Wereldreis

Morgen vertrekt ze met haar gezin, voormalig blogster Mellody, misschien zegt het sommigen nog iets. Je moet het avontuur maar aandurven, om huis en haard te verkopen, je resterende spullen op te slaan en een wereldreis te maken met je hele gezin. Ze hebben het in hun hoofd gehaald en laten zich niet afremmen door regeltjes en wetten die voorschrijven dat je moet werken om geen pensioengat te creëren, of dat je kinderen naar school moeten en meer van dat soort geneuzel. Ik helaas wel, zodat ik straks gewoon mijn geraniums kan betalen. Ik heb haar vaak gesproken over de aanstaande reis en wilde nooit laten blijken wat ik er van dacht, namelijk: “Help! Doe het niet!” Maar dat zijn mijn eigen angsten. Gelukkig laat ze zich niet tegenhouden en vliegt ze morgen naar Zuid Afrika, het beginpunt van de reis. Als iedereen was zoals ik, hadden we nu geen idee gehad dat er nog andere continenten bestonden. Ik vind haar zo dapper, en had haar altijd al hoog zitten. Als iedereen was zoals zij, bestonden er geen oorlogen denk ik vaak. Het is een schat.

Gisteren zei Linda dat ik de groeten moest hebben en dat ze afscheid hadden genomen. Ik schrok me rot, want ik was vergeten dat het al zover was. Gelukkig was daar Facebook. Facebook heeft ook zijn goede kanten. Ik heb haar uitgezwaaid. En ze zwaaide terug.
Mellody

Klik op de foto om de reis te volgen.

Een end van huis

Ik liep zojuist het laatste rondje van de dag met de hond, en ik hoorde in de verte een gekrijs. Een kwaad kind dacht ik eerst, tot ik dichter in de buurt kwam. Het was een jonge vrouw die uitviel tegen een andere vrouw, die iets ouder klonk. Ze viel uit op een hysterische manier, zoals je dat zelden meemaakt. De hond stond te luisteren naar het vreemde geluid, en ik ving een paar woorden op, maar spoorde de hond aan om door te lopen, omdat zulke trieste dingen eenmaal gebeuren.

Want ja, ik vind het triest als een volwassene zo buiten zinnen kan raken. Ik heb dat zelf nooit meegemaakt en hou in elke situatie enige vorm van controle. Maar dit was een hysterisch geschreeuw waarbij elke remming weg was. Of ze nu niet in de gaten had dat haar geschreeuw tot ver in de omtrek te horen was, of dat het haar niet kon schelen. Als het dat laatste was, dan is het triest dat het zover heeft kunnen komen met iemand, want dan schat ik in dat je een eind van huis bent.

Toen ik een jaar of vijftien was en de Apeldoornse Courant bezorgde in Vaassen, stond een mevrouw een Mercedes in elkaar te rammen met een zwabber. Heel even dacht ik dat ze de ruiten aan het schoonmaken was, tot de eerste ruit bezweek. En systematisch werkte ze zich rondom de auto, net zolang tot alle ruiten aan diggelen lagen. Een groepje mensen waaronder ik stond wat verbluft te kijken. Ze ging naar binnen, kwam weer naar buiten en riep in onze richting of er iemand kon komen. Niemand leek zich geroepen te voelen, en ik zie nog steeds de wanhoop in haar ogen toen niemand reageerde. Ik voelde me wel enigszins geroepen, maar er stonden volwassenen tussen die dat klusje beter hadden kunnen klaren. Niet veel later kwam de politie en nam de man des huizes mee, die ik hoorde zeggen dat ze ineens buiten zinnen raakte.

Hoe het verder afliep of wat de aanleiding was weet ik niet, maar het kan een indruk maken. Als de vrouw geweten had dat ik me dit dertig jaar later nog zou herinneren, zou ze misschien iets rustiger hebben gedaan. Hoewel, waarschijnlijk ook niet. Als de geest uit de fles is, zie hem dan maar eens terug te krijgen.

Klassieker

Hans en ik keken via een geleend Fox account de wedstrijd Ajax-Feyenoord. Ik weet nu al dat ik zo’n abonnement nooit ga nemen, want elke minuut liep de pc vast. Gisteren tijdens PSV hadden we daar maar drie keer in de hele wedstrijd last van. Ik verdenk het aantal mensen dat de wedstrijd wilde zien ervan. Klopt ook precies dat het aan het eind beter werd, want Ajax supporters staan erom bekend dat ze de wedstrijd vroegtijdig verlaten als het niks is. En het was niks van Amsterdamse zijde, hoewel, knap verdedigd. Eindelijk zag ik Cillessen in een rol waarin ik hem graag zie, een beetje van zich afbijtend, in plaats van dat schuchtere mannetje dat hij altijd is. Hij is toch de keeper van het Nederlands Elftal, en dan zie ik graag wat uitstraling.

Feyenoord had het beste van het spel en domineerde vrijwel de hele wedstrijd. Maar zij hadden de pech om niet te scoren ondanks enkele 100% kansen. De roep om een echte spits klinkt in Rotterdam, en zij denken dat ze met een echte spits dit jaar kampioen zouden worden. Ik riep vorig jaar ook dat als PSV betere verdedigers had, ze kampioen zouden zijn geworden. Je moet iets roepen om in te geloven. Vorig jaar had Feyenoord die echte spits en lieten ze het ook afweten, dus 1+1 is niet zomaar twee. De ballen die Feyenoord  nu miste, hadden er in gemoeten, spits of niet. PSV ligt nu wel op koers, speelden gisteren niet sprankelend, maar domineerden wel de lastige wedstrijd. Genee en van Halst staan weer even met twee benen op de grond, maar dat gaat nooit lang duren, de beide heren kennende.

Verhaal.

Sinds alweer bijna een jaar hebben we op mijn werk versterking gekregen van een drietal jonge collega’s. Een meisje doet de marketing maar ik heb weinig met klantknuffelen. Echter, het meisje is begin twintig en ik vind haar niet het typische marketeerstype. Ze is van Rotterdamse afkomst en tussen het Amsterdams gerichte bedrijf dat wij zijn vind ik haar een verademing. Goed, ze is nu nog jong en moet nog veel luisteren naar opschepperij en vieze praat, ze lacht er wat onwennig om maar laat zich niet uit de tent lokken. Vandaag waren zij en ik de enigen die aanwezig waren en tussen de middag liepen we een rondje. Ze vertelde mij dat ze vroeger bij Feyenoord werkte en aanwezig was in het Maasgebouw toen dat werd bestormd door woedende Feyenoord hooligans. Ik herinnerde me de beelden nog van angstige agenten die met getrokken pistolen de menigte buiten de deur probeerden te houden. Een uiterst bedreigende situatie.

Waarom vertel ik dit? Tja. Het viel mij op dat dit meisje dit verhaal nu pas vertelde. Een echt verhaal en ze vertelt het zo terloops. Terwijl ik altijd slappe verhalen van de mannen moet aanhoren, die op zo’n hoge toon verteld worden dat je denkt dat ze in hun eentje Duitsland hebben verslagen. Maar er gebeurt niets! Ze geven een keer een rondje met de creditcard van de zaak, zoiets. Of ze zijn in de bananenbar geweest en dat hoor je dan voor de vijftigste keer. Terwijl ze waarschijnlijk angstig een een hoekje stonden en het stil houden voor hun vrouw. Dit meisje had een echt verhaal en vertelt dat nu pas. Terwijl ze ondertussen wel kon weten dat ik gek ben op echte verhalen, want mensen met verhalen zijn er al te weinig. Ik zelf vertel verhalen meestal wel gelijk, maar dan gebeurt er tenminste nog iets in. Zoals dit verhaal.

Internet archief

Ik keek een verontrustende aflevering van VPRO’s Tegenlicht over digitaal geheugenverlies. De beste manier om data op te slaan en te bewaren voor de toekomst zijn krijttekeningen in grotten en gebeitelde teksten in stenen. Die gaan duizenden jaren mee. Boeken doen het ook goed, die gaan honderden jaren mee. Maar gegevens digitaal opslaan is niet zo handig. Een jaartje of 20 is al uitzonderlijk lang. Ik heb het bijvoorbeeld gezien bij web-log waar ik honderden verhalen had opgeslagen en die inmiddels allemaal zijn verdwenen. Alles wat op Hyves stond is weg, en alles wat op Facebook staat verdwijnt eens. Hetzelfde geldt voor dit weblog. Als ik het niet dagelijks in de gaten hou, zal het ooit verdwenen zijn.

Elke internetpagina verandert en verdwijnt. De geschiedenis wordt uiterst onbetrouwbaar als we hem van internet halen en niet uit boeken. Daar hoor je die Alexander Klöpping dan nooit over. Degenen die internet controleren bepalen hoe de geschiedenis eruit zal zien over 500 jaar. Misschien hebben de Duitsers WO II wel gewonnen, of zijn we nooit op de maan geweest.
Gelukkig vond ik via VPRO’s tegenlicht een instantie die zich dat realiseerde en die blijkt al sinds 1996 kopieën te maken van hoe internet er vroeger uitzag. Zelfs het web-log drama van Sanoma is een aantal keren opgeslagen. Hier kunt u bijvoorbeeld zien hoe mijn weblog er in 2005 uitzag. Ze hebben het 67 keer opgeslagen tussen 2004 en 2012. De geschiedenis is niet geheel verloren.

Ooievaar en boerenzwaluw

Laatst zag ik een ooievaar. Hoewel niet echt zeldzaam toch nog steeds bijzonder. Hij stond in een weiland hier vlakbij, in het voor ooievaars gevaarloze Nederland. Wat ik mij toen niet realiseerde is dat de vogel een paar maanden geleden nog in Afrika stond. Afrika, Nederland, voelt u het verschil? Ik heb het over de wildernis, de ooievaar stond op een paar meter van een leeuw en misschien is een van zijn makkers wel door een leeuw gegrepen. Of misschien is hij aangevallen door een visarend. Duizenden kilometers heeft het beest afgelegd, vliegend op de thermiek boven Afrika, de Sahara ontwijkend tot hij bij de Middellandse zee komt waar hij het op eigen kracht moet doen omdat de thermiek ontbreekt. Hij vliegt zo laag mogelijk maar als hij het water raakt met een van zijn vleugels stort hij neer en verdrinkt hij. Dat is de trek van de ooievaar. En dan komt hij hier, in het paradijs. Geen leeuw, geen visarend, helemaal niemand gaat hem bedreigen. Mensen zetten zelfs nestpalen neer zodat hij kan broeden. Waarom in hemelsnaam keert hij terug naar Afrika?

Hetzelfde geldt voor de zwaluw. De boerenzwaluw is een prachtige, sierlijke vogel en heeft dezelfde reis gemaakt als de ooievaar, alleen vloog hij niet op thermiek maar op eigen kracht. Ook de Sahara ontweek hij niet, hij nam de kortste weg naar onze plek in Noord-Europa. Ze komen hier om te broeden, daarna vliegen ze weer terug. Waarom? Kijk, als mens begrijp ik het. Misschien begrijp ik het juist wel helemaal niet eigenlijk, maar ik stel mij zo voor dat je hier gauw uitgekeken bent met een paar weilanden, een bosje wat water. Nee dan Afrika met zijn onmetelijke vlaktes, wilde dieren, adembenemende watervallen, ondoordringbare jungles. Het continent van het avontuur. Ik wil er naartoe, terwijl veel Afrikanen juist hier naartoe komen en niet alleen om te broeden. De ooievaar zal het allemaal worst zijn wat mijn mening over Afrika en Nederland is. Die blijft het liefst in leven en de kneuterigheid van dit saaie landschap ontgaat hem toch. Geen leeuw die hem bedreigt, dat is waar het om gaat. Het liefst zou hij hier blijven maar een echte winter overleeft hij niet. Ik heb makkelijk praten. Als het erop aankomt woon ik ook liever in Nederland dan in Afrika.

Elk huisje heeft zijn kruisje

De derde week zonder mijn favoriete collega gaat in. Ze is ziek en we weten niet wat ze heeft. Ik heb haar een paar keer gesproken maar mij wordt het ook niet duidelijk. Ik kreeg vanavond een mailtje waarin stond dat het waarschijnlijk langdurig is. En daar word ik niet vrolijk van. Dan ga je ineens vrezen of je haar ooit nog terugziet. Thuis gaat het gelukkig goed. Elk huisje heeft zijn kruisje. Linda heeft een dagje op de eerste harthulp rondgebracht wegens pijn op haar borst. Gezien haar medische verleden wordt ze dan direct doorgestuurd naar het ziekenhuis waaruit ze in de loop van de middag weer mocht vertrekken wegens niks aan de hand. Hart en longen goed bevonden.

Ze kreeg wel een standje mee, want ze gebruikt sinds eind 2007 geen medicijnen meer, dat had niet gemogen. Er was toestemming om er tijdelijk mee te stoppen in verband met de komst van Tammar, maar daarna had ze er weer aangemoeten. Ook niemand die dat in de gaten houdt… Maar ja, ze zijn ook zo onduidelijk in zo’n ziekenhuis. Litteken was niet meer te vinden, nooit zekerheid geweest over het hartinfarct, twijfel bij de doktoren over een vernauwing, dus wij vertaalden dat maar als: het zal wel meegevallen zijn. Nu deed het dat ook wel, maar volgens de assistent cardioloog moest ze niet denken dat ze geen hartinfarct heeft gehad, want dat was wel zo. Had dat dan in 2005 gelijk gezegd! In elk geval, nu is ze wederom hartpatiënt, de rest van haar leven aan de medicijnen. Maar ik was blij dat ik haar weer ongeschonden terug had.