Bericht uit het verleden.

Eergisteren kreeg ik wederom een berichtje van een meisje dat bij mij op de lagere school in de klas zat. Ik zal haar Claudia noemen, omdat ze ook zo heet.
Claudia en ik zijn één dag met elkaar gegaan. Claudia wilde al langer, ik niet.
Na lang aandringen en bemiddeling van klasgenootjes dan toch gezwicht, elkaar een handje geven en we gingen met elkaar.
Aan het eind van de dag maakte ik het alweer uit.

Tot zover kon ik het mij allemaal herinneren. Claudia herinnerde zich echter ook nog de reden die ik opgaf. Ze schrijft dat ik zei: "Ik vind je wel leuk, maar ik vind je lelijk." En daar had ze nu nog een trauma van schreef ze met een helehoop haha's erachter.

Geweldig, die reden. Later heb ik me nog wel eens in allerlei bochten moeten wringen als ik een reden stond te liegen waarom ik niet met iemand mee uit wilde. Dan was dát de waarheid geweest.
Maar niet bij Claudia. Die was namelijk helemaal niet lelijk. Sterker nog, ik vond er destijds eigenlijk maar twee leuker en als ik nu op de klassenfoto kijk twijfel ik daar zelfs ernstig aan.

Ik heb Claudia nog maar even excuses gemaakt en gezegd dat ik me diep moest schamen voor die opmerking en dat ik haar helemaal niet lelijk vond. Pffff. Heftig hè?

(Ik, uiterst links met uiterst strakke spijkerbroek en Claudia op de voorgrond tweede van rechts.)

Eerbetoon aan Mevrouw Mack.

Wat is het toch erg als je misselijk bent. Je wordt 's nachts wakker en je weet in eerste instantie niet wat er aan de hand is, totdat het ineens tot je doordringt dat je moet overgeven. Het erop wachten is het ergste.
Je blijft stil liggen in de hoop dat het wegtrekt, ondertussen breekt het klamme zweet je uit, je bedenkt wanhopig waar je badjas hangt zodat je tijdens het overgeven tenminste nog wat warms aanhebt.
En dan komt het. Je staat op en loopt naar de badkamer en met oorverdovend volume kots je in de wc. BWUUUUHHHH…..spluttersplutterspetterspetdrupdrup. En dan nog een keer BWUUUUEEHHH….splutsplutterdespetterdedrup. TUF! TUF! (mama!) En dat een keer of zes.
Het ijskoude zweet valt nu van je voorhoofd en in je keel lijkt nog een brok braaksel te zitten wat niet is meegekomen. Je durft niet met je tong langs je tanden te gaan uit angst dat je een stukje voelt en weer moet overgeven.
En dat had ik dus vier keer afgelopen zonnacht. Ik maak dan ook extra veel kreungeluiden in de hoop dat mevrouw Mack wakker wordt om een beetje voor me te zorgen. En dat werd ze gelukkig en liefdevol ontfermt ze zich dan over mij. Een emmer naast mijn bed, een asperientje binnen handbereik, een glaasje water, zonder haar was ik er nu niet meer geweest.
Terwijl als zij moet overgeven ze dat zachtjes doet, soms hoor ik pas de volgende ochtend dat ze ziek is geweest. En ze is niet eens bij de commando's geweest.

Een vrouw aanvaardt haar lot stukken beter dan een man, in tijden van misselijkheid zijn ze zelfs stukken dapperder.

De Falkland oorlog.

De enige oorlog die iedereen snapte. Zelfs ik als 12-jarig jochie begreep dat als ze je land inpikken, da'je da dan nie goed vindt.
Maar wie ging dat nou winnen? Argentinië of Engeland? Argentinië was toevallig wel wereldkampioen.
Ik haalde de wereldkaart erbij. Argentinië was veel groter dan Engeland dus dat moest een walk-over voor de Zuid-Amerikanen worden. Bovendien stuurde Engeland niet eens heel Engeland er naartoe maar slechts een paar boten. Zó graag wilden ze die eilanden dan ook weer niet terug.
Ik deed mijn vader verslag van mijn bevindingen. Die dacht echter dat Engeland zou winnen.
Ik begreep er niks van. Hij legde mij uit dat het er niet zoveel toe doet hoe groot een land is, maar dat het belangrijker is wie het modernste leger heeft. En dat was Engeland. Ah zo ja.

Mijn vader is er niet meer. Overleden drie jaar na de Falkland oorlog. Hans, heette hij. Hij wist alles. Zelfs wat er zou gebeuren als tijdens de maandelijkse test van de sirenes er een echt alarm zou zijn.

Ik verheug me er nu al op dat zijn kleinzoon Hans mij dat soort vragen gaat stellen.

Een dagje Amsterdam.

Met de trein arriveerden zwager "geen paniek" en ik vandaag in de grote stad.
Wij natuurlijk gelijk door naar de ouwezijdsvoorhuidwal.

"Willen jullie naar binnen, jongens?" vroeg de nors uitziende allochtone portier van de bananenbar.
Wij schudden nee.
"Wat is er, zijn jullie soms bang?" vroeg de nors uitziende allochtone portier van de bananenbar.

Ik liet hem mijn rechterhand zien. "Nee, getrouwd."

Ha! Daar had de nors uitziende allochtone portier van de bananenbar mooi niet van terug!

Anne Frank

Jaren te laat ben ik drie dagen geleden begonnen met lezen in 'het dagboek van Anne Frank'
Als ze me dat vroeger op school nou hadden verplicht, in plaats van duffe middeleeuwse literatuur als Marieke de Vos en Reinard uit Nijmegen, dan was ik mijn interesse in het lezen waarschijnlijk niet verloren.
Het is jammer dat ik al weet hoe het af gaat lopen, met een laatste brief aan Kitty waarvan ze niet wist dat het haar laatste zou zijn, denk ik.

Diegene die haar verraden heeft, hebben ze die eigenlijk ooit opgehangen?

Dodenherdenking

Toen ik nog niet zo lang op mezelf woonde (1995) hoorde ik midden in de twee minuten stilte een ambulance met sirene voorbij vliegen.
De volgende dag hoorde ik dat er in een buurdorp 4 jonge mensen waren verongelukt doordat hun auto tegen een boom was gebotst. Twee ervan kwamen uit één gezin.
Vlak daarna is er op de plek des onheils een gedenksteen langs de weg gezet, waar áltijd fleurige bloemen liggen. Nooit heb ik gezien dat er geen bloemen lagen en ik kom daar toch minimaal 1 keer in de drie weken.
Op de terugweg van mijn werk moest ik eraan denken, en ik ben anders gereden dan normaal om te kijken. Bij de steen lagen vier bossen bloemen. De jongelui hebben dodenherdenking voor hun ouders een dubbele betekenis gegeven. En ik ben eigenlijk een ramptoerist.

De laatste als ongetrouwd man.

Dit is de laatste die ik als ongetrouwd man schrijf. Morgen is het zover. Ik bind mij aan mevrouw Mack en wij zullen voortaan onder één achternaam door het leven gaan.

Ons huwelijk wordt spectaculair. Ik ga nu opnoemen wat we allemaal niet hebben:

Ceremoniemeester.
Feestzaal.
Trouwzaal.
Ambtenaar van de burgelijke stand mét toga.
Bruidsjurk.
Bruidstaart.
Bruidsboeket.
Band.
Kerkelijke inzegening.
Trouwauto.
Fotograaf.

En dan nu wat we wel hebben:

Ambtenaar van de burgelijke stand zonder toga.
Trouwringen.
Een baby op komst.
Elkaar.

Wel een beetje kaal zo. Om het toch een beetje echt te laten lijken slaap ik vanavond op de logeerkamer.

tot gauw.

Corps, Lac du Sautet et l’Obiou

lacdusautet

In 1993 ging ik met mijn broer en een stel vrienden naar een camping in de franse Alpen. De camping lag aan een prachtig meertje, Lac du Sautet, bij het plaatsje Corps. Aan de overkant van het meertje lag l’Obiou, een berg van 2793 meter hoog.
Het was voor mij de eerste keer alleen naar het buitenland. (Niet met ouders mee, bedoel ik dan.)
De camping was een gemeentecamping, de slaapplaats was een tweepersoonStentje en de voorzieningen op de camping waren praktisch nul. Na een week trokken we door naar de Frejús, Middellandse zee. Het hele gezelschap had het daar veel beter naar zijn zin, behalve één. Ik.

Na één dag was ik het al zat en ben alleen teruggereden naar de Alpen. Ik heb daar mensen ontmoet die twee weken lang mijn beste vrienden werden. Ze namen mij op in de groep en het klikte alsof ze altijd mijn vrienden geweest waren. had. Daarna heb ik ze nooit meer gezien.
Maar dat hoefde ook niet. Ik had ze toen nodig, en het was er. Een ongekend gevoel van vrijheid en blijheid. Ik denk dat die twee weken grote invloed hebben gehad op hoe ik nu ben.
Voor mij was dit een overwinning op mezelf. Na thuiskomst vond ik dat ik de beste twee weken uit mijn leven beleefd had.
Hier gun ik u een blik op de plek die voor mij van zo grote betekenis is geweest. Mooi hè?

Veel van dit soort sentimentele logjes zullen er niet volgen, ik heb tenslotte een imago hoog te houden, maar dit wilde ik vanavond even kwijt.