enorm bedrag. Ik vroeg me zelfs af waar men dat op baseert, dat dat zou kunnen. Dat kan namelijk helemaal niet. Maar ik weet al hoe die bank dat berekent, daar zit een grove fout in! Het te lenen bedrag moet niet alleen afhankelijk zijn van het inkomen, maar ook van de mate waarin de man het voor het zeggen heeft. Kijk, als ik bij ons over de financiën zou gaan, dan zou het inderdaad net kunnen. Hond eruit, kat eruit, auto van de vrouw eruit, voortaan weer kamperen met de tent, uitjes doen we op de fiets, en huishoudgeld. Dan zou je net je hoofd boven water kunnen houden met zo’n tophypotheek.

In ons geval volstrekt ondenkbaar. Ik mag er van mijn vrouw geen eigen bankrekening op na houden, een en/of rekening werd nog net getolereerd mits ik geen eigen bankpasje of random-reader zou krijgen. Er is een hond, er is een kat, er is een tweede auto, er zijn sportverenigingen, er zijn bioscoopabonnementen, schoonmaaksters, hondenuitlaatsters, tuinmannen, privé-masseuses, iedereen heeft twee telefoonabonnementen, Netflix, wit brood, a-merken, vakanties, playstations, grote beurten, cadeautjes, aanbiedingen, de hele flikkerse bende is er. Mijn salaris is al op voordat ik mijn arbeidsovereenkomst getekend heb. Hoe komt zo’n achterlijke bank erbij zeg! Dan kijken ze of je nog ergens een kredietje hebt. Nee, dat zet zoden aan de dijk! Als een vrouw het woord voert bij het hypotheekgesprek, dán moeten alle alarmbellen bij de bank gaan rinkelen!

Nou ja, ik ben het er eigenlijk ook wel mee eens. Zo’n zuinig leven is ook niks voor mij. Ik wil niet zonder hond of kat. Ik wil ook echt niet meer kamperen of fietsen in het weekend. Ik wil ook kunnen Netflixen als ik daar zin in heb. De tuinman was een grapje.

Lampjes

Nee, deze keer gaat het niet over PSV maar over twee lampjes die ik drie jaar geleden kocht. Ik zocht gewoon eenvoudige leeslampjes voor boven je bed. Met een stekker en een schakelaar eraan, die je aan de muur kon hangen. Gewoon, niets bijzonders.

Bestond niet volgens de man van de Karwei en had ook nooit bestaan ook. Op zo’n toontje van, wat vraagt dat fossiel nu weer? Ik zei hem dat vroeger iedereen zo’n lampje boven z’n bed had, en ik beschreef hem ook nog hoe het lampje eruit zag. Het had een verschuifbaar kapje, en er zaten van die matte dopjes op, die licht door lieten, iedereen had ze! Nou ja, toen bond-ie in, maar nu bestonden ze in elk geval niet meer. Want niemand leest meer in bed. Volgens Auping slaap je in bed, word je er getroost en vier je er het leven. Kapot moet die fabriek! Maar dat terzijde.

In elk geval, ze waren lastig te vinden maar bij een andere Karwei vond ik er twee. Het voldeed maar net aan mijn wensen, het gaf maar weinig licht maar iets beters was er niet. Kennelijk was de bedoeling dat ik uit de honderden lampjes zonder stekker koos, er zelf een snoer en stekker aan maakte, de snoer vakkundig in de muur freesde, en dan een foto op facebook plaats van mijn design slaapkamer. Donder op. Gewoon een lampje met een zichtbaar snoer!

De lampjes waren wat beperkt verstelbaar. In het begin ging het nog, maar later was de rek eruit en vielen ze steeds terug in de loodrecht naar beneden stand. Dus moest ik  aan de gang met plakband. En als ik dan lag te lezen viel het lampje ineens weer terug in de loodrechte stand waardoor het toch al zwakke licht, nog zwakker werd. Gelach naast mij. Ik nijdig, en weer aan de gang met nog meer plakband, tot het lampje weer terugviel, en er nog harder werd gelachen. Laatst had ik hem vastgezet met superlijm. Dat ging een tijdje goed, tot de schoonmaakster het lampje onder handen had genomen en het ineens weer slap hing. Ik was in alle staten.

Nu heb ik dubbelzijdig tape gebruikt, aan twee kanten, en nu zit het definitief vast. Totdat het weer terug valt in de horizontale stand. Nou, dan valt er weinig leven meer te vieren hoor. Dan sla ik het ding aan barrels.

Voldongen feit

We hebben hier iemand in huis die wil verhuizen. Mijn vrouw. Niet dat ze alleen wil verhuizen, welnee, was het maar zo eenvoudig. Nee, ze wil dat wij meegaan. Terwijl verder niemand wil. Haar tactiek is dodelijk efficiënt. Het begon met het een keer ter sprake brengen, het langzaam uitbreidend tot een vast gespreksonderwerp als er visite kwam, en nu is het een voldongen feit waar niet meer aan is te ontkomen. Terwijl er nooit mee ingestemd is, dat weet ik zeker. Met dezelfde tactiek zijn hier ook een hond en een kat binnengehaald. Wat zeg ik, zo kwamen er ook kinderen en ben ik getrouwd! Zij benoemt het, ze noemt het nog een keer, ze praat erover met anderen, ze praat er nog een keer over met anderen en het is een voldongen feit. Ik vind het knap. En ze begon er ook over vlak nadat we dit huis voor duizenden euro’s hadden laten opknappen, ook zo’n gave.

De kinderen protesteren luidkeels, want die vinden de tuin en hun kamer groot genoeg. Nu moet ik toegeven dat ik de tuin ook wel een ergernis vind. En de ruimte in de huiskamer is toch drie keer per jaar veel te klein, mijn eigen verjaardag vier ik om die reden al niet meer. Nou ja, ook omdat ik niet zo’n feestbeest ben en ik die verjaardagen elkaar veel te snel vind opvolgen. Laatst kwam ter sprake dat we nog geen vakantie hadden geboekt, en waarom ze dat nog niet had gedaan? Welnu, ze was aan het sparen voor de verhuizing. Nee nou wordt-ie mooi! Gaat het ook nog ten koste van mijn vakantie!

Nou ja, als ik dit zo lees is het net of we volledig langs elkaar heen leven. Maar zo gaat het hier eenmaal. Mevrouw Mack zoekt al jaren de camping uit, meestal in november, en zolang het in Frankrijk is, stem ik in. Goed, ik geloof dat het misschien wel eens goed is om eens iets anders te gaan betrekken. Ik hoopte het te kunnen rekken totdat we in een aanleunwoning zouden kunnen, maar dat ga ik niet redden. Dus heel voorzichtig kijk ik ook eens mee naar wat er zoal te koop is. Het huis van de buren komt binnenkort ook te koop. Als we dat er nu bij kopen, dan is het toch klaar? Dan hoeven we niet te verhuizen en wordt alles toch flink groter. Ik ga het eens in de groep gooien. Daarna ga ik dat nog een keer doen. En dan ga ik het er met u over hebben. En later nog eens.

Renate

Renate Wennemars schrijft columns in de krant. Dat doet ze niet slecht. Ze is geen Martin Bril of Özcan Akyol, maar zeker leuk. Vandaag schreef ze echter over mannenpijn. En met name over die van haar eigen man, Erben. Die had een pijntje en had twee doktoren gebeld, en beide artsen hadden geadviseerd: even afwachten. En dat vindt Renate leuk, ze wordt bevestigd in haar mening dat mannen eigenlijk geen pijn kennen. 

Ik weet niet of ze er al bij was, maar ik zie nog die Wennemars op het ijs de bocht uitvliegen, en zijn arm uit de kom schieten. Ik hoor hem nog kermen van de pijn. Je voelde het als kijker gewoon mee. Gelukkig weet ik nu dat het mannenpijn was. Dat het eigenlijk een beetje aanstellerig was. Dat Renate opgestaan was en door had geschaatst, een vrouw kan immers een bevalling zonder verdoving aan. Tja, het blijft altijd een leuke discussie, en we kunnen elkaars pijn niet voelen. Ik weet wel dat pijn erger kan worden als er gezeurd wordt om je heen. Meestal is het je vrouw en op zo’n moment zorgt je lichaam er even voor dat de pijn heftiger wordt, je verkrampt, en het gezeur even ophoudt. Andersom kan het ook werken. Mocht een vrouw je in de verleiding brengen, zorgt je lichaam er voor dat je de pijn wat minder voelt. Dat doet moeder natuur, er is immers een kans op voortplanting (een hele kleine theoretische) en die kan niet verloren gaan door iets onnozels als een pijntje. Je kunt niet gaan liggen kermen en je zwakte tonen, want, zo zijn vrouwen, dan zoeken ze een betere partner.

Dus het is allemaal wat relatief, die mannenpijn. Ik durf eigenlijk wel te stellen dat Renate de pijn van Erben vermeerdert. Of er op zijn minst medeschuldig aan is. Maar ja, vrouwen en logische gevolgtrekkingen, dat is ook zo’n geval. Als ik columns schreef voor de krant, zou dat morgenochtend mijn onderwerp zijn. Bam. 1-1. 

Surprisestress editie ….

Qua surprises maken ben ik bijna klaar. Mijn kinderen snappen er zelf niks van, ik steek mijn hand in eigen boezem, dus het maken van een surprise voor school is mijn taak. Ik weet niet meer wat ik allemaal in elkaar geknutseld heb, maar ben er ook wel een keer klaar mee. Dit zou de eennalaatste moeten zijn. Ik werd wat baldadig. Maar het resultaat mag er zijn. Als u het niet ziet, het wordt een eenhoorn. Een mannetje.

Zo, dan. Ik vind het mooi, de bijdrage van Tammar was het kopen van de cadeautjes.  Mwah. Nou ja, ik moest het vroeger zelf doen, maar dan werd het gewoon een grote doos vol propjes. Ze vroeg wel gelijk of die piemel er wel afkon. Ik stelde haar gerust. Dit is slechts een prototype.