Rowwen Hèze

En voor de zoveelste keer begaven wij ons vanavond richting Hengelo, om daar in het Rabotheater deze keer een optreden van Rowwen Hèze bij te wonen.

Samen met wat gastmuzikanten, één hele mooie en één hele, hele mooie achtergrondzangeres stonden er in totaal 12 muzikanten op het podium die allemaal tegelijk harmonieus speelden. Ik vind dat knap want ik kan niet ééns zingen en tegelijkertijd in de maat mee klappen.
Voor een paar tientjes zit je vlakbij de artiesten, lekker lui op een stoel, is het geluid prima en lachen de achtergrondzangeressen je toe. Ik snap niet waarom ik van de zomer 96 euro heb uitgegeven voor een concert van The Police, waar je uren moest staan, eerst nog naar een voorprogramma kon gaan kijken waar je niet om hebt gevraagd, waar de Arena zo galmde dat je soms geen idee had welk nummer er gespeeld werd, en waar je zo ver van het podium afstond dat je hooguit op het grote scherm af en toe wat mee kreeg van wie er nu op het podium stonden. Maar goed. Na afloop kon je wel zeggen: "Ik was bij the Police". En dat doet het op je Concert Vitae natuurlijk stukken beter dan Rowwen Hèze.

Maar heeft u me afgelopen zomer over the Police zien loggen? Neen. Zelfs dat krijg je niet voor 96 euro.

Mooi hoor! haar!

Vanavond zag ik hem langskomen op TMF, de op een na beste clip aller tijden. Ik heb het over de ongekuiste versie van “When the lady smiles” van The Golden Earring. Wat is het toch een briljant nummer, een briljante clip en een briljante band. En de smilende lady is al mooi, haar haar schopt het zeker tot de haar-top 3 aller tijden. (Samen met dat van Penny de Jager en Marilyn Monroe, maar ik verander vaker van mening dan van sokken.)

Wat dan de beste clip aller tijden is? Tja. Onovertroffen. Ook al zulk mooi haar.

Te biecht.

Top 20 van muziek die je met anderen zou willen delen. Ik kreeg het stokje toegereikt van Jan Hamelink en heb er eens over nagedacht. In plaats van mijn top-20 van mooiste nummers probeer ik 20 nummers te verzinnen die ooit in mijn leven iets belangrijks betekenden, en ik plaats ze in volgorde van te binnen schieten. Het zijn dus nummers die mij ooit aan iets belangrijks deden denken, of die ik destijds gewoon mooi vond, en ook al vind ik ze nu dramatisch, ik biecht ze gewoon op.

1. You needed me. Anne Murray (gedraaid op de crematie van mijn vader.)
2. Can't help falling in love. Elvis Presley (ik dacht vroeger dat dit het mooiste liedje aller tijden was)
3. Beast of Burden. Rolling Stones (Ik kien deze altijd zo uit dat hij nog speelt als ik aankom op mijn werk, en dat collega's het dan horen en mij stoer vinden.)
4. It never rains in California. Albert Hammond dacht ik. (Ik zette mij af tegen mijn losgeslagen klasgenoten.)
5. Love is a four letter word. Kim Wilde (liefdesverdriet om Barbara)
6. Goodbye my friend. Linda Rondstadt (Ayrton Senna verongelukt)
7. Afternoon Delight. Starlight Vocal band (Stond vroeger op een casettebandje bij mijn vader in de auto.)
8. Don' t stop me now. Queen (Geweldig maar ik had nog geen idee van de sexuele geaardheid van Freddy Mercury)
9. Blinded by the light. Manfred Mann. (Zelfde reden als nummer 3, alleen 15 jaar geleden)
10. What's up. Four non blonds. (ik weet nog steeds zeker dat ik dit zelf gecomponeerd heb, en al zong voordat de Four non blonds het uitbrachten.)
11. Hou me vast. Kadanz. (Klonk zo mooi in de ochtend.)
12. De wedstrijd. Bram Vermeulen. (Papa kijk dan!)
13. Dancing in the moonlight. Toploader (verliefd op Josje)
14. Into the groove. Madonna (verliefd op Constance)
15. Relax. Frankie goes to Hollywood (Hoeeeaaaaaah!!!!)
16. Houten hart. De poema's. (liefdesverdriet om Krista)
17. Lopen tot de zon komt. Acda en de Munnik. (nog meer liefdesverdriet om Krista)
18. The whole of the moon. The waterboys. (gedraaid op de crematie van de vader van Constance, en gewoon briljant.)
19. Aat waere met dich. Gé Reinders. (verliefd op Anneke)
20. Zij gelooft in mij. André Hazes. (Mevrouw Mack staat op film terwijl ze dit keihard meezingt op de bruiloft van mijn zus, in een innige omhelzing met iemand met een Alfa, zonder dat ze wist dat ze gefilmd werd.)

Het stokje mag door naar Cinner.

Muzikanten sterven uit.

Ik ben a-muzikaal. Het enige wat ik goed kan is luisteren naar muziek maar daar houdt het op. In de brugklas kregen we allemaal een blokfluit en daarmee kon ik op een gegeven moment 'doos waarop je 'n deksel doet' spelen. Voor de rest weet ik alleen dat mijn kwijl in de blokfluit ongelofelijk stonk.
In de 4e klas lagere school mocht ik niet meezingen van een onderwijzer omdat mijn stem zo bromde. Als ik het top-40 spel speel met mevrouw Mack en ik moet neuriën, dan raadt zij het nooit al doe ik 'lang zal ze leven.' (Ik verdenk haar er wel van dat ze het expres niet raadt om mij af te houden van mijn plan om auditie bij Idols te gaan doen.) Als een volle Arena op de maat meeklapt met The Police krijg ik het nog voor elkaar om uit de maat te smurfen.

Toch weerhoudt dit alles mij er niet van om muzikant te worden. Nee, het is mijn marketing-inzicht dat mij er van weerhoudt. Kijk, er zijn 8 noten. do re mi fa sol la si do. (cdefgabc) Daarmee zijn een beperkt aantal combinaties mogelijk. (met één noot is één combinatie mogelijk, met twee twee, met drie zes, met vier 24, met vijf eehh… nog meer.) Nou en omdat Marco Borsato en Frans Bauer alleen al verantwoordelijk zijn voor 60 procent van het totale notenverbruik lijkt het mij niet meer dan logisch dat we in 2007 aan de laatste combinatie gaan komen. Het gat in de markt is zo goed als dicht.

Plagiaat.

Ik heb een boekje van Leo Blokhuis over de historie van bepaalde nummers. Het is voor mij als Elvis-fan die regelmatig met het argument -Hij (met een hoofdletter) schreef niks zelf- om de oren wordt geslagen, erg interessant om te weten dat bijvoorbeeld een briljant duo als Jagger/Richards graag hun naam achter platen zetten, terwijl ook zij ordinaire kopieën maakten van reeds bestaande liedjes.
Bittersweet symphony van The Verve bijvoorbeeld, is uiteraard geschreven door bandleden van The Verve zelf, maar doordat de rechter heeft bepaald dat het sprekend lijkt op "the Last time" van the Stones, worden Jagger en Richards als componist aangemerkt, en strijken dus ook alle royalties op. Terwijl the Last Time weer een kopie schijnt te zijn van een nummer dat geschreven werd nog voor er een auteurswet bestond.
Kijk, dat zijn dingetjes die Leo weet, Leo mag aangemerkt worden als een van de grootste kenners van popmuziek. Vanavond in 'De wereld draait door' had Leo een stukje over Iggy Pop, en was vol lof over dhr. Pop. Grondlegger van de Punkmuziek, zonder Iggy, geen punk! Hij liet een stukje horen en kenner of geen kenner: Bagger is het! Troep, herrie, rotzooi, zum kotzen! Maar goed, wel zelf geschreven.

The man in black.

Ik kreeg van een oplettende collega een c.d. in m'n handen gedrukt. "Luister deze maar eens.", zei hij. Het was "Solitary Man" van Johnny Cash. De collega had in de gaten dat ik, zonder dat ik het zelf in de gaten had, een voorliefde heb voor artiesten die muziek uitbrachten onder het Sun Label van Sam Phillips.
Elvis Presley, Roy Orbison, Jerry Lee Lewis en nu dus ook Johnny Cash.

Ik kende wel een paar nummers van J.C. (wat een prachtige initialen) zoals Ring of Fire, A Boy named Sue, A thing called Love, Walk the Line en The Highwayman, maar nu denk ik dat ik als ik weer eens in de grote stad kom, op zoek ga naar een Johnny-Cashwinkel.

Johnny Cash staat bekend om zijn mooie baritonstem, zijn zwarte kleding en om zijn humor in zijn teksten. Op de CD Solitary Man staat echter ook een prachtige cover van het nummer "One" van U2. Een eerbetoon van Johnny Cash aan de band die zich onder andere door hem liet inspireren.

"The Mercy Seat" is een dramatisch lied over een onschuldige dadiger die op de electrische stoel aan zijn eind komt. In de laatste drie coupletten staat de stroom er al op, maar Cash zingt dapper door. Ik niet. Maar dat komt omdat ik de "th" niet kan uitspreken.

To be done with all this twisting of the truth.
An eye for an eye and a tooth for a tooth
And anyway I told the truth