Toeval deel 51 en een gratis dienst.

Ik roep wel eens dat ik iets nog nooit heb gezien. Zo riep ik een keer dat ik nog nooit een slang had gezien, prompt kroop er een slang over het pad. Een poosje terug zei ik dat ik nog nooit een das had gezien, en hoppa, ik zag een das. En gisteren zei ik dat ik op het hondenlosloopgebied nog nooit een zwijn had gezien, wat zie ik vanavond? Twee zwijnen. De hond hoorde er eentje en rende het bos in, achter het zwijn aan. Ik riep haar terug, en ze kwam vrijwel gelijk, wat ook puur toeval is. Misschien vond ze het zwijn ook wat groot en was mijn roep een goed excuus om de jacht af te blazen. Maar ik moet eens wat doen met deze gave. Heeft u een bepaald beest nog nooit gezien, laat het me dan weten in de reacties, dan zal ik het hardop uitspreken en de volgende dag een foto voor u maken. Deze dienst is nu nog gratis.

Een kolkende IJssel

Vijf jaar geleden maakte ik een afspraak met iemand die vandaag ingelost gaat worden. We zouden gaan kanovaren op een ‘kolkende’ IJssel. Ik heb geen idee meer hoe ik hierop kwam, waarschijnlijk had het te maken met mijn hang naar avontuur in de achtertuin. De wolven zijn er inmiddels, en een rivier overzwemmen is een van die andere dingen die ik avontuurlijk vind. Nu mag je tegenwoordig geen rivier meer overzwemmen, dat is gevaarlijk, en dat is natuurlijk jammer, maar het is te druk met schepen.

Maar varen mag wel, en nu zullen we dus het kolkende water van de IJssel trotseren. Watervallen, stroomversnellingen, draaikolken, keerwateren, en natuurlijk de watermonsters die zich in de IJssel schuilhouden, aan al deze gevaren zullen wij niet blootgesteld worden. Nee, dit wordt natuurlijk roeien en na een kilometer hebben we spijt. Hopelijk gaan we stroomafwaarts.

Pelleboer, de weerman

Wij mensen denken dat wereld is geschapen ten behoeve van ons mensen, maar dat hoeft natuurlijk niet zo te zijn.

Er was eens een wolf die anders was dan de andere wolven. Andere wolven vonden hem een beetje eng, maar konden er niet goed de vinger op leggen. Op een nacht, toen de wolven naar de maan aan het huilen waren, gebeurde het. De volle maan zorgde ervoor dat de vreemde wolf een gedaanteverandering onderging. Hij kromp ineen van pijn en zijn haren verdwenen langzaam in zijn huid. Zijn gele wolvenogen verloren hun reflecterend vermogen en werden helder blauw. Zijn klauwen leken open te barsten en werden vervangen door vingers. Zijn enorme hoektanden trokken zich terug en zijn hele gebit werd minder puntig. De gedaanteverandering ging gepaard met een enorm gekrijs. De ander wolven stonden doodsangsten uit. Na drie minuten was het hele proces voltooid en de gedaanteverandering was een feit. De wolf was veranderd in een man. Een weerman. En hij voorspelde het weer, tot afgrijzen van de wolven.

Pas als de volle maan weer weg was en de zon tevoorschijn kwam, werd alles weer rustig en werd hij tot grote opluchting van de troep, weer een wolf. Het heeft zich een jaar of dertig geleden afgespeeld, maar nog altijd worden de wolven onrustig bij het horen van de naam Pelleboer. pelleboer

Travel Pussy

Ik was een weekendje in de Eifel, Duitsland. Even lekker een stukje sturen, en ’s avonds uit in Bitburg, van Bitte ein Bit. Ik kreeg er nog een sticker van, maar om een Duitse kreet op iets dat van mij is te plakken, gaat me te ver. Het bier is prima, daar ligt het niet aan. Maar iets Duits promoten, dat laat ik aan anderen. Ik blijf het rare snuiters vinden, Duitsers. Niet altijd natuurlijk, maar twintig procent van de tijd. Vooral als ze schik hebben en in bezettingstaal gaan praten. Maar er zijn een paar Duitsers met een snor die het verpesten voor de rest. Voor die categorie verkopen ze travel-pussy’s uit automaten. Het houdt me al jaren bezig, die travel-pussy. Zeven jaar geleden zag ik de automaat voor het eerst, en elk jaar als ik er terugkom, zie ik zo’n automaat waar je een travel-pussy uit kan halen. Er zitten nog meer vage dingen in de automaat, maar ik vond de travel-pussy veruit de meest intrigerende.

Ik zat in een kroeg, en moest naar de wc. In de wc hing een travel-pussy automaat. Ik hield het niet langer, en ik gooide twee euro in de automaat en probeerde een travel-pussy te scoren. Het lukte niet, en er kwam nog iemand binnen die mij bij de automaat bezig zag. Ik voelde mij gegeneerd, maar dat was nergens voor nodig, want de besnorde Duitser wilde ook een travel-pussy en zei dat ik er nog twee euro bij moest doen. En inderdaad, toen had ik mijn travel-pussy. Een mooie verpakking met instructies voor optimaal genot. Het is een plastic zak die je moet opblazen, er moet warm water bij, de bijgeleverde travel-pussygel moet in de ontstane gleuf en dan kun je de liefde bedrijven met een plastic zak. Ze hangen overal in Duitsland! Of ik het geprobeerd heb? Ehm, alleen een keer met mijn vinger. Ik moet zeggen, voor een plastic zak was het bepaald niet slecht.

Vanochtend lag het ding in de douchecabine van de hotelkamer. Ik vond het wat genant om hem te laten liggen, want straks denken ze dat ik hem had gebruikt. Ik probeerde hem te vernietigen, maar dat viel nog niet mee. Het was stevig plastic, met meerdere compartimenten. Ik moest veel kracht zetten om het ding te laten ontploffen. En dat moet je de Duitsers wel nageven. Als ze iets maken, maken ze het ook grundlich.

Bescheidenheid siert de mens

Niet om achteraf mijn gelijk te halen, welnee. Maar ik schreef in 2004, toen ik net begonnen was met bloggen dit logje. Een sollicitatiebrief aan mevrouw Karla Peijs, op de functie van verkeersspecialist. Ik doe tevens vast een gratis advies cadeau. Eindelijk, na 14 jaar van afwijzingen, doet men iets met mijn advies. https://www.nu.nl/politiek/5235959/kabinet-steekt-50-miljoen-euro-in-aanpak-gevaarlijke-bermen-n-wegen.html Mevrouw Cora van Nieuwenhuizen is nu minister en pakt dit eindelijk op.

Nou Mack, je zegt nu wel dat je dit niet schrijft om achteraf je gelijk te halen, maar dit riekt toch naar pure pocherij! Ja, dat is inderdaad wel zo, het is puur geblaat en zo briljant was het nu ook weer niet bedacht. Eerder is het schandalig van de overheid dat ze zoiets niet eerder oppakken. Ik weet zeker dat ik betere ideeën heb gehad heb in de tussentijd. Wees niet bang, als er weer eentje wordt opgepakt door de regering, informeer ik u gelijk. Want zo ben ik.

Stoute flap

Onbewust geef ik mijn huisdieren een koosnaampje. Onze eerste hond was flappiesokkie, de tweede mackiespekkie en dit is “de stoute flap”. Dat komt omdat haar wangen een beetje hangen, en omdat ze nogal irritant is, maar ik haar ook wel lief vind. Ergens. “Gaat de stoute flap mee?”, “wil de stoute flap een koekje?” “welterusten stoute flap!”

Maandenlang heeft Linda zich ingehouden en er niks van gezegd, maar vanochtend kwam de frustratie er ineens uit. “Praat toch godsamme eens normaal tegen die hond man, je bent toch geen kind?” Daarna ging ze het belachelijk maken. Met zo’n stemmetje. “ja stoute flap, hallo stoute flap” Ik schoot enorm in de lach toen ik hoorde hoe belachelijk het klonk. Maar nu heeft ze het wel kapot gemaakt. Ik kan het nooit meer zeggen vanaf nu. Ja, nog een keertje appte ik vanavond naar huis: “zeg maar tegen de stoute flap dat het baasje eraan komt.” Dat vond ze dan wel weer grappig. Maar voor de rest is het nu voorgoed kapot tussen stoute flap en mij. stoute flap

Gevat

Ik heb inmiddels aangifte gedaan op het bureau, dat ging nog redelijk vlot. Veertig minuten hadden ze nodig. Ik moest er alleen niet teveel van verwachten, want waarschijnlijk zou mijn laptop niet gevonden worden, en als ze hem al vonden kreeg ik hem niet terug want ik kon geen serienummer overleggen, en ik dus niet kon bewijzen dat het om mijn laptop ging. Ik legde de agent uit dat ik mijn laptop niet terugwilde, ik heb inmiddels en betere, maar dat ik de aangifte wil hebben voor de verzekering e.d. En dat ik mijn gestolen notitieboekje -met handgeschreven blogs- veel liever terugheb. Hij leek het te begrijpen. Het was trouwens een sympathieke man, die nu niet direct de indruk maakte dat hij iemand in de boeien kon slaan. Eerder deed hij mij denken aan een zachtaardige man die geen vlieg kwaad deed. Dat rare politiepakje van tegenwoordig stond hem helemaal niet, zeker dat verfrommelde oude t-shirt eronder leek nergens op. En die gevechtsschoenen, het zal misschien beter lopen dan wat nettere, maar het is geen gezicht. Nee, ik vond voor het eerst dat de politie weer terug moest naar hun oude uniformen met stropdas. Toen ik wegging wenste hij me een fijne dag, en ik zei: “tot de volgende keer”, maar ik herstelde me en zei dat dat niet de bedoeling was. “Het ligt er helemaal aan wat u van plan bent meneer,” sprak de man gevat terug. Nou, dan kent hij mij nog niet. “Ik denk dat ik laptops uit auto’s ga jatten, want dan is de kans klein dat ik u nog terugzie!” Ha, een politieman moet gevat zijn, maar een blogger toch zeker ook!